Rondje Down Under in 2016

18 mei 2017 in Een Rondje Down UnderEen reactie plaatsen | Bewerken

IMG_0347

Van 29 september t/m 2 december 2016 hebben wij bijna 12.000 kilometer met een camper rond Australië gereden. We zijn gestart in Perth. Via Broome, Katherine, Tennant Creek naar Mount Isa. Dan volgen we de Dinosaur Trail van Richmond naar Hughenden en Winton. En gaan verder richting Brisbaine.

Na een paar dagen Brisbaine trekken we langs de kust naar Coffs Harbour en dan weer via het binnenland naar Echuca om een tocht over de Murray River te maken in een Stoom Rader boot. Uiteindelijk rijden we over de Snowy Mountains richting Lakes Entrance en Eagle Point. We bezoeken vrienden in de omgeving van Melbourne en zij laten ons nog prachtige dingen zien.

De laatste week brengen we door met onze vrienden in de Yarra Valley. Met hen bezoeken we verschillende keren de City van Melbourne. We bezoeken het huis waar Margareth vroeger heeft gewoond en hebben ook nog een speciale opdrcht die we uitvoeren bij het prachtige oorlogsmonumet van Melbourne, de Shrine.

We sluiten de rondreis af met een bezoek aan Werribee Open Range Zoo. En dan is het weer tijd om naar huis te gaan.

Deze prachtige rondreis is hier onder te vinden en staat ook nog in het archief van deze site in de maanden juli 2015 t/m december 2016.

Weer thuis

2 december 2016 in Een Rondje Down UnderEen reactie plaatsen | Bewerken

 Weer thuis
Gilze, Netherlands
De taxi staat weer klaar
Prachtige wolken
Helemaal dicht...
Zonsondergang
Weer boven Nederland
Schiphol
Verwelkomd door een blije kleinzoon

Gilze, Netherlands


We hebben tot de laatste dag vakantie gevierd. Inpakken en camper opruimen bewaard voor de dag van vertrek. Dat kan makkelijk want het vliegtuig vertrekt pas om 16.40 uur vanuit Melbourne. We dachten dat we niet veel gekocht hadden maar het valt toch nog niet mee om alles in de koffers gepropt te krijgen. Maar ruim op tijd rijden we richting vliegveld om de camper in te gaan leveren.

Het is druk bij Apollo maar toch zijn we vrij snel geholpen. Terwijl wij binnen zitten te wachten loopt de mevrouw van Apollo in de camper alles na. We zien haar bezig en hoewel de camper van Apollo is was hij toch 9 weken ons huisje. Ik heb echt het gevoel van: “Wat doet dat mens in onze camper?” Alles is in orde. We krijgen de borg terug en ook het geld voor de ruitenwissers die we vervangen hebben wordt netjes weer op onze rekening gestort.

De taxi brengt ons naar het vliegveld. Het is allemaal wat sneller gegaan dan we verwacht hadden en de balie van Singapore Airlines is nog niet open. Dan eerst nog maar een kopje koffie….
Als de handbagage door de scan gaat ziet de douane iets vreemds zitten. De koffer gaat open maar er wordt niets gevonden. Dat herhaalt zich nog 2x. Ik denk dat het om een paar schaaltjes gaat die er in zitten maar ze zien iets in een andere hoek. Uiteindelijk blijkt het om twee armbanden te gaan die ik er voor mijn dochters in heb zitten. Ze zitten in een tasje. Dat tasje werd er steeds in zijn geheel uitgehaald maar omdat ze er niet in keken zagen ze de armbanden eerst niet zitten…. He he, we kunnen weer verder.

Uiteindelijk hebben we een heel rustige, 8 uur durende vlucht naar Singapore. Daar hebben we 2,5 uur om over te stappen. De vlucht naar Amsterdam gaat 14 uur duren. De vlucht wel ja….
Keurig op tijd taxiet het vliegtuig naar de startbaan. Maar 100 meter verder blijft het staan. En een half uur later staan we er nog. Dat kan niet goed zijn….
En ja hoor, even later laat de captain weten dat er een technisch mankement is en dat we terug moeten naar de slurf. Er is een techneut onderweg om ernaar te kijken. We moeten wel blijven zitten. Ik probeer of ik een berichtje naar huis kan sturen dat we later vertrekken maar mijn telefoon geeft wel bereik maar geen internet. Ook een SMS versturen lukt niet.
Uiteindelijk vertrekken we 2 uur later dan gepland.
Gelukkig is het een rustige vlucht. Na 3 films en 5 TV afleveringen (en 16 uur zitten in een vliegtuigstoel) komen we op Schiphol aan. Het eerste wat ik doe is de meiden laten weten dat we veilig zijn geland!

Er gaat een trein rechtstreeks van Schiphol naar Breda. Daar worden we dan opgepikt door Karin. We nemen de lift naar het perron beneden. De deuren gaan open en wat we dan zien…. is een complete chaos! Het hele perron staat bomvol mensen en koffers. Er loopt een overspannen medewerker keihard te roepen dat de borden niet kloppen. Dat ze pas weten welke trein binnen komt als hij stil staat en de machinist het door kan geven….
Later komen we er achter dat er een werkonderbreking is bij de NS. Hebben wij weer….
Na ruim een uur op het perron te hebben gestaan komt er eindelijk een trein naar Rotterdam. We nemen hem! Kijken we daar wel verder!
In Rotterdam is niets meer aan de hand. Geen abnormale drukte, geen wegblijvende treinen…
En er vertrekt een trein naar Breda. Eindelijk!
Als we in Breda aankomen staat Karin al met Rob te wachten. Als Karin Rob op de grond zet komt hij glunderend op ons af gerend. Heerlijk om ze weer te zien!

We zijn weer thuis. Het zal wel even duren voor we over de Jet-lag heen zijn, maar wat een fantastische vakantie hebben we gehad. Negen weken lang in mijn prachtige Australië. Want hoewel ik er niet ben opgegroeid, het is en blijft toch ook mijn land.
We hebben veel gezien en heel bijzondere dingen meegemaakt en gedaan. We hebben 12.000 kilometer door prachtige natuur gereden, met dolfijnen gezwommen en koala’s geknuffeld, over een vliegtuigvleugel gelopen en in een cockpit gezeten. We hebben er verjaardagen en zelfs Sinterklaas gevierd. Het was geweldig om onze vrienden weer kunnen ontmoeten en we hebben er zelfs weer nieuwe vrienden bij.
Een vakantie met ook een bijzondere missie. Het uitstrooien van een deel van de as van mijn vader in de plaats waar hij zo veel van hield, Melbourne. En geweldig dat onze lieve vriendin Mirka, die mijn vader ook heeft gekend, dit met ons deelde. Er zijn deze vakantie verschillende momenten geweest waarop ik echt het gevoel heb gehad dat mijn vader er bij was. En zo mooi, om direct na het uitstrooien de muziek van “The Last Post” in de Shrine te horen spelen. Alsof het zo moest zijn!

We hadden deze vakantie nooit zo gerust kunnen maken zonder onze dochter Karin en onze geweldige overburen Jan en Marja die er 9 weken voor gezorgd hebben dat onze kat Pukkie niets tekort kwam. En dat is niet niks!
Karin en Cissy hebben ervoor gezorgd dat het huis schoon en de ijskast gevuld was toen we terug kwamen. En wij kunnen weer gaan sparen…..

Ik heb met deze blog een poging gedaan om jullie te laten meegenieten van onze tocht door dit geweldige land. Ik heb de blog met erg veel plezier geschreven en ik hoop dat jullie hem met net zo veel plezier gelezen hebben!

Lieve groet,
Frans en Margareth

Adrie van Rijsbergen: Welkom thuis!

Karin: Ik vond het heerlijk om jullie avonturen zo bij te houden en Pukkie en ik zijn echte vriendjes geworden, maar wat ben ik blij dat jullie weer thuis zijn! Love You!

