Mount Isa

Mount Isa
Mount Isa, Australia

Mount Isa, Australia


En weer moeten we naar binnen vluchten voor de muskieten. Jammer, de temperatuur buiten is heerlijk. En de sterrenhemel weer prachtig. Ook die schitterende heldere ster staat weer te twinkelen. Wat jammer dat ik daar geen foto van kan maken!

We zijn al in Mount Isa. Weer een lange dag gereisd. En weer was dat helemaal niet de bedoeling.

Om 7.30 uur vertrokken we richting Camooweal. Een klein stadje waar je volgens de kaart grotten kunt bezoeken. Dat leek ons wel wat.
De eerste stop is bij de Barkley Homestead. Een wat duurder woord voor een Roadhouse. Eigenlijk is een Homestead van origine een farm waar je ook kunt logeren. Maar dat kan bij de meeste Roadhouses hier ook. Ze hebben allemaal cabines en een caravanpark, je kunt bij allemaal tanken en eten.

De Barkley Homestead is wel een heel luxe plek. Prachtig aangelegd en keurig onderhouden. Wel duur, dat wel. Buiten hangt een groot bord waarop ze zich verontschuldigen voor de prijzen. Ze moeten namelijk voor de eigen energie zorgen en daarvoor verbruiken ze elke dag 500 liter diesel. Tja, en dat moet ergens vandaan komen….
We begrijpen het best, maar ook de andere Roadhouses moeten voor de eigen energie zorgen. En 12 dollar (8,40 euro) voor een broodje met een plak kaas, twee plakjes tomaat en een blaadje sla is me toch echt te gortig! We komen tenslotte wel uit Holland hè!
We kopen een beker cappuccino en smeren in de camper onze eigen boterham. En dan komt er een grote roofvogel vlak boven de camper zweven. We pakken onze foto en film apparatuur en vliegen naar buiten. De vogel zweeft even rond en landt dan in een boom. Frans loopt er rustig naartoe met zijn camera in de aanslag. We verwachten dat het beest snel weg zal vliegen maar hij blijft rustig zitten. Frans kan bijna tot onder de boom komen voor de vogel er vandoor gaat.
In zijn vlucht jaagt hij nog een grote groep Rosella’s uit de boom. De beestjes stuiven angstig kwetterend alle kanten op!

We rijden weer door. Nog een paar uurtjes, dan zijn we in Camooweal. De weg is lang, recht en leeg. We komen op 260 kilometer 19 auto’s tegen! Wat we ook tegen komen is een stoplicht bij de wegwerkzaamheden. Het ding telt af van 10 naar 0 met ertussen ongeveer 20 seconden. We wachten braaf maar zien geen tegenligger. En dan mogen we weer.

Een paar kilometer voor Camooweal steken we de grens over van het Northern Territory naar Queensland. Het enige dat we er van zien is een bord “Welcome in Queensland” en een prullenbak waar het fruit en de groenten in moeten. Want ook hier mogen de fruitvliegjes niet mee de grens over!
De horloges moeten weer een half uur vooruit. Op dit moment zitten we 8 uur voor op Nederland. Dat gaat deze vakantie nog enkele keren veranderen. Behoorlijk verwarrend allemaal!

Langs de hele lange weg van vandaag worden we gewaarschuwd voor rondzwervend vee. En regelmatig zien we ze ook. Gelukkig is er het grootste deel van de route (en dat betekent dus honderden kilometers!) aan beide kanten van de weg een draad gespannen om ze tegen te houden. Maar het gras in de berm is wel groener dus zijn er toch altijd nog die het hek weten te omzeilen. We komen er een paar keer een paar tegen die in de berm staan maar gelukkig blijven ze steeds aan de kant. Helemaal lekkere voelt het niet. Het is goed uitkijken want we willen niet graag zo’n beest aanrijden. De koeien zien er wel een stuk beter uit dan de beesten die we de afgelopen tijd zijn tegen gekomen.

