27 oktober 2026

Het is vandaag een grijze dag. Een mooie dag om naar het Cyclorama te gaan. Onderweg moeten we over een wildrooster. Dat ligt er om te voorkomen dat de koeien het dorp binnen wandelen….

Wie kent er niet de film of het boek gemaakt over de “muiterij op de Baunty.” Het schip dat onder kapitein Bligh naar Haiti gestuurd werd om de zgn. broodplanten te gaan halen. Het schip liep averij op en moest na aankomst maanden op het eiland blijven zodat het weer opgeknapt kon worden. De mannen werden er hartelijk verwelkomd door de bevolking en hadden er de tijd van hun leven. Veel wilden er dan eigenlijk ook niet meer weg maar kapitein Bligh was onverbiddelijk.

Na enkele weken op zee kwam een deel van de mannen olv Fletcher Christian in opstand. Ze wilden terug. Ze besloten het schip over te nemen. De beroemde muiterij was een feit. De kapitein werd met de mannen die loyaal aan hem waren gebleven overboord gezet. Zij zijn in een kleine sloep wonder boven wonder weer ergens aan land kunnen komen. De rest vertrok met de Baunty. Maar ze konden niet lang op Haiti blijven want daar zouden ze vast gevonden worden en op muiterij stond de doodsstraf. Versterkt met een groep vrouwen en nog enkele Polynesische mannen voeren ze verder op zoek naar een plaats waar ze veilig zouden zijn. Ze vonden het eiland Pitscairn. Een onbekend, rotsachtig eiland maar wel geschikt om hen te huisvesten. Ze gingen aan land, verbrandden het schip en stichten hier een nederzetting.

Generaties later werd het eiland te klein om zoveel mensen te huisvesten. De bewoners vroegen Brittania om hulp waarna ze Norfolk Island kregen toegewezen. De daar gevestigde strafkolonie was juist verhuisd naar Tasmanië. De geschiedenis van het eiland is daardoor nauw verbonden met het beroemde schip. Veel van de huidige bewoners zijn dan ook afstammelingen van de muiters van de Baunty. Het verklaart ook zijn unieke cultuur die ontstaan is door een mengeling van de engelsen en polinesische voorouders.

In het Cyclorama wordt dit verhaal uitgebeeld. Het is prachtig geschilderd en de hele geschiedenis wordt er uitgelegd.

Een stuk verderop ligt het Baunty museum. Een logische keuze om nog iets verder in deze geschiedenis te duiken.

Maar o jee, wat een bende. Er staan, hangen en liggen enorm veel voorwerpen waarvan de meesten helemaal niets met het beroemde schip te maken hebben. De man bij de intree vertelt trots dat alles door de eilandbewoners is geschonken. Ik geloof het meteen, ze waren vast dolblij dat ze er vanaf waren…. Veel spullen zijn bedolven onder het stof en het hele gebouw ruikt naar oude troep.

De docu die gedraaid wordt over de Baunty is eigenlijk het enige echt interessante. En terwijl we daar zitten horen we de regen op het dak kletteren. Hopelijk duurt dat niet lang…

Terwijl we onder een afdakje staan te wachten tot het weer wat droger wordt komen er een paar koeien aan lopen. Ze kuieren doodleuk met zijn drietjes over de kruising. Het verkeer zal ze een worst zijn, daar moeten die chauffeurs maar op letten!

Het is weer droog maar dreigt nog steeds dus wandelen we terug naar ons huisje. Als we over de drempel stappen begint het te gieten. Net op tijd binnen!