Karin en Peter: Ik ga je blog missen, keek er iedere dag naar uit om alle avonturen weer te lezen van die prachtige reis. Het is een gave om zo goed te kunnen schrijven, vaak las ik de blog en was het zo mooi of leuk omschreven dat het leek alsof ik er zelf bij was. Ben wel blij dat jullie weer veilig thuis zijn en we vandaag elkaar weer in “levende lijve” hebben gezien. Het zat niet mee dit jaar, hopelijk is de accu weer genoeg opgeladen. Liefs Karin.

Jan en Nel Verschuren: Het was heerlijk om jullie zo te volgen en welkom terug thuis.

Cor en Pieta: Fijn dat jullie weer veilig in Gilze zijn beland. Jullie hebben fantastische 9 weken gehad in Australië. Wij hebben elke dag genoten van jullie fantastische verhalen.

Marja en Jan: Graag gedaan hoor en wij hebben genoten van alle verhalen en verslagen.

Kitty Marcelissen: Wat heb ik meegenoten en een stukje van het land waar Frits met zoveel plezier gewoond heeft. Jullie blog over Mout Isa heb ik bewaard en ben ook zo benieuwd naar jullie foto’s maar dat komt wel,  maar ff bijkomen en uitrusten. Tot snel, dikke kusss

Theo en Annie: Welkom terug in ons kikkerlandje. Ik heb genoten van jullie verslag. Ik wij krijgen ook weer zin om terug te gaan. We zien elkaar wel binnenkort.

Annie Diepens: Fijn dat jullie weer goed thuis zijn gekomen. Ik zal jullie Travelblog wel missen want ik keek iedere dag. Tot ziens.

Marja en Jan: Graag gedaan  

Francien en Henk: Fijn jullie weer gezien te hebben en ja ik heb genoten van jullie avontuur. Alsof ik erbij was. Heerlijk. Op naar de volgende reis. eerst goed sparen natuurlijk. xx

Mirka: It was a pleasure Margareth en Frans! Welkom thuis en tot ziens!

Werribee Open Range Zoo.

29 november 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Werribee Open Range Zoo.
Werribee South, Australia
Stokstaartje
Leeuw
Neushoorns
Afrikaanse villa
slapende Koala
Nijlpaard schedel
Splash parkje
Dierenziekenhuis voor kinderen
Jasjes en stethoscopen voor kinderen
Ingang
Safari bus
Drommedaris
Nijlpaarden
Giraffen
Zebra's
Antilopes
Afrikaanse hut
Snackbar...
Struisvogels
Watoessierund
IMG_2560
Camping in Werribee South
aan het water

Werribee South, Australia


De nacht was behoorlijk kort als de wekker om 7.00 uur afloopt. Maar we willen vandaag op tijd weg. We gaan voor we morgen naar huis moeten eerst nog een kijkje nemen bij de Werribee Open Range Zoo. Dat willen we graag omdat deze dierentuin ook wat weg heeft van de Beekse Bergen.

Om 7.15 uur nemen we afscheid van Ralph, die moet gaan werken. Rond 8.00 uur moeten we dan ook afscheid nemen van Mirka. We hebben een erg leuke tijd samen met hen gehad en zullen hen zeker gaan missen!
En dan rijden we de poort uit. Op naar de dierentuin…

Omdat we geen tolwegen willen rijden lijdt de GPS ons door een prachtig berglandschap, om het centrum van de stad heen. Het is een behoorlijke route. Niet erg ver, zo’n 125 kilometer, maar wel lang in tijd. We doen er bijna 2 uur over. Niet dat de tolweg veel sneller zou zijn geweest want die staat volgens de GPS boordevol files.
Het eerste stuk gaat door groene dalen en langs prachtige bergen. Na een uurtje komen we op de Freeway (snelweg) en kunnen we wat sneller door rijden.

We hadden contact met de dierentuin op willen nemen om te vragen of het mogelijk is om een praatje te maken met een van de vrijwilligers. We willen graag horen hoe zij het hier aanpakken. Maar ik ben het glad vergeten. De mevrouw bij de receptie belt nog even rond maar er is nog geen vrijwilliger aanwezig. Ze vraagt ons om 11.00 uur te gaan kijken op de plek waar de vrijwilligers dan meestal zijn. Dat komt goed uit want na die lange rit lusten we eerst wel een kopje koffie!

Iets na elf uur lopen we naar de vrijwilligers toe. En wat blijkt, ze staan al op ons te wachten! Hoewel de receptioniste wat laatdunkend reageerde met: “O, jullie zijn maar vrijwilligers” heeft ze toch goed voor ons gezorgd. Ze heeft de mensen hier al ingeseind over “het stel uit de Nederlandse dierentuin”. En John loopt vanochtend met ons mee. Wat een service!

Het is erg gezellig en gemoedelijk. De Werribee Open Range Zoo is een prachtige dierentuin. Mooi aangelegde tuinen, goed verzorgde grote enclosures voor de dieren en alles even netjes verzorgd. Op deze manier praat het ook erg makkelijk en er wordt volop informatie heen en weer uitgewisseld. Er is ook een binnenspeelplaats voor de kleinste kinderen. Die wordt ook gerund door de vrijwilligers. Binnen is een heus dierenhospitaal voor de kinderen gebouwd. Er hangen doktersjasjes met stethoscopen en rangerjassen met verrekijkers. Er is een helikopter om de zieke dieren mee te vervoeren. In een tent staan twee heuse operatietafels met een grote leeuw erop. Het beest heeft een grote snee in zijn buik en er zitten allemaal stoffen organen in. Die kan door de kinderen “geopereerd” worden. Schitterend!

We bekijken samen met John de hele dierentuin. Hij laat ons ook een skelet zien van een leeuw. Wat zijn die dieren groot! Er hangt een beschrijving bij. De leeuw was oorspronkelijk bedoeld voor een circus. Daarom hebben ze de klauwen van zijn voorpoten verwijderd! En inderdaad, het skelet mist niet alleen de nagels maar ook het kleine kootje waar ze aan vast zitten. Vreselijk! Gelukkig heeft het dier niet in lang in het circus hoeven blijven, op twee jarige leeftijd is hij naar deze dierentuin gegaan. En ik kan je verzekeren dat de dieren hier stuk voor stuk een mooi en ruim verblijf hebben. Uiteindelijk zet John ons af in het restaurant voor een late lunch. We kunnen nog net een tafeltje aan het raam bij de stokstaartjes bemachtigen. De beestjes komen af en toe nieuwsgierig kijken wat er binnen gebeurd maar trekken zich er verder niets van aan.

De dierentuin heeft ook nog een safariebus. Hoewel, eigenlijk lijkt het meer een trein. Maar liefst 4 rijtuigen lang! De rit duurt 40 minuten en brengt ons langs dromedarissen, antilopen, bizons, herten, zebra’s, giraffen, struisvogels, runderen, neushorens, noem maar op! Het landschap is een beetje heuvelachtig wat de rit nog leuker maakt. We stoppen naast de neushoorn die lekker liggen te relaxen. De ranger vraagt ons stil te zijn omdat de beesten erg gevoelig voor geluid zijn. En net dan begint er een kind hard te krijsen. Als een van de dieren opstaat rijdt de ranger snel verder.
De neushoorn blijft gelukkig gewoon staan. Hij/zij heeft een enorme lange hoorn die eruit ziet alsof hij is bijgeslepen, zo scherp. Die had ik niet graag in de bus zien duwen!
Als de bus weer terug rijdt naar het vertrekpunt valt me op dat er toch ook veel gelijkenis met de Beekse Bergen is. Het lijkt een beetje op een dagje dierentuin thuis, maar dan anders….
Kunnen we vast een beetje acclimatiseren!