Het wordt zo mogelijk nog eenzamer op de weg. En dan ineens verandert ook het landschap. Tot nu toe hebben we ook als het erg kaal is in de verte altijd nog wel wat struiken of een boompje of een bergkammetje gezien. Maar nu ineens is het helemaal vlak. Het lijkt alsof we midden door een gele zee rijden. Aan beide kanten gaat aan de horizon het geel over in het blauw van de lucht. Jeetje, wat je dan voelt! Geweldig! Het lijkt of we echt alleen op de wereld zijn! En midden in dat niks staat dan ineens een groep koeien bij het hek naar de weg te staren.

Het dorpje Camooweal is een kleine verzameling leuke gebouwtjes. We informeren hoe we bij de grotten moeten komen en hoe laat de rondleidingen zijn. En wat blijkt: De weg er naartoe is een Dirtroad. Niet zo ver dus dat zou nog kunnen. Maar het zijn helemaal geen grotten waar je in kunt. Ook geen rondleidingen. Alleen wat gaten in de grond waar je doorheen kunt kijken.
We kijken elkaar eens aan. Het is nog vroeg en Mount Isa is nog maar 200 km. verder…..
Zullen we dan maar?

We drinken op de veranda van het dorpshotel eerst nog een kop koffie. En dan rijden we verder.

Het landschap wordt wat groener maar blijft nog lang kaal. Af en toe zien we koeien lopen en ook de termietenmannetjes staan langs de kant.

Ik wordt behoorlijk duf van het zitten en niets doen. Struikjes kijken en gras kijken. Af en toe een paar koeien kijken. Die koeien daarginds staan er wel raar bij. Het lijkt wel of ze geen achterpoten hebben…. maar wacht eens even, dat zijn geen koeien. Dat zijn emoes! En ineens ben ik weer wakker. De emoes staan achter het hek langs de weg zodat het lijkt alsof ze in een weiland staan. Maar dat is niet zo. Prachtig. Zoveel heb ik er in het wild nog nooit bij elkaar gezien!

Een paar kilometer voor Mount Isa verandert het landschap. De naam doet vermoeden dat het om een berg gaat maar Het is een mijnstadje dat tussen enkele heuvels in ligt. Het landschap langs de weg er naartoe is prachtig. We rijden tussen de heuvels door. Rood met een beetje groen. Kaal en rotsachtig, een typisch Australisch heuvellandschap. Er staat wel een groot industriegebied langs de weg. Als we het stadje binnen rijden wordt het uitzicht gedomineerd door enkele schoorstenen en nog meer fabrieken. Niet echt een vrolijk gezicht.

Maar meneer Tom Tom stuurt ons linksaf het stadje in. De fabrieken liggen nu achter ons en de stad krijgt een heel andere uitstraling. Het voelt een stuk vriendelijker.

Het is al bijna 17.00 uur. We doen snel wat boodschappen voor het avondeten en rijden dan naar een caravanpark voordat het sluit. Morgen blijven we hier en gaan we Mount Isa verkennen. De stad waar zo’n 45 jaar geleden Frits Marcelissen heeft gewoond. Er is helaas geen adres meer van vroeger maar we zullen proberen wat extra beeldmateriaal te verzamelen.

Chantal Sneijders: Wat een mooie reis maken jullie toch weer. In een woord geweldig Margareth. Groetjes, Chantal.

Francien en Henk: Wat een mooi verhaal weer. En wat een gave omgeving. Ik kan er echt van genieten hier thuis op de bank. xx

Jopie Smarius: Wat geweldig Margareth dat je ons zo begeleidt! Er moet een boek van komen zulke heerlijke pure eerlijke verhalen! Geweldig!

Cor en Pieta: Weer een lange reis achter de rug. Morgen lekker rustig aan.

Petra Valkenburg: Even een keer een reactie van mijn kant. Heerlijk om jullie verhalen te lezen en foto’s te zien, ik geniet er iedere dag weer van. Maar uhhhh, zijn die struisvogels (Afrikaanse loopvogels) geen emoes? (die komen namelijk uit Australië)….sorry Frans, als mede vrijwilliger kon ik het even niet laten 🙂

Mirka: Wauw! Mooi hoor die tocht over de “Top End”. En ja, de Emoes hebben jullie welkom geheten. Geniet van Mount Isa…:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s