4 oktober 2026

Bill moet vanochtend nog e.e.a. gaan regelen voor zijn feest zaterdag. Ondertussen genieten wij nog even op het terras van de tuin en de prachtige vogels daar.

Als hij terug is rijden we naar Grafton. Deze plaats is vooral bekend om zijn prachtige Jacaranda bomen. En aangezien deze week daar het Jacaranda festival gehouden wordt zouden die juist nu in bloei moeten staan.

En ze staan ook in bloei maar jammer genoeg hebben ze al heel veel blaadjes laten vallen. Waarschijnlijk door het slechte weer en de harde wind van de afgelopen weken. Maar desondanks is het nog steeds mooi.

We lunchen in de foodcourt van Grafton en lopen een tijdje door het plaatsje. We rijden nog even langs de oude gevangenis en dan gaan we richting Woolgoolga.

Woolgoolga is een plaatsje langs de kust. In deze plaats woont de grootste populatie Indiërs buiten Indië zelf. Dat is te zien aan de twee prachtige tempels die er staan.

Het uitzicht over de kust is prachtig. We genieten er met volle teugen van. Er verschijnt ook nog een groep kangoeroes en Frans kan het niet laten om er naartoe te lopen voor een paar foto’s…

We eindigen de dag zoals hij begonnen is, genietend van de vogels in de tuin. Jammer genoeg komen ze niet allemaal dicht genoeg bij om ze op de foto te zetten maar we hebben er in elk geval een bushturkey en een paar rosella’s op kunnen zetten!

3 november 2026

Als we s’avonds in het appartement zijn begint het te onweren. Niet echt bliksemflitsen maar wel oplichtende luchten. Een voorbode van minder weer.

Bij het opstaan is het nog steeds bewolkt. Maar het uitzicht is nog steeds indrukwekkend.

Het appartement is van Wyndham. Door mee te doen aan een presentatie krijgen we een gratis ontbijt en een tegoedbon van 100 AUD, te besteden bij Woolworths. Natuurlijk proberen ze ons daar een lidmaatschap te verkopen in de hotelketen maar daar trappen we niet in. Dat kost wel wat moeite want de verkoper is erg vasthoudend. Maar wij ook!

We stoppen eerst nog even bij Tallebudgera Creek waar Sofie werkt. Zij is de vriendin van Bills kleinzoon Aiden. We worden daar heel hartelijk ontvangen en krijgen 4 heerlijke gebakjes mee. En natuurlijk moeten we ook even allemaal samen op de foto!

Volgende stop is The Farm. Een restaurant waar ze alle ingrediënten zelf verbouwen. Tenminste… de vegetarische! Er loopt een ibis te scharrelen. Die leven hier overal en zijn vooral bekend omdat ze altijd in de afvalbakken zitten te rommelen. Een stukje verderop zit een enorme hagedis op een steen op te warmen. De lekker beloofde cakes zijn helaas allemaal op want de zaak gaat over 20 minuten dicht. Hebben we nog net tijd voor een cappuccino.

Het is nog 2,5 uur naar Coffs Harbour. En na een uurtje begint het te onweren. En dan valt ineens de regen met emmers tegelijk omlaag. Het zicht is bijna niets meer, de ruitenwissers kunnen het amper bijhouden. Als we even langs de kant stoppen komen de enorme vrachtwagens met een noodgang voorbij scheuren. Hoezo dat???

Gelukkig wordt het na niet al te lang weer wat droger en kunnen we weer normaal rijden. Rond 17.30 uur zijn we aangekomen bij het huis van Bill en Barbara. Tijd voor een rustige avond!

2 November 2026

Stipt om 11.00 uur verschijnen Bill en Barbara bij ons hotel. Zo fijn om ze weer te zien! Ze willen geen koffie, Bill gaat liever meteen door naar The Goldcoast. Een stukje Australië waar een groot deel van de bevolking vakantie viert.

We hebben een appartement met 2 slaapkamers geboekt in het Wyndham hotel in de wijk Surfers Paradise. En tjonge wat een schitterend appartement. We zitten op de 14e verdieping. De enorme ramen en al even breed balkon kijken uit over de wolkenkrabbers en de rivier. Een tussen de flats door ook nog ruim zicht op de zee. Geweldig!