Eind van de middag rijden we naar Werribee South waar we een plaatsje zoeken op een caravanpark. We verwennen onszelf nog een keer met een plaatsje met uitzicht op zee.
Na een wandeling langs het water en een drankje bij de camper begint het wat frisser te worden en ga ik naar binnen. We hebben wat dingen waar we morgen de Tax van terug willen vragen en dat kan via de APP van TRS alvast worden aangegeven. Dan gaat het morgen sneller. Dus ga ik die even invullen terwijl Frans de Camper van buiten een wasbeurt geeft.
Frans is al lang en breed klaar voordat ik de APP op de Ipad heb staan. Ik krijg hem maar niet open. En dan realiseer ik me ineens dat ik een Androïde APP heb geladen terwijl ik een Ipad heb. Sufferd! De Apple App staat er zo op. Het invullen valt nog niet mee. Er moeten nogal veel gegevens van elke bon worden overgenomen en het werkt niet echt gemakkelijk. Eindelijk staan alle bonnen er in. Ik druk op SAVE…..alles weg!!!! Owwwww grrr.
Mopperend (en dat is zacht uitgedrukt) voer ik alle gegevens opnieuw in. Ik controleer nog eens of alles er goed in staat. Mogelijk heb ik net een verkeerde toets gebruikt dus nu druk ik heel bewust en secuur op SAVE…….weer alles weg!!!! GRRRRRRR. Ik zal maar niet herhalen wat ik over de app gezegd heb! Ik ga er in elk geval geen tijd meer aan besteden. Dan maar wat langer in de rij morgen!

Ik heb nog behoorlijk wat beltegoed op mijn telefoon staan. Kan ik lekker de meiden nog even bellen als ze pauze hebben. En ja hoor, allebei hebben ze even tijd. Gezellig, kunnen we nog even kletsen voor we morgen het vliegtuig weer in moeten. Want morgen is daar geen tijd meer voor. Als wij opstaan liggen zij in weer bed en als zij opstaan zitten wij al in het vliegtuig.
Het is fijn hun stemmen weer eventjes te horen. Nog twee dagen, dan kan er ook nog een echte knuffel bij….

Jopie Smarius: Ik heb genoten van jullie eerlijke en mooie verhalen! Ik wens jullie een goede thuiskomst. Wat is de tijd snel gegaan. Liefs.

Cor en Pieta: 9 weken wat zijn die toch snel voorbij gegaan. We hebben elke dag genoten van jullie verhalen en van het plezier dat jullie weer aan deze reis beleefd hebben. Een goede terugreis gewenst en tot in Gilze.

Petra Valkenburg: Ik durf het bijna niet te zeggen hihihihi….maar nu zijn de ëmoes”op de foto dus struisvogels (sorryyyyyy) Goede reis en tot snel in het Safaripark.

Karin en Peter: Wat een geweldige en bijzondere reis hebben jullie gemaakt. Ik heb ontzettend genoten van alle verhalen, keek er dagelijks naar uit om ze weer te kunnen lezen. Geniet van de laatste uurtjes in Australië en een heel goede reis terug. Tot snel. xxx

Francien en Henk: Ja aan alles komt een eind. Ik heb genoten van de verhalen en mooie foto’s en wens jullie een goede reis terug naar Nederland. xx

🙂
🙂

Hans en Francis: Hoi zusje. Je hebt in ieder geval weer samen een prachtige vakantie achter de rug en die kunnen ze je niet meer af pakken. Echter aan alles komt een einde, ook aan zo’n lange vakantie. Gelukkig breekt er in Nederland ook weer een mooie gezellige tijd aan. Een fijne terugreis toegewenst.  

Joselie: Hoi Margareth en Frans, jullie kunnen terug kijken op een prachtige reis, en bedankt dat ik vanaf hier mee mocht genieten.

Mirka: Zo te zien hebben jullie ook nog een heerlijk dierentuin avontuur gehad! Leuk om aan alle collega’s te vertellen Frans!

Een lach en een traan

28 november 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

City Circle Tram
Eerst een kopje koffie tegenover het Flinder Street Station
FullSizeRender 2
IMG_2478
Een kaarsje opsteken voor onze ouders
Samen een kaarsje opsteken voor onze kinderen
Een woordje in het boek voor we de as uit gaan strooien
De plek waar de as is uitgestrooid
Prachtige Shrine
Uitleg over de lichtstraal
Het beeld dat zo lijkt op mijn vader
Shrine in Melbourne
Uitzicht over Melbourne vanaf de Shrine
than he who gave his life...
Uitzicht vanaf de Shrine
Shrine Melbourne
Shrine
De eeuwig durende vlam
Vader en zoon... WW I en WW II...
Hier kwamen mijn ouders aan en vertrokken we samen
S6tation Pier melbourne
Bij de Station Pier
Gebakje eten bij de Poolse Bakker
Samen met Mirka
Lunapark St. Kilda
St. Kilda
Spirit of Tasmania vertrekt
Heerlijk!
Terug met de tram
Een lach en een traan
Melbourne , Australia

Melbourne , Australia


Melbourne is voor mij de meest belangrijke plaats van heel Australie. Hoeveel mooie dingen ik ook heb gezien, in Melbourne ben ik geboren en dat blijft dan ook mijn stad. Ik ben er met hart en ziel aan verknocht.
Maar dat heb ik niet van een vreemde. Ook mijn vader was verknocht aan Melbourne. Steeds weer vertelde hij over de tijd dat ze hier woonden. Hoe geweldig hij het hier vond. Hoe graag hij hier was gebleven…

We hebben mijn vader mee genomen op deze fantastische vakantie. Althans, een klein deel van zijn as. Hij reisde mee, voor op het dashboard van de camper. En de afgelopen dagen ging hij mee in mijn tas door Melbourne heen. Hij bezocht de plekjes waar hij zo van hield, het Flinder Street Station, de Swanson Street, de Victoria Markets en niet te vergeten het huis in de Mooltan Street. En vandaag gaan we de as uitstrooien bij het prachtige oorlogsmonument van Melbourne waar hij zo mooi over kon vertellen.

Als we in Melbourne aankomen steken we eerst in de kerk tegenover het station een kaarsje op voor onze ouders. Ik schrijf een klein stukje erover in het boek dat erbij ligt voor we weer naar buiten gaan. Samen met Mirka steek ik ook nog een kaarsje op voor onze kinderen.

Ik heb er lang over nagedacht. Want ook in de Alexandra Gardens kwamen mijn ouders vaak. Die liggen tegen de Shrine aan. Vandaag zijn we gaan kijken. En de Shrine leek ons de mooiste plaats. We hebben mijn vader een plekje gegeven aan de voet van een standbeeld van een soldaat. Het staat recht tegenover de eeuwig brandende vlam en er staan 3 vlaggen voor. Vanaf deze plaats kijk je ook op de Shrine en je ziet in de verte de City liggen. Mijn vader vertelde ook altijd vol vuur over zijn diensttijd dus dat helpt ook met de keuze. En elk jaar op 11 november wordt op deze plaats een herdenkingsdienst gehouden. Dat lijkt me dus een fantastische plaats!

We strooien de as in de struiken rondom het beeld. De plaats is afgebakend door een hekje. Daarna gaan we de Shrine binnen. We zijn er al vaker geweest. Zelfs ooit tijdens de officiele ceremonie op 11 november, enkele jaren terug. Maar het blijft indrukwekkend.
Binnen staat net een gids uitleg te geven. Het midden van de Shrine is een vierkante ruimte. In het midden van die ruimte ligt een vierkante steen, verzonken in de vloer. Op de steen staat: “Greater love hath no man” een deel uit een citaat uit de bijbel. Het hele citaat vertelt dat niemand meer liefde had dan diegene die zijn leven voor anderen gaf.
Er zijn 3 redenen waarom de steen diep in de vloer verzonken ligt:
1. Zo blijven de mensen er af.
2. Het is de bedoeling dat hij op een grafsteen lijkt.
3. Als je de tekst wilt lezen buig je vanzelf je hoofd.

