Lakes Entrance

 

Lakes Entrance
Lakes Entrance, Australia

Lakes Entrance, Australia


We waren gisterenavond doodmoe. Of het lag aan de lichaamsbeweging of aan de gezonde berglucht geen idee. Voor 22.00 uur lagen we al in ons mandje. Voor mij verloren tijd….. toen ik om 2.00 uur op mijn horloge keek had ik nog geen minuut geslapen. Om vanochtend om 7.15 uur wakker te schrikken van de telefoon.
Onze vriend Hans uit Lakes Entrance. Opgewekt informeert hij hoe het met ons gaat. Nou op dit moment iets minder maar dat vertel ik hem maar niet. Hij vertelt ons niet naar een Caravanpark te gaan maar de camper bij hen op de dam te zetten. De Caravanparken zijn veel te duur!

Ik kruip na het gesprek nog lekker even onder mijn dekbedje maar besluit er na een paar minuten toch maar uit te komen. We hoeven vandaag niet veel kilometers af te leggen maar we moeten wel de bergen over dus snel zal het niet gaan.

Nou dat is de understatement van het jaar! We zijn nauwelijks een paar kilometer aan het rijden als de bergweg begint. Prachtige natuur hier. Mooie wegen met volle groene bomen erlangs. We rijden door een schitterende vallei. En dan komen we het eerste waarschuwingsbord tegen: “Kronkelende weg de komende 40 kilometer…”
We rijden de bocht door en dan begint de weg te klimmen.

Ondertussen passeren we ook de eerste van de vele fietsers. Blijkbaar is het nogal populair om tegen deze berg omhoog te fietsen. De weg is smal en steil en er is maar heel af en toe een klein stukje vangrail. We rijden aan de buitenkant en de afgrond wordt steeds dieper. Mijn hart begint steeds sneller te kloppen. Ik ben zo gespannen dat ik schrik van ieder onbekend geluidje. Ik heb het er niks op.
Ik verschuif een stukje in mijn stoel naar het midden van de auto om maar van de rand van die afgrond weg te zijn. Alsof dat helpt. Als we over de rand kieperen maakt het niet uit of ik links of rechts op mijn stoel zit! En verdorie, die fietsers komen we iedere keer weer tegen op een heel ongelukkig stuk! De weg kronkelt zo erg dat we niet ver voor ons uit kunnen kijken. Ja vooruit kijken wel, de diepte in! Blijkbaar willen de fietsers graag dat we er voorbij gaan want ze zwaaien steeds van kom maar! Mooi niet dus, we willen wel eerst zelf zien dat de weg vrij is!

De groene kruinen maken plaats voor lege dode boomstammen. We zitten nu zo hoog dat er niets meer groeit. En nog gaan we verder omhoog. En nog komen we fietsers tegen. Het zijn wel volhouders, 20 km tegen zo’n berg omhoog fietsen…. knap hoor.

Eindelijk komen we in Hotham aan. We zijn in Australië en wat zien we? Sneeuw! Hotham is een Ski-resort. Helemaal uitgestorven. Op dit moment te warm om te skiën en te koud voor de zomergasten.
Het uitzicht hierboven is fenomenaal. We zitten echt zo ongeveer op de hoogste berg in de wijde omtrek. De hele wereld ligt aan onze voeten.
De sneeuw is nog niet helemaal gesmolten, hier en daar ligt nog een beetje. Dat zal wel niet zo heel lang meer duren. De thermometer geeft hierboven 16 graden aan maar door de gure wind voelt het veel kouder. We doen een poging om op het terras koffie te drinken maar vluchten al snel naar binnen. We willen geen ijskoffie maar een warm bakkie!

De klim naar boven hebben we achter de rug. Maar nu moeten we weer naar beneden. Aan de andere kant van de berg….
Gelukkig is de weg daar lang niet zo erg. Het gaat veel geleidelijker. Af en toe komen we nog wel een steil en smal stuk tegen en ook hier zit ik af en toe bijna bij Frans op schoot maar het is lang niet zo erg als tegen de berg omhoog.

Onderweg komen we door Omeo. De vorige vrouw van Hans, Mary is drie jaar geleden overleden. Zij ligt in Omeo begraven. Toen we daar enkele jaren geleden met hen waren heeft ze laten zien waar dat zou gaan gebeuren. We rijden er even langs om haar graf te bezoeken. Ze is volgens haar eigen wens bijgezet bij haar eerste man. Er is een kleine steen bijgeplaatst met een foto van Mary erop. Tot onze verrassing is daar een foto voor gebruikt die door Frans gemaakt is. Wat een eer!

We doen er nog bijna 3 uur over om in Lakes Entrance te komen. Niet alleen omdat we nog ver moeten rijden maar vooral ook omdat de weg erheen zo mooi is. Maar we zijn blij als we eindelijk in Lakes Entrance aankomen.

We worden heel hartelijk verwelkomd door Hans en zijn nieuwe vrouw Gwen. Hans heeft na het overlijden van Mary zijn huis helemaal opgeknapt. Al het donkere houtwerk is vervangen door heldere witte muren en plafonds. De oude houten keuken is vervangen door een modern glanzend exemplaar en er is zelfs een tuinkamer bijgebouwd. En nu het klaar is staat het te koop!
Het huis ligt prachtig tegen een berg aan met het uitzicht op zee. Waar je binnen ook staat, je kunt bijna altijd op zee kijken. Schitterend! Ik zou er bijna een moord voor doen!
Maar Hans en Gwen gaan hun leven omgooien. Ze gaan boeren. Ze hebben een kleine farm gekocht niet ver van Lakes vandaan. Als liefhebberij en om er jong bij te blijven willen ze daar 8 maanden per jaar koeien gaan houden. Daarna worden die verkocht en gaan ze 4 maanden met de camper weg…. Dus de volgende keer dat we komen krijgen we een echt boerderijverblijf….

Hans en Gwen nemen ons mee naar Lake Tyers. Van daaruit kun je soms walvissen zien. Helaas blijft het akelig rustig op zee. Dan gaan we even naar de Farm kijken. Onderweg komen we langs het uitzichtpunt over de Lakes en de Entrance. We stoppen even voor een paar foto’s en dan zien we in de verte de enorme plons van een walvis. En nog een. En nog een… Schitterend!
Helaas is het zo ver weg dat er op foto en film maar een klein puntje te zien is. Als hij flink wordt uitvergroot zie je de kop van de walvis maar wel onduidelijk. Maar hij was er!

De farm van Hans en Gwen is een alleraardigst huis met een grote lap grond. Er moet van alles aan gebeuren maar je kunt zien waarom ze er zo weg van zijn! Ze vertellen vol vuur over de plannen die ze er mee hebben. Ben benieuwd hoe dat gaat worden als alles af is!

We rijden weer terug. Frans en Hans gaan samen aan de BBQ en na een heerlijke maaltijd is het tijd om ons mandje weer op te gaan zoeken. Maar niet voor er weer een stukje op de blog is geschreven!

Cor en Pieta: Misschien wel een beetje angstige, maar wel een schitterende tocht vandaag. Frans heeft gelukkig goede stuurmanskunsten en daardoor zijn jullie veilig aan de andere kant van de berg gekomen. De farm is zeker niet verkeerd.

Mirka: Nou petje af om weer aan een boerderij te beginnen – geef mij maar dat huisje in de bergen en aan zee!… 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s