We nemen een kijkje bij de zee. Het water is vandaag redelijk rustig, er zijn geen surfers te zien. Wel veel zonaanbidders en zwemmers. Het bijna witte strand is breed dus er is plaats genoeg voor iedereen. We lopen een tijdje rond in deze levendige plaats.

We krijgen honger, daarom nemen we de tram naar Burleigh Heads, een andere plaats aan de Goldcoast. Volgens Bill zijn daar volop leuke eettentjes. We komen uit bij de bistro in de Bowlingclub waar we voor amper € 25,— met zijn tweetjes een heerlijke maaltijd verorberen.

Ondertussen is het donker. We gaan terug naar het appartement. En daar wacht ons nog iets moois, het uitzicht over de stad met alle verlichting aan.

En terwijl ik op het balkon dit stukje zit te maken zie ik het in de verte onweren. Er is voor vannacht ook flink wat regen voorspeld. Geeft niets, dan liggen wij lekker in ons mandje!

1 november 2026

Weer een dag van wachten, wachten, wachten. Bij het uitchecken wordt ons verteld dat we om 14.00 uur bij het hotel worden opgehaald om naar het vliegveld te gaan. We moeten om 10.00 uur uitchecken. Daarna hebben we nog 4 uur door te brengen.

We moeten de kamer zelf afrekenen. We krijgen wel een factuur mee die we bij Qantas in kunnen dienen. Pfff nou dat weer… maar oké als het zo moet…

We besluiten naar het dorpje te lopen waar we genieten van een heerlijke cappuccino en volop goede internet. We komen andere passagiers van het gestrande vliegtuig tegen en we raken aan de praat. En wat blijkt, zij hebben helemaal niets af hoeven rekenen, dat werd door Qantas gedaan! Nou, daar ga ik als we terug bij het hotel zijn echt wel even achteraan!

We houden het 2 uurtjes vol en dan wandelen we toch maar terug. In het dorp is niets te beleven. Het is zondag en buiten een paar koffietentjes is alles gesloten. Heel saai. Maar goed we zijn er even uit geweest.

Het is een half uurtje lopen terug naar hotel Paradise. En natuurlijk vraag ik meteen waarom wij wel moesten betalen en anderen niet…. ze hadden het bericht van Qantas pas ontvangen nadat wij uitgecheckt hadden. Ik vraag de receptioniste of ze kan helpen de claim in te dienen want ik heb op internet gezocht maar kon niets vinden. Ze neemt contact op met de maatschappij en wat blijkt, er wordt haar gezegd om ons terug te betalen en zelf de claim bij Qantas in te dienen. Gelukkig, dat is ook weer geregeld.

We wachten op het terras van het hotel tot de bus ons komt halen. Om 14.00 uur… niets. Om 14.15 uur…. niets. En dan wordt het radioprogramma onderbroken met een mededeling over onze vlucht. Er wordt o.a. medegedeeld dat iedereen uiterlijk om 15.15 uur moet zijn ingecheckt. Maar om 14.30 uur nog steeds geen bus. Ik krijg het nu toch echt wel benauwd! Tien minuten later komt hij eindelijk aan rijden. Het is gelukkig maar 5 minuten naar het vliegveld en omdat het maar om één klein vliegtuig gaat zijn we toch ruim op tijd ingecheckt.

Bij het vertrek hebben we een prachtig zicht op het eiland maar door de zwaar bekraste ramen valt geen goede foto te maken.

De vlucht was een beetje hobbelig maar eindelijk zijn we dan weer in Brisbane aangekomen. Onze hotelkamer is schitterend en in het restaurant ernaast verorberen we een heerlijke maaltijd. En morgen is het weer tijd voor het volgende hoofdstuk!

31 oktober 2026

Vandaag gaan we terug naar Brisbane. De vervelende dagen in de vakantie. Want al is het maar 2,5 uur vliegen, het betekent vooral heel veel wachten.