Er ligt niemand begraven maar het is bedoeld als een plek waar de familie kan rouwen om hun geliefde die niet is teruggekeerd.
Elk jaar op 11 november komt er een zonnestraal door een gat in het dak. In 12 minuten loopt die van rechts naar links over de steen. Om precies 11.11 uur schijnt de straal op het woord Love. En wij zijn net op tijd om een snelle nabootsing mee te maken.
We staan te wachten bij de steen en dan klinkt “The Last Post” . Alsof het zo moet zijn! Geweldig!
Terwijl de tranen over mijn wangen rollen film ik de lichtstraal die over de steen schijnt. En als ik dan opkijk zie ik dat een van de soldaten die in het stenen gewelf zijn uitgehakt sprekend op mijn vader lijkt!
Ik denk dat hij onze keuze heeft goedgekeurd!

Na de ceremonie lopen we nog over het balkon met een prachtig uitzicht over de stad. We nemen nog een kijkje in de benedenverdieping en dan verlaten we de Shrine. Ik kijk nog even naar het beeld van de soldaat. Dag Pap!

Nu is het tijd voor wat vrolijkers. Want Mirka is vandaag jarig.
Mirka’s vader kwam uit Polen. Als Mirka jarig was ging ze met haar vader naar een Poolse Bakery in St. Kilda. Helaas zijn haar ouders ook allebei overleden. Daarom wil ze vandaag graag met ons naar de Bakery.
Onderweg komen we ook nog langs het Lunapark. Ik heb er oude foto’s van. En wie weet zijn onze ouders hier wel met de kinderen geweest. Dan moet daar wel een foto gemaakt worden!
Over de Bakery is geen woord teveel gezegd. Wel behoorlijk prijzig maar lekker!!!

Maar de tour door Memory Lane is nog niet voorbij. De volgende stop is Station Pier. Tegenwoordig het vertrekpunt van de Spirit of Tasmania maar vroeger kwamen hier de schepen met de emigranten aan. En hier vertrokken ze dus ook weer.
Het is van buiten niet veel veranderd. De Spirit of Tasmania ligt aangemeerd en als we het balkon naast de boot opstappen is het niet moeilijk om je voor te stellen hoe in 1957 onze vrienden hier hebben gestaan om ons uit te zwaaien. Het ziet er nog net zo uit als op de foto’s.

We beeindigen de trip met een heerlijke maaltijd in het gebouw dat vroeger het stationnetje geweest moet zijn. En dan is het tijd om aan de lange weg terug te beginnen. Eerst de tram, dan de trein en vervolgens nog een half uurtje met de auto. Met een beetje geluk zijn we voor 1 uur weer bij de camper.

En we hebben geluk. We zijn er zelfs al weer om 0.30 uur. De dag had nog een klein kadootje voor ons. Het is de hele week bewolkt geweest. Maar nu is het helder met een prachtige sterrenhemel. Schitterende heldere sterren, geweldig!

Het is al laat, maar ik wil toch de blog nog on line zetten. En terwijl ik met de foto’s bezig ben valt me op dat de soldaat in het gewelf eigenlijk helemaal niet op mijn vader lijkt. Zou dat dan toch een teken geweest zijn?

Het was een lange en vermoeiende dag. Maar het was het waard. Een indrukwekkende dag met een lach en een traan. Heel fijn om die te kunnen delen met onze lieve vrienden Mirka en Ralph. Voorlopig hebben we ook weer afscheid moeten nemen van die prachtige stad, Melbourne.
We hebben nu wel nog een extra reden om hier weer terug te komen. Dag Pap….

Cor en Pieta: Een heel indrukwekkend maar tevens mooie dag voor jullie. Mooi hoor Margareth je rode tas.

Karin en Peter: Vandaag de blog gelezen….. met een lach en een traan. Een heel klein stukje van ons pap is definitief terug in zijn zo geliefde Melbourne.  

Francien en Henk: Wat een speciale dag voor jullie heel mooi gedaan dit maakt jullie reis nog mooier. Dikke kus xx

Jacqueline: Pffff heftig maar ook bijzonder dat je dit hebt kunnen doen.   

Marja en Jan: Mooi verhaal over de as van je vader, Margareth, en die gedenksteen in de Shrine…het heeft zo moeten zijn ja. C.U.

Mirka: In een zin Margareth: “Het was een geweldige dag!” Fijn dat we jullie hebben kunnen helpen met deze speciale opdracht voor jou….maar ook heel geweldig dat jullie beide aanwezig waren voor mijn verjaardag te vieren – wat een kado!!..xxx

Sinterklaas

27 november 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Yarra Valley
Yarra Valley
Roadhouse
IMG_2405
Roadhouse
Sinterklaasviering in de Dutch Abel Tasman Club in Melbourne
Sinterklaasviering in de Dutch Abel Tasman Club in Melbourne
Sinterklaasviering
Sinterklaasviering
Sinterklaasviering
Kangaroes achter de camping
Huisje gevonden!
Kookaburra op de camping
Groen op de camping
Sinterklaas
Yarra Junction, Australia

Yarra Junction, Australia


Het valt vanochtend niet mee om uit mijn bedje te komen. Het is vannacht erg laat geworden en daarnaast zat mijn hoofd zo vol van alle indrukken van de avond dat ik ook nog eens niet meteen kon slapen. Ik wordt ook nog eens regelmatig wakker, maar dat is mijn eigen schuld. Ik heb de wekker niet gezet. Ik dacht dat ik wel op tijd wakker zou worden. En dat ben ik ook, maar vannacht was ik zo bang dat ik me zou verslapen dat ik elk half uur zowat op de wekker heb gekeken. En nu voelt mijn hoofd aan alsof het gevuld is met watten… Maar ik moet er uit. Ik moet een koude schotel gaan maken, dat had ik beloofd. En al je iets beloofd dan moet je dat doen ook! Dus sta ik even later nog helemaal duf van de slaap de aardappels te schillen….

Hier in Melbourne en omgeving leeft een grote groep Nederlanders. Zij proberen om hier, zo ver van huis, de tradities van thuis een beetje in ere te houden. Een van de grootste Nederlandse tradities is toch wel Sinterklaas. En vanmiddag komt de Goed Heilig Man in de Dutch Abel Tasman Club in de subburb Carnegie (een voorstad van Melbourne). Mirka en Ralph nemen ons daar mee naartoe.

We vertrekken ruim op tijd want we moeten zo’n 1,5 uur rijden voor we er zijn. Onderweg komen we langs een klein cafeetje, Roadhouse staat er op het bord. Het gebouwtje is heel grappig versierd met allerlei schilderingen en er staat zelfs een front van een auto op het dak. We maken wat foto’s en rijden weer verder. De omgeving is hier prachtig mooi met schitterende groene heuvels, enorme hoge bomen en prachtige varens. Geweldig!

Vlak bij Carnegie is ook de wijk waar Ralph is opgegroeid. We gaan er snel nog even een kijkje nemen. Ongelooflijk, wat vroeger een gewone arbeiderswijk was is nu een woonwijk met prachtige Edwardiaanse huizen in een brede groene straat. Ralph vertelt dat die huizen er vroeger ook al stonden en gewoon van de arbeiders waren. Je kon dan wel een groot huis hebben maar dat stelde in die tijd niets voor. Tegenwoordig gaat hier geen huis meer voor minder dan een miljoen dollar weg!

We lopen de Abel Tasman Club in en worden hartelijk verwelkomd. Wildvreemde mensen, je geeft ze een hand en wordt vervolgens omhelsd alsof ze je al jaren kennen! We worden meteen opgenomen in de groep.

Het is net 1 uur dus wil ik graag beginnen met een kop koffie. Maar nee, dat is niet Australisch. Hier gaat het andersom. Eerst een aperitief en dan de broodjes met een kop koffie of thee. Met het gevolg dat ik even later op een bijna lege maag een glas wijn zit weg te werken. Pfff als dat maar goed gaat…. Gelukkig kunnen we zo aan de broodjes beginnen en komt de koffie er ook al snel aan. De muziek wordt verzorgd door een van de leden. Hij speelt met volle overtuiging op zijn accordeon. Ik heb geen idee wat hij speelt. Heel af en toe herken ik een paar noten maar verder klinkt het voor mij ongeveer hetzelfde als wanneer Pukkie (onze kat) me iets duidelijk wil maken…. Eerlijk gezegd, als ik had kunnen toveren had ik waarschijnlijk zijn accordeonnetje weg getoverd…. En dan eindelijk is het tijd voor Sinterklaas. We moeten zingen. De accordeon zet de liedjes in en het volk volgt. Er liggen boekjes met de tekst op tafel want de meesten zijn al heel lang hier in Australië en dan willen de woorden van een Hollands liedje nog wel eens vervagen.

En eindelijk als iedereen zowat wanhopig met de laatste liedjes van het boekje bezig is komen de Sint en zijn twee Roetpieten binnen. Roetpieten want de schmink is duidelijk met grote haast aangebracht. Ik verdenk een van de Pieten er sterk van dat ze net nog tegenover me aan tafel zat. Zonder roet dan uiteraard…. Sinterklaas neemt de tijd om naar voren te lopen. We kunnen zelfs een praatje met hem maken. Erg knap van die man dat hij nu al hier is. En dat op zijn leeftijd! Gisteren nog hebben de kleinkinderen hem in Dongen opgezocht. Hij moet vast erg moe zijn van de snelle, lange reis…

Sint en zijn Pieten gaan op het podium zitten. Er worden een paar leden naar voren geroepen en in het zonnetje gezet. En dan is het weer tijd voor hem om te vertrekken. Terug naar Nederland want daar zitten een heleboel kindertjes met smart op hem te wachten!

Het is gezellig aan de tafel. We kletsen wat af. En als het tijd is om weer te vertrekken hebben het telefoonnummer in onze zak van Christina en Gerard die ons op ons hart drukken om als we weer naar Melbourne komen geen hotel te boeken maar bij hen te komen logeren. Geweldig toch!

We maken de lange tocht terug naar het Caravanpark. Door het prachtige uitzicht onderweg lijkt de afstand helemaal niet zo lang. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Wat is het hier mooi! Als we de inrit van de camping op draaien huppelt er een groep kangaroes voor ons weg. Even later verschijnen ze achter de camper. Ze kijken nieuwsgierig wat Frans allemaal aan het doen is en laten zich rustig op de foto zetten. We lopen ook nog even een rondje samen met Mirka om te kijken of we de koala kunnen vinden die hier vaak in de bomen logeert. Die laat zich helaas niet zien maar het is toch lekker om hier even rond te lopen.

We beëindigen de dag met een lekkere koude schotel bij Mirka en Ralph op het balkon. Het is heerlijk rustig. De enige geluiden die we horen zijn de geluiden van de natuur: de wind door de bomen, de vogels en de krekels. En terwijl ik daar zit bedenk ik me dat ik over vier dagen al weer thuis ben. Een totaal andere wereld. Wat een onwerkelijk gevoel is dat. En natuurlijk kijk ik er naar uit om iedereen weer te zien en de kids en kleinkinderen weer te kunnen knuffelen. Maar ik weet nu al dat ik dit land weer vreselijk ga missen….

Jopie Smarius: Kan me voorstellen wat voor indruk dit voor jullie betekent! afscheid!!!

Annie Diepens: Geniet nog van jullie laatste dagen daar, en dan weer welkom terug. Groetjes

Cor en Pieta: Je moet er wel een stukje voor reizen maar dan kom je wel bij sinterklaas en dat gebeurd hier vast niet. En zo te zien genieten jullie er enorm van. Geniet van jullie laatste dagen in Australië want het duurt wel weer even voor jullie dit prachtige land weer gaan zien. Maar evenzogoed zijn wij ook weer blij als we jullie weer zien met heel veel mooie herinneringen. 

Een wandeling en een feest…

25 november 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Ada Tree
Ralph bij de Ada Tree
Brug
Brug van boven
Varens
Wandeling door het bos
Ekster op bezoek
Kangaroes op de camping
Astrid ziet Sarah
Gezellig feest
Happy 50th
FullSizeRender
Een wandeling en een feest…
Yarra Junction, Australia

Yarra Junction, Australia


We gaan vandaag apart op stap. Frans gaat met Ralph een wandeling maken en ik ga met Mirka naar het verjaardagsfeest van haar vriendin Astrid die 50 wordt.

Wat Frans betreft, die heeft een heerlijke dag in de natuur gehad. Ze zijn naar de Ada Tree gaan kijken. Nadat de wagen was geparkeerd nog een wandeling korte wandeling naar de boom. Een prachtige wandeling door de natuur hier. Enorme bomen maar geen enkele zo enorm als de Ada Tree. Die was wel 5 meter in doorsnee! Daarna ging de tocht naar een oude treinbrug. De rails ligt er niet meer op maar de brug is verder nog intact. Hij is enorm hoog. En Frans is er, ondanks zijn hoogtevrees, overheen gelopen! Nog even lekker een hapje eten bij de Pub. Ondanks dat er een bruiloft aan de gang was, toch gewoon open voor het overige publiek.

Na een lekker dagje in de natuur hebben ze nog een tijdje doorgebracht op het balkon van de cabin van Mirka en Ralph. En daar kwamen ze aan, de kangaroes. Vlak achter de camper door huppelden ze door het veld. He, heerlijk voor Frans maar ik ben wel jaloers dat ik dat niet gezien heb!

Mijn dag was vandaag totaal anders. Nadat Frans en Ralph vertrokken waren ben ik met Mirka naar de OP Shop in Warburton gereden. Een OP Shop is een winkel met tweedehands spullen. We moeten vanavond verkleed in de 60er jaren stijl. Flower Power… Ik had er al rekening mee gehouden en op de Victoria Market een hesje gekocht dat ik naderhand thuis ook kan dragen. Maar ik moet nog iets hebben voor in mijn haar. De OP shop had een leuk sjaaltje voor me. Knalrood. En er stond ook nog een heel leuke handtas met een olifant erop geborduurd en handvaten van grote kralen. Ook knalrood. Dat komt goed uit!

En omdat we er toch al zijn lopen we ook nog een paar andere winkeltjes binnen. Als laatste de Bakery waar we niet alleen een heerlijke kop koffie verorberen maar ook nog een lekker stuk chocoladetaart. Als we bij de camping terug komen vraagt Mirka om eens te laten zien hoe dat GEO Cachen nu in elkaar zit. Er ligt een cache vlak bij de ingang, dat hadden we al gezien op de app. We rijden naar de plaats die de telefoon aangeeft. En staan vervolgens aan de rand van de weg te kijken naar een aantal boomstammen in het hoge gras…. “Oei”, zegt Mirka, “hier zitten slangen. En het is lente…. Misschien als we hard stampen dat ze weg schieten…. Maar we hebben geen dichte schoenen aan….” Pffff, we zijn er zo dichtbij…. We kijken eens goed. Er is een paadje met wat minder gras naar de boom waar we de cache vermoeden. We wagen het er maar op. Stampend lopen we naar de boom. En ja hoor, daar ligt de cache! Gevonden! We schrijven onze naam in het boekje en loggen de cache op internet. En snel weer het gras uit!