Om 14.00 uur worden we bij het appartement opgepikt. Maar we moeten er om 10.00 uur al uit want er zitten al anderen te wachten om hun intrek te nemen. We kunnen de koffers wel daar parkeren en daarna kuieren we een tijdje door het dorpje, Burnt Pine. Maar hoe lang hou je dat vol? Het is een paar honderd meter een kant op en bijna niks de andere kant. Zelfs met een koffiepauze zijn we om 12.00 uur weer terug. En dan begint het wachten echt…

Wachten bij Fletcher Christian apartments tot we worden opgehaald. Wachten bij het vliegveld tot we kunnen boarden. Wachten in het vliegtuig tot het vertrekt….

Het vliegtuig is een half uur verlaat maar daar komt het aan. Het brengt een lading nieuwe toeristen voor het eiland. En dan kunnen we eindelijk boarden. In no time zit het vliegtuig vol.

En dan weer wachten. En wachten… maar er gebeurt niks. Buiten staat een brandweerauto bij het vliegtuig maar ik denk alleen maar ach, dat zal wel een normale procedure zijn hier bij het opstijgen en landen.

En dan een bericht van de piloot: “Een van de motoren maakt een vreemd geluid en wil niet opstarten. In plaats daarvan begint het te roken. We moeten contact opnemen met onze mecaniciëns in Sydney om te overleggen wat we er mee aan moeten maar het is hoogst onwaarschijnlijk dat dit toestel u nog naar Brisbane gaat brengen vandaag…”

Verdorie… wat nu?

Na 1,5 uur staan we weer naast het vliegtuig. Alle bagage wordt weer uitgeladen en we kunnen binnen wachten op nieuws. En dan worden we naar de incheck balie gedirigeerd. Een voor een worden we aan een overnachting geholpen. De grondstuwardessen proberen bij alle passagiers of er nog plaats is in het hotel waar zij gelogeerd hebben. Helaas wordt bij ons hotel niet opgenomen. Voor ons wordt daarom een plaatsje gevonden in het Paradise Hotel. Mooi maar wel achteraf gelegen. Maar goed, we zijn allang blij dat we een kamer hebben voor vannacht. Per persoon krijgen we ook nog een kaart met daarop voor 90 AUS tegoed voor een maaltijd, ontbijt en lunch.

Vraag is wel of zij het hotel ook betalen? Tenslotte staat er in Brisbane ook een hotelkamer op ons te wachten. En die is al betaald en kan op zo’n korte termijn niet meer geannuleerd worden!

Hotel Paradise is mooi. Mooie, ruime kamers en een restaurant waar we heerlijk eten. Op kosten van Qantas!

Hoe het morgen verder gaat? Geen idee. We moeten de mail in de gaten houden…. Op zijn best waarschijnlijk weer een dag van heel veel wachten….

30 oktober 2026

Op onze laatste dag op dit eiland huren we een auto en gaan we zelf eens rond kijken. Gelukkig gaat het met mijn rug weer wat beter. We beginnen bij de Barnabas Chapel, de bekendste kerk op het eiland. Dit vooral om zijn glas in lood en het plafond on de vorm van een schip.

Naast de kerk staat een enorme fig tree. Zowel de kruin als de stam en de wortels zijn gigantisch. Er staat een oud hutje naast en er is zelfs een galg aanwezig. Frans kan het niet laten om daar zijn hoofd in te steken…

De volgende stop is Mount pitt. Deze is 321 meter hoog en we hebben er een schitterend uitzicht. We komen niet uitgekeken. Maar er is nog veel meer moois!

Tijdens de Historic Convict Tour kregen we niet echt de tijd om zelf even rond te kijken. Dus doen we dat nu. We zitten op het bankje van het Sirius monument. Op deze plaats verging de Sirius. Zij hadden bergen proviand aan boord voor de uitgehongerde bevolking. Gelukkig konden de meeste opvarenden worden gered maar de gehele lading ging verloren. In plaats van voedsel hadden ze nu nog meer hongerige magen om te vullen. Er werd een noodkreet naar Engeland gestuurd waarna werd besloten de nederzetting op te heffen en alle bewoners terug naar Engeland te sturen.

Nog even naar de queen Elisabeth lookout en ook hier weer een fantastisch uitzicht op de eilanden.