We rijden terug naar de camping en doen ons best om onszelf om te toveren in hippies uit de Flower Power periode. En dan op naar het feest. Na een heel ruim uur rijden komen we op de bestemming aan. Het is al lekker druk. Veel van de gasten zijn Nederlanders. Het gaat er hier iets anders aan toe als bij ons. Om te beginnen moet iedereen zijn eigen eten en drinken betalen. We hebben een bedrag ingelegd en krijgen daarvoor een drie gangen diner en twee consumpties. Wie meer wil moet dat zelf betalen. Het diner wordt uitgesmeerd over de hele avond. Ondertussen wordt er volop gedanst op de 60er jaren muziek die de DJ draait. Na het dessert wordt de verjaardagstaart aangesneden. En ook de koffie of thee die je daar bij wilt drinken moet je zelf betalen.

In een gesprek met een van mijn tafelgenoten kom ik er achter dat ook als je je verjaardag thuis viert van de gasten verwacht wordt dat ze zelf een schotel eten of hapjes mee brengen. Eigenlijk helemaal zo gek nog niet. Dan kun je tenminste nog eens een feestje geven!

Er worden fotosessie gehouden waar we allemaal een printje van mee krijgen. Ik raak aan de praat met een goede vriend van Mirka, Keith Paulusse. Hij heeft een boek geschreven getiteld: “Vertrek”. Het gaat over het vertrek van hem en zijn familie in de 50er jaren vanuit Nederland naar Australië. Met het schip de Johan van Oldebarneveld. Omdat mijn eigen ouders dat in die periode ook gedaan hebben en zelfs met hetzelfde schip, wil ik dat erg graag lezen. Ik heb in Nederland al eens rond gekeken maar kon het niet vinden, ook niet de engelse versie. Keith geeft mij een kaartje om de e-book versie te downloaden. Die is wel in het engels maar dat maakt mij niet uit. Geweldig!

Na een gezellige avond is het weer tijd om huiswaarts te gaan. Deze keer nog wat langzamer want het is donker en dan kunnen er veel dieren op de weg zitten. Vooral kangaroes kunnen nogal eens plotseling oversteken. Gelukkig komen we alleen een overstekend vosje tegen maar dat was ruim op tijd weer aan de overkant. Om 0.30 uur zijn we weer terug op de camping. Behoorlijk laat, maar toch…. tijd voor de blog!

Cor en Pieta: Nou Margareth wij vieren op 11 december ons feestje, maar wij doen het alleen gewoon op de Hollandse manier en niet op de Australische. Op de Australische manier kun je wel 100 gasten uitnodigen!

De dagelijkse verslagen van oktober en november zijn helaas in het archief terecht gekomen. Op de Home pagina kunnen deze nog worden opgeroepen.

Een dag in vogelvlucht…

30 september 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Een dag in vogelvlucht…
Perth, Australia
Ons vliegtuig
Australie vanuit de lucht
De vlucht naar Singapore

Perth, Australia


Spannend, zo’n grote reis in het vooruitzicht. Van slapen komt dan ook niet veel. Ruim voor de wekker af gaat lig ik al weer uit wakker.
Het ontbijt in het hotel is overmatig maar aan mij niet besteed. Frans doet zich tegoed maar ik ben blij dat ik een boterhammetje langs de brok in mijn keel krijg. Ik merk dat ik toch behoorlijk gespannen ben. Ik weet best dat je je niet gek moet laten maken maar door alles wat er de laatste tijd in de wereld gebeurd voel ik me toch niet prettig op het vliegveld. Vooral niet op het stuk voor de douane controle. Elke Arabisch uitziende man wordt argwanend bekeken…
En dan blijkt de handbagage 2 kg te zwaar. Er moet wat uit maar dat mag niet bij de incheck balie. Geen open koffers daar. Dus moeten we terug naar waar de rij begint, de laptop van Frans uit de handbagage en opnieuw weer in de rij. Dat helpt ook niet echt!

Maar uiteindelijk mogen we door. De douane is ook geen probleem en voor we het weten staan we bij de boarding ruimte. Het toestel is al wel op Schiphol maar kan nog niet naar de slurf komen. De plaats is nog bezet door het voorgaande toestel dat om een of andere reden maar niet vertrekt. Na een hele hoop op en neer gewandel van het grondpersoneel wordt hij dan eindelijk van zijn plek geduwd en komt ons toestel aangereden. Majestueus en hageltjenieuw. Voor we het weten zitten we er in.

De zitplaatsen zijn wat ruimer maar dat gaat waarschijnlijk om zo weinig dat je er niets van merkt. Het tv’tje voor je neus is ook vernieuwd. We hebben de keus uit maar liefst 260 films.
Ik zie er onderweg 2 van….
De service van Singapore Airlines is buitengewoon goed. De stewardessen lopen de hele lange vlucht af en aan met eten en drinken. Helaas moeten om 14.00 uur de luiken dicht terwijl het buiten nog helemaal licht is. Bedtijd…. En slapen? Vergeet het maar…
De overstap op Singapore Airport gaat van een leien dakje. We hebben 2 uur dus hoeven niet al te lang te wachten. Gelukkig lukt het op de tweede vlucht wel om 2 uurtjes te slapen. Dat is op 33 wakkere uren nog niet veel maar helpt gelukkig wel.

Ik tuur naar buiten om na al die tijd Australië weer te kunnen zien. Het is helaas zwaar bewolkt en we komen pas vlak voor de landing, op 400 meter hoogte onder het wolkendek uit. Maar eindelijk is daar dan toch het Vasteland van Australië. Vier jaar hebben we het moeten missen. Ik wordt er toch wel een beetje emotioneel van om hier eindelijk weer te zijn. Terwijl ik naar buiten zit te kijken rolt er een verdwaalde traan over mijn wangen.

We besluiten een taxi te nemen naar Rodericks on Tassell Bed en Breackfast waar we zullen overnachten. Een heel aardig ouder echtpaar ontvangt ons. We krijgen koffie en maken een gezellig praatje met hen. Ze leggen uit hoe we het makkelijkst bij het winkelcentrum vlakbij kunnen komen. We willen zo snel mogelijk een Australische telefoonkaart kopen zodat we ook hier voor de normale prijs kunnen bellen en een apje sturen. Telstra wordt ons aanbevolen. Dat is de beste provider als je ook buiten de stad gaat. En dat zijn we wel van plan. De kaarten worden in de winkel voor ons geïnstalleerd. Zo gepiept allemaal!

Als we terug naar de B&B lopen vliegen er eerst een paar felgekleurde parkieten voor ons langs, gevolgd door een Ibis die over ons heen vliegt. Geweldig! We horen het klokkende geluid van die vogel die voor ons echt bij Australië hoort, juist omdat we hem nog nooit ergens anders gehoord hebben. En we kunnen er maar niet achter komen wat voor vogel dat is!

Maar het is niet alleen maar geweldig. We krijgen een berichtje van Telstra dat de Simkaarten zijn geactiveerd en we de telefoons even moeten uit- en weer aanzetten waarna alles gaat werken. Beetje vreemd want hij werkte al en ik heb iedereen al apjes gestuurd met onze nieuwe nummers. Maar, trouwe kuddedieren als we zijn, doen we netjes wat er wordt gevraagd. Waarna ik prompt geen internet meer heb! Gelukkig kan ik nog wel bellen dus bel ik Telstra. Die kunnen mij telefonisch niet helpen. Mijn persoonlijke gegevens zouden niet correct in het systeem staan dus kunnen ze mijn account niet openen. Ik moet morgen weer terug naar de winkel. Vragen ze nog of ik na dit gesprek een tevreden klant ben ook! Nee natuurlijk niet! Ik ben er geen steek wijzer van geworden en al helemaal niet geholpen! En vanavond geen apjes meer dus. Balen!