We rijden terug naar het huisje. Daar komen we onze hospita tegen. Ze vraagt of we ook bij het captain Cook monument hebben gekeken. Dat hebben we niet omdat we dachten dat we dan over een zandpad moesten. Volgens haar is de weg helemaal verhard en moeten we echt even gaan kijken….

De weg erheen is niet bepaald geweldig maar het uitzicht bij het monument is onvoorstelbaar mooi. We zijn blij dat we toch terug gereden zijn!

Het was een prachtige laatste dag hier op Norfolk Island. Een rustig eiland met fantastisch mooie uitzichten. Het staat er bol van de geschiedenis. En niemand heeft haast!

29 oktober 2026

We worden wakker door de wind en regen die om ons huisje heen gieren. Niet bepaald het weer waar we op hopen. We kunnen niet veel doen zo dus zit er niets anders op dan in het huisje te blijven tot het opklaart. Niet zo erg want ik ben ongelooflijk door mijn rug gegaan en ver lopen is nu absoluut niet mogelijk. Ik had gehoopt dat het vanochtend over zou zijn maar het lijkt alleen maar erger geworden.

Noodgedwongen brengen we het grootste deel van de dag in het huisje door. Beetje puzzelen, beetje lezen, ach, een rustige dag is ook fijn.

Rond 14.00 uur knapt het weer wat op en lopen we even door de dorpsstraat. Mijn rug komt weer een beetje los.

Voor vanavond hebben we de Fish Fry tour geboekt. Die zou gehouden worden bij een restaurant boven op een berg. Gebakken vis met het uitzicht over de zee met een voorstelling van Polynesische dansers. Maar helaas ook dat kan vanwege het weer niet door gaan. De avond wordt verplaatst naar een restaurant hier om de hoek. Geen uitzicht op zee met zonsondergang dus…

We treffen het. Het stel dat naast ons zit hebben we ook al gezien op de Convict History Tour gisteren en er ontstaat een gezellig gesprek. Het eten is prima en ook de dansers laten zich van hun beste kant zien. Maar ja, het uitzicht is natuurlijk 3x niks….

Na een gezellig etentje lopen we terug naar het huisje. En onderweg worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Wordt het uitzicht toch nog een beetje goed gemaakt!!

28 oktober 2026

Engeland heeft 2x een nederzetting gesticht op Norfolk Island. In 1787 kreeg gouverneur Arthur Philips de opdracht om het in bezit te nemen om te voorkomen dat het door andere Europese machten in gebruik genomen zou worden. Bij deze bezetting ging het om gedetineerde mannen en vrouwen met kinderen die zich bezig hielden met het bewerken van het land. Het was de bedoeling dat hier voldoende voedsel verbouwd zou worden voor de kolonie in New South Wales. De bevolking groeide zo hard dat er niet eens genoeg voedsel was voor de eigen bevolking laat staan om te verschepen. Diverse schepen die voor nieuwe voorraad moesten zorgen vergingen waarvan de laatste recht voor het eiland. De mensen kwamen letterlijk om van de honger. Uiteindelijk werd besloten om het eiland weer te verlaten. In 1813 gingen de laatste bewoners aan boord. Alle gebouwen werden vernietigd om te voorkomen dat andere machten er gebruik van konden maken.

De tweede nederzetting werd in 1825 gesticht. De Engelse gevangenissen waren overvol dus hadden ze een plaats nodig waar ze de zwaarste criminelen op konden sluiten. In eerste instantie ging het alleen om mannen. Maar Gouverneur King had de toekomstvisie om met deze mannen een echte kolonie met een mooie toekomst te stichten. Hij wist af te dwingen dat 40% van de gedetineerden vrouwen moesten zijn.

Ook deze strafkolonie heeft niet lang bestaan. In 1855 werd hij opgeheven. De gevangenen werden overgeplaatst naar Tasmanië.

Hier in Kingston staan de overblijfselen van deze nederzettingen. Veel is het niet want ook de 2e keer werd bij het vertrek alles vernietigd. Een paar gebouwen zijn gerestaureerd, van de rest is alleen nog een ruïne over.

Zodra iedereen in de bus zit begint de gids aan zijn verhaal. Hij vertelt…en vertelt… er komt geen eind aan. Interessant, dat wel maar veel te veel. Er is amper tijd om rond te kijken omdat hij steeds zo vreselijk lang bij 1 of 2 specifieke gebouwen blijft vertellen. Beetje jammer, ik had hier dolgraag nog een tijdje rond gestruind!