Maar het is nog niet op…. als we het verslag willen voorzien van foto’s blijkt de IPad de WiFi van mijn camera niet te accepteren. Onbeveiligd netwerk geeft hij aan. Hij weigert contact te maken. Ik snap er niks van. Dat betekent dan waarschijnlijk ook geen Free WiFi bij Starbucks en de Mac e.d. Die zijn ook vaak onbeveiligd. Superbalen dus! En een hoop gedoe om foto’s op de site te kunnen zetten! En thuis werkte alles zo goed… We zijn niet voor 1 gat te vangen. Dus Frans zet de foto’s op zijn laptop en stuurt ze met We Transfer naar ons mailadres…. waarna de iPad ze prompt weigert te downloaden!

We geven het op. Doodmoe van de lange dag (we hebben al 33 uur geen bed gezien) besluiten we om 21.00 uur ons bedje op te zoeken. Ik wil niet het risico lopen om weer uren wakker te liggen. Ik neem een slaappil. Lekker een hele lange nacht slapen…. niet dus. Om 2 uur uit wakker….
Het blijft maar door mijn hoofd spoken. Verdorie, waarom doet die IPad nu zo raar…. Ik wilde zo graag het verslag van vandaag op de blog zetten. Je weet hier nooit wanneer er weer internet is.

Na 2 uur met dichtgeknepen ogen liggen draaien pak ik uiteindelijk de IPad. Ik heb hier nog een paar uur internet. Ik ga de tekst vast publiceren. Doen we er morgen met de laptop van Frans de foto’s wel bij. En heeeel misschien is dat gedoe dan uit mijn hoofd en kan ik eindelijk nog een dutje doen….

Cor en Pieta: Wat een lange reis was dat maar jullie zijn er nu eindelijk.

En toen was het echt….

28 september 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

En toen was het echt….
Amstelveen, The Netherlands
hotelkamer-park-plaza
Park-plaza-hotel-amsterdam-schiphol

Amstelveen, The Netherlands


We zitten hier op de hotelkamer van het Park Plaza Hotel, vlak bij Schiphol. Morgenochtend vliegen we naar Australië en toch heb ik nog steeds niet het gevoel dat we nu echt twee maanden Down Under gaan. Zo vreemd.

Het was ook een vreemde dag. Tenminste… voor een vertrekdag dan. Ik ben gewend aan een vertrekdag vol stress, gejacht en gejaag. Maar dat was er vandaag helemaal niet. Eigenlijk een heel relaxte dag…

Het begon met een bezoekje aan de kapper. Kan ik er weer een paar weken tegen. De koffers hadden we gisterenavond al ingepakt. Het enige dat we nog moesten doen was de handbagage. Fluitje van een cent. Alle papieren zaten al bij elkaar in een map, compleet met paspoorten, vouchers, internationale rijbewijzen. Singapore Airlines had gisteren al een link gestuurd om on-line in te checken dus ook de boardingpassen zaten al in de map. De camper stond al klaar voor de winterstalling en moest nog even worden weggebracht. Frans ging vast vooruit. Ondertussen ben ik nog even met de stofzuiger en de dweil door het huis gegaan. We willen toch alles netjes achterlaten….

En ondanks dat we eigenlijk best wel relaxed bezig waren (dachten we) waren we toch wat vergeten…. ETEN! Om 14.00 uur kwamen we er achter dat we geen van beiden vandaag al een hap gegeten hadden! Hmmm, misschien toch wel een beetje meer gespannen dan we dachten?

Om 15.00 uur zaten we er al helemaal klaar voor. Onvoorstelbaar!

We hebben gisteren Kevin gedag gezegd, vanmiddag zijn Bregje en Rob nog even langs geweest. En om 18.00 uur mochten we nog even op bezoek bij Lisa in het revalidatiecentrum waar we ook meteen Cissy en Jerry gedag kunnen zeggen. En nu moeten we ze allemaal 9 weken missen…. Veel skypen dan maar! Het lijkt heel erg lang maar de ervaring heeft geleerd dat die weken om zijn voor we het weten. Voor ons dan tenminste!

En dan staat Karin voor de deur om ons weg te brengen. De kleine Pukkie heeft allang door dat er wat aan de hand is. Hij verstopt zich. Ik zie hem wel maar kan er niet bij. Jammer, had hem zo graag nog even geknuffeld voor we gingen. Ik hoop maar dat hij Karin gaat vertrouwen en zich door haar aan laat halen. Negen weken zonder knuffels is wel erg lang!

We hebben Karin uitgezwaaid tot we de auto niet meer konden zien. En nu zitten we op de hotelkamer. De Schiphol shuttle is besproken. Morgen gaat de grote reis dan echt beginnen….

Esther: Nogmaals een hele fijne en mooie reis gewenst samen! En vooral genieten hoor!! x

Tonny en Jan: Veel plezier, geniet van de komende weken en we blijven het volgen. Prettige vakantie.

Wendy en Ilona: Heel erg veel plezier. Geniet er maar lekker van. Xx

Jacqueline: Hoi Frans en Margareth. Ik wens jullie een mooie en veilige reis toe en vooral genieten!! Doei!!!

Beppie en Rob: Frans en Margareth, …heel fijne vakantie lieverds en natuurlijk hele dikke knuffels en dikke kussiesss.  Geniet er samen maar goed van XXX

Francien en Henk: Nou daar gaan jullie. Heeeel veeeel plezier en goede reis en we wachten op jullie mooie verhalen!!!

Jan en Nel Verschuren: Een fijne vakantie samen, blijf gezond en geniet van al dat moois wat jullie gaan zien en zeker een fijne vlucht. Ik volg jullie xxxx

Mirka: Happy Travels Margareth & Frans! C u in 2 months in Melbourne!

Francine en Ton: Goede reis en geniet van je vakantie!

Peter Peeters: Frans & Margareth, fijne, aangename reis en natuurlijk een heel fijne vakantie down under.

Karin vd Bruggen: Geniet ervan! Jullie hebben het meer dan verdiend! I Love You!!! Xxx

Cor en Pieta: Heel veel plezier Down Under maar vooral geniet er samen van.

Ellen de Rooij: Ik wens jullie 9 weken vol plezier in Australië. Dat is wel een lange tijd zonder jullie kleinkinderen. En gezond weer terug!

Ad van Mol: Als ik dit schrijf zijn jullie al Down Under denk ik; ik hoop dat jullie een goede reis hadden en nogmaals en fantastisch mooi verblijf gewenst!!!

Aftellen….

19 september 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Aftellen….
Gilze, Netherlands
rob-zwaait-samen-met-opa-de-boot-uit
kleine-madiba-speelt-met-haar-grote-zus-bongi

Gilze, Netherlands


Nog 9 dagen…. echt aftellen nu.

De agenda voor de komende week staat overvol. Nog een paar dagen werken, tandarts, pedicure, kapper, orthopedisch schoenmaker, oppassen, visites, inpakken….en dan ook nog de laatste loodjes thuis want je wilt het natuurlijk wel netjes achter laten! Geen idee hoe we het allemaal voor elkaar moeten krijgen. Maar ach, eigenlijk is dat elke keer zo en het lukt toch steeds weer.

Dussss gaan we vandaag toch lekker met de kleine Rob naar de Beekse Bergen. Het is heerlijk weer en we laten de boel de boel voor een paar uur en gaan lekker even genieten van de beestenboel. Rob vindt het er heerlijk en geniet met volle teugen. Daardoor genieten wij des te meer!

De grote favorieten van Rob zijn duidelijk de olifanten. Hoe vaak we ook gaan, die moet hij gezien hebben. Maar o wee, als we bij het olifantenverblijf komen is er niets te zien! Het kleine snuitje betrekt. Zielig kijkt hij ons aan en maakt met zijn handjes het gebaar van “weg”. Ach….. Nee natuurlijk zijn ze niet weg. Ze zijn gewoon nog binnen! En gelukkig mogen we in de stal van Punda en haar dochters binnen kijken. Dus dat gaan we doen.