Afternoon tea is bij een van de BBQ gebouwtjes die hier in Australia overal staan. Kopje koffie met een heerlijk koekje, het favoriete chocoladebiscuitje van Australië, de tim tam. En daarna nog even een bezoekje aan het kerkhof.

Op Norfolk Island zijn ze van mening dat er geen geld verdiend mag worden aan iemands overlijden. Een begrafenis is dan ook helemaal gratis. Graf, kist en steen worden gratis verstrekt!

Het kerkhof ligt tegen een heuvel met een prachtig uitzicht over de zee. We stuiten op het graf van Colleen Mc Cullough, een wereldberoemde schrijfster. Zij schreef oa het later verfilmde: De Doornvogels.

Verderop is het oude gedeelte uit de tijd van de nederzettingen. Want in Australië worden graven niet geruimd. Je koopt een stukje grond (hier dus gratis ter beschikking gesteld) en dat blijft van jou, ook na je overlijden. Je vindt daarom op alle kerkhoven eeuwenoude graven. De oude graven staan vaak schots en scheef en veel zijn niet meer te lezen maar ze zijn er nog wel!

Er staan op dit oude gedeelte ook een paar tombes. Niets groots, meer een stenen kist boven de grond. Bij 1 daarvan weet de gids te vertellen dat daar een vrouw ligt die bij de geboorte van haar dochtertje was overleden. Het kind bleef in leven maar overleed na 6 maanden alsnog. De vader liet het graf open maken en legde het lijkje bij de moeder in de armen zodat zij samen konden rusten…

Een ontroerend einde aan een interessante tour. We hebben weer veel gezien en geleerd vandaag!

27 oktober 2026

Het is vandaag een grijze dag. Een mooie dag om naar het Cyclorama te gaan. Onderweg moeten we over een wildrooster. Dat ligt er om te voorkomen dat de koeien het dorp binnen wandelen….

Wie kent er niet de film of het boek gemaakt over de “muiterij op de Baunty.” Het schip dat onder kapitein Bligh naar Haiti gestuurd werd om de zgn. broodplanten te gaan halen. Het schip liep averij op en moest na aankomst maanden op het eiland blijven zodat het weer opgeknapt kon worden. De mannen werden er hartelijk verwelkomd door de bevolking en hadden er de tijd van hun leven. Veel wilden er dan eigenlijk ook niet meer weg maar kapitein Bligh was onverbiddelijk.

Na enkele weken op zee kwam een deel van de mannen olv Fletcher Christian in opstand. Ze wilden terug. Ze besloten het schip over te nemen. De beroemde muiterij was een feit. De kapitein werd met de mannen die loyaal aan hem waren gebleven overboord gezet. Zij zijn in een kleine sloep wonder boven wonder weer ergens aan land kunnen komen. De rest vertrok met de Baunty. Maar ze konden niet lang op Haiti blijven want daar zouden ze vast gevonden worden en op muiterij stond de doodsstraf. Versterkt met een groep vrouwen en nog enkele Polynesische mannen voeren ze verder op zoek naar een plaats waar ze veilig zouden zijn. Ze vonden het eiland Pitscairn. Een onbekend, rotsachtig eiland maar wel geschikt om hen te huisvesten. Ze gingen aan land, verbrandden het schip en stichten hier een nederzetting.

Generaties later werd het eiland te klein om zoveel mensen te huisvesten. De bewoners vroegen Brittania om hulp waarna ze Norfolk Island kregen toegewezen. De daar gevestigde strafkolonie was juist verhuisd naar Tasmanië. De geschiedenis van het eiland is daardoor nauw verbonden met het beroemde schip. Veel van de huidige bewoners zijn dan ook afstammelingen van de muiters van de Baunty. Het verklaart ook zijn unieke cultuur die ontstaan is door een mengeling van de engelsen en polinesische voorouders.

In het Cyclorama wordt dit verhaal uitgebeeld. Het is prachtig geschilderd en de hele geschiedenis wordt er uitgelegd.

Een stuk verderop ligt het Baunty museum. Een logische keuze om nog iets verder in deze geschiedenis te duiken.

Maar o jee, wat een bende. Er staan, hangen en liggen enorm veel voorwerpen waarvan de meesten helemaal niets met het beroemde schip te maken hebben. De man bij de intree vertelt trots dat alles door de eilandbewoners is geschonken. Ik geloof het meteen, ze waren vast dolblij dat ze er vanaf waren…. Veel spullen zijn bedolven onder het stof en het hele gebouw ruikt naar oude troep.

De docu die gedraaid wordt over de Baunty is eigenlijk het enige echt interessante. En terwijl we daar zitten horen we de regen op het dak kletteren. Hopelijk duurt dat niet lang…

Terwijl we onder een afdakje staan te wachten tot het weer wat droger wordt komen er een paar koeien aan lopen. Ze kuieren doodleuk met zijn drietjes over de kruising. Het verkeer zal ze een worst zijn, daar moeten die chauffeurs maar op letten!

Het is weer droog maar dreigt nog steeds dus wandelen we terug naar ons huisje. Als we over de drempel stappen begint het te gieten. Net op tijd binnen!

26 oktober 2026

Norfolk Island is niet groot. Het is ongeveer 8 bij 6 km. Het ligt 1500 km van het vasteland in de Tasman Zee en de enige manier om hier te komen is met het vliegtuig. Spullen kunnen per boot gebracht worden maar de tarieven daarvoor rijzen de pan uit. Betaalde je bv 5 jaar geleden nog € 850,- om een auto over te laten komen, op dit moment kost dat €8.500,— euro. En dat geldt voor alles.

Er is geen industrie of landbouw dus alles moet worden geïmporteerd, of het nu om een auto, bouwmaterialen, kleding of voedsel gaat. Dat maakt alles vreselijk duur. Daarnaast is er ook geen dagelijkse aanvoer. We hebben geluk, er is net een schip binnen gekomen dus de voorraad in de supermarkt is redelijk op peil. Maar op is op en dat kan snel gaan. Gisteren lag er bv nog fruit, vandaag was alles op. Groenten heb ik alleen in blik gezien. Yoghurt is alleen in poedervorm te verkrijgen, dat moet je zelf aanmaken. En alles kost het dubbele van wat het op het vasteland kost.

We boeken alvast zowel voor de woensdag als voor donderdag een uitstapje. Keus genoeg want het hele eiland leeft zowat van het tourisme.Vandaag verkennen we de omgeving te voet.

Het dorp is niet veel meer dan 1 straat met een paar zijweggetjes. Alle winkels en huizen zijn van hout. De gebouwen zijn veelal eenvoudig. Zelfs de juweliers zijn gevestigd in simpele houten gebouwen. Niks geen gesloten vestigingen zoals bij ons. Maar waarom zouden ze ook. Een inbraak heeft geen enkel nut, ze kunnen toch nergens naartoe met de buit!

Er is een groot veld met allemaal platen van handen erop. Dit is een stil protest. De Commonwealth heeft enkele jaren geleden de democratisch gekozen regering van het eiland opgedoekt. Dit is zonder overleg gedaan. Het grootste deel van de bewoners was er fel op tegen. De bewoners hebben nu niets meer te zeggen over hun eigen eiland, cultuur, wetten en waarden. De eigen zeggenschap was ivm de speciale cultuur en etnische samenstelling van de bewoners in 1856 aan hen gegeven door koningin Victoria.

Er is een Lavendelfarm waar je lekker op het terras of in de tuin kunt zitten. De farm zelf stelt niks voor, een klein veldje met wat lavendelstruiken. Maar de lavendelscones zijn er heerlijk!

Als ik na het eten even op mijn terrasje ga zitten komt er een kip met haar kuikentjes aan rennen. Ik haal een broodkorst die ik voor ze verkruimel en dan zijn er ineens 4 hennen en wel 10 kuikens voor mijn terrasje aan het ruziën..,,

Tenslotte rest er nog een telefoontje om mijn zwager in Nederland te feliciteren met zijn verjaardag. Het is hier 11 uur later dus dat kan pas in de avond. En dan is er alweer een mooie dag voorbij.