En ja hoor, eenmaal binnen aangekomen zien we daar de verzorgers bezig met de training van de olifanten. Rob kijkt zijn oogjes uit. Hoe klein hij ook is, hij houdt alles in de gaten. Lachend wijst hij met zijn kleine vingertjes naar Bongi en haar kleine zusje Madiba die van de verzorgster allerlei lekkers krijgen toegestopt terwijl hun gebit wordt gecontroleerd. Ernstig kijkt hij toe of alles wel goed gaat. En dan zijn de olifanten klaar. De deuren gaan open en op hun gemakje wandelen ze weer naar buiten. Mamma Punda voorop. De kleine Madiba rent met flapperende oren op haar korte pootjes om in de schaduw van mamma te kunnen blijven. Een heerlijk gezicht!

We brengen een paar rustige ontspannen uurtjes in de dierentuin door. Nog even lekker genieten voor we thuis de hectiek van de voorbereidingen voor een lange reis weer in duiken.

Nog 9 dagen……

Alles geregeld….

23 juli 2016 in Geen categorieEen reactie plaatsen | Bewerken

Alles geregeld….
Gilze, Netherlands

Gilze, Netherlands

3.1469314258.singapore-airlines
het-nieuwe-toestel-van-singapore-airlines


Nog een kleine 10 weken te gaan.

Het lijkt heel erg lang maar tien weken vliegen voorbij. Voor mij voelt het alsof we volgende week al vertrekken.  Daarom ben ik inmiddels aan de blog begonnen. Dat geeft dan ook meteen iedereen die ons wil volgen de kans om in te schrijven als ze dat willen. Alles is geregeld. Zowel beide Nederlandse als mijn Australische paspoort zijn verlengd. De camper is al lang geleden geboekt en dat heeft ons een behoorlijk vroegboek voordeel opgeleverd. Bill is bijna de helft kwijt van wat wij moeten betalen voor een kleine drie weken. Tja, te lang gewacht met boeken…

De vluchten zijn geboekt bij Singapore Airlines. Daar zijn we erg blij mee want tot nog toe zijn zij de fijnste maatschappij waar wij mee gevlogen hebben. En daarnaast krijgen we nog een bonus van hen….ze hebben een gloednieuw vliegtuig aangeschaft met volgens hen NOG MEER comfort dan ze al hadden. En dat toestel wordt ingezet op de lijnvlucht van Singapore naar Amsterdam en terug. Ben benieuwd….Wat  minder was dat daardoor de stoelnummers waren veranderd. Op zich niet zo erg maar we hadden plaatsen naast elkaar aan het raam geboekt. En na de omboeking bleken we ineens aan het gangpad ACHTER elkaar te zitten!!! Meteen in de telefoon gevlogen natuurlijk, maar de vriendelijke medewerker had het al gezien en vertelde dat hij al met de omboeking bezig was. Geen paniek dus, we mogen gewoon weer naast elkaar aan het raam zitten. Pfffff.

En nu nog maar tien weken….. Niet eens, over tien weken zijn we al een paar dagen in Perth. Ik heb er enorm veel zin in, maar tegelijk krijg ik het ook benauwd als ik er aan denk. Het is niet niks, zo ver weg, negen weken op stap met een camper, zo’n 10.000 km te rijden, voor een groot deel door gebieden waar je nauwelijks iemand tegen komt…. Maar ook, de prachtige natuur en vooral ook het weerzien met alle vrienden daar. En niet te vergeten, Bill en Barbara, die de eerste twee weken met ons mee gaan rijden.

Aan de andere kant, al die weken geen kinderen en kleinkinderen. Geen vette lach van Rob en smoezelig armpje om mijn nek. Geen plagende Kevin die van de gelegenheid gebruik maakt om oma een emmer koud water in haar nek te gooien…. om vervolgens een dikke knuffel te geven…. Geen Bregje waarvan het gezichtje helemaal oplicht als ze oma bij de poort van de school ziet staan. En geen boze, mokkende Lisa die even later haar armpjes om mijn nek slaat en verklaart: “Ik vind jou lief oma…” Zucht…. moeten maar vaak Skypen….

En die arme Pukkie. Ik heb wel altijd verklaard dat we het hele jaar door goed voor hem zijn en dat hij tijdens onze vakantie ook goed verzorgd wordt. Cissy gaat zelfs af en toe een keertje bij ons logeren, evt. met de kids zodat hij dan wat gezelschap heeft. Maar als hij dan zijn kleine stevige lijfje tegen mij aan draait en heerlijk gaat liggen kroelen voel ik me toch schuldig dat we hem zo lang alleen laten. Hij is nogal eenkennig en zelfs Frans mag na al die jaren niet met hem kroelen. Toch heeft hij in het verleden als wij op vakantie waren Cissy als vervanging van mij geaccepteerd. Hopelijk doet hij dat nu weer….

Francien en Henk: Alvast heel veel plezier met de voorpret. Jullie gaan een fijne tijd tegemoet. Groetjes:

Wendy en Ilona:Wat leuk weer Margareth… Ben benieuwd naar alle avonturen. X

Cor en Pieta: Margareth en Frans, de voorpret begint al 10 weken van tevoren dus dan duurt de vakantie nog veel langer. Natuurlijk gaan wij jullie volgen ook al zitten jullie aan de andere kant van de wereld, zo ver weg. Alvast heel veel succes met de voorbereiding en heel veel plezier tijdens jullie trip door Australië. Geniet er samen van want dit verdienen jullie.

Cees en Wilma: Hallo Frans en Margareth, wij wensen jullie heel veel plezier en we gaan jullie volgen in dat zo mooie land.

Hennie en Elly van Norden: Hallo Frans en Margareth. Spannend om zo naar die reis toe te groeien en alle voorbereidingen te treffen. Leuk om jullie ook deze keer weer te kunnen volgen. Alvast heel veel (voor)pret gewenst.

Geboekt!

1 november 2015 in Een Rondje Down UnderEen reactie plaatsen | Bewerken

  Geboekt!
Gilze, Netherlands
wimg.3.1468250560-hartje-australie
3.1468250659.camper
3.1468250659.een-van-de-2-berth-campers

Gilze, Netherlands


Geboekt!
Nog een klein jaartje, dan kunnen we eindelijk weer gaan. Op 29 september 2016 hopen we te vertrekken voor een campertocht van twee maanden door Australië. Ik kan niet wachten tot het zo ver is!
Het eerste, en tevens grootste deel van de reis is geboekt. De camper. En de hotelkamer voor de eerste nacht in Perth. Spannend….
Al meer dan 3 jaar is het geleden dat we in mijn mooie land zijn geweest. Dat betekent heimwee. Niet alleen naar het prachtige land maar vooral ook naar al onze lieve vrienden daar.
Maar eindelijk kunnen we weer plannen maken voor een nieuwe reis. De goedkeuring van mijn werk is binnen. Tijdens het bezoek van Bill en Barbara zijn de eerste plannen weer gesmeed. Zij zullen ons de eerste drie weken vergezellen. Vanaf Perth tot aan Broome rijden zij mee met een eigen camper. Daarna rijden zij door naar Darwin van waaruit ze terug naar huis vliegen terwijl wij oversteken richting Oostkust. De verlenging van mijn paspoort is bij de Australische Ambassade ingediend…. en de camper is geboekt.
Met de vlucht moeten we nog even wachten, die kan pas 11 maanden voor de datum van de retourvlucht geboekt worden. Misschien een paar dagen eerder als we rechtstreeks via de maatschappij boeken. We moeten het helaas wel zelf doen. De reisorganisatie was met de camper ruim 400 euro duurder dan wanneer ik deze zelf in Australië boekte. Dat was snel verdient dus. Helaas wilde Askja toen ook de vlucht niet meer boeken. Dat zullen we dus ook zelf moeten doen. Geen probleem…. hoop ik….