Op bezoek bij Thea

 

Op bezoek bij Thea
Beaconsfield, Australia

 

 

 

Beaconsfield, Australia


Tom neemt ons vanmorgen mee naar een plekje in de buurt van Emerald, in de Dandenongs. Het bijzondere van dit plekje is dat je er vogels kunt voeren. Met een beetje geluk komen ze zo uit je hand eten.

Helen heeft vandaag haar auto zelf nodig en in de camper mogen maar twee personen tijdens het rijden. Dus gaan we met de wagen van Tom. Een Audi sportauto…. Mooi bak, 4 veiligheidsgordels. Ik stap achterin en stoot meteen mijn hoofd tegen het dak. Oef, rechtop zitten gaat echt niet lukken. De zitplaatsen achterin zijn voor kinderen of dwergen! Ik ben geen van beide en pas echt niet. Tom snapt er niets van. Hij heeft laatst nog iemand van het vliegveld gehaald van mijn lengte en die had geen probleem. Nou, ik wel! Uiteindelijk hang ik half op mijn zij over de achterbank. Zo moet het dan maar.

Het is een half uurtje rijden naar waar we moeten zijn. Halverwege begint mijn heup te steken maar daar kan ik nu helaas niets aan doen. Het ene halve uur lijken er wel drie. Als we uiteindelijk op de plaats zijn aangekomen doet Frans zijn stoel naar voren. Ik wil hem de filmcamera in zijn handen geven zodat ik mijn handen vrij heb om uit de wagen te klimmen maar hij ziet het niet en loopt weg! Daar gaat mijn galante hulp! Gelukkig steekt Tom zijn had uit zodat ik nog wat houvast heb als ik mezelf uit de kreukels haal. Pffff en dat moet straks nog een keer!

We moeten een bak vogelvoeder kopen en in een soort arena gaan staan om de dieren te voeren. Er zitten alleen kaketoes. Zodra die verschijnen gaan de kleinere parkieten er vandoor. Terwijl wij ze voeren heeft Tom een gesprekje met het personeel. Hij vertelt ons even later wat voer te bewaren en een stukje mee het pad op te lopen. Daar zitten de parkieten vaak. En jawel, een stukje verderop op een klein veldje zitten enkele prachtige Rosella’s. Zodra ik mijn hand met voer omhoog houdt komt er al een op zitten eten. Geweldig! Helaas zien de kaketoes het ook en voor we het weten zitten er een hele hoop in de boom boven ons. Tom probeert ze weg te jagen. Dat lukt heel eventjes maar dan komen ze toch naar beneden en jagen de Rosella’s weg. Er komt een Kaketoe op mijn arm zitten eten. Gezellig hoor, alleen zijn nagels zijn erg lang en drukken diep in mijn huid. Ik probeer het zo lang mogelijk vol te houden maar uiteindelijk laat ik het voer vallen en springt de kaketoe van mijn arm af.

Ik vouw mezelf weer op de achterbank van de wagen. We gaan weer terug maar willen onderweg in Emerald een kop koffie drinken. Tom heeft zijn GPS aanstaan maar de weg lijkt niet eens op de weg waarover we gekomen zijn. Hij is veel smaller en bochtiger. De enorme hoge bomen maken dat de weg nog smaller lijkt dan hij al is. Toch komen we wel in Emerald aan. Later blijken we een rondje te hebben gereden. Rare apparaten!

Vanmiddag hebben we afgesproken met Thea. Een oudere dame. Ze is verre familie en we zoeken haar altijd op als we in Australië zijn. Zo ook vandaag. We stellen de Tom Tom in en gaan op weg. Onderweg halen we nog een fles wijn voor Tom en Helen. Alcohol is hier niet zo makkelijk te verkrijgen als in Nederland. Je moet ervoor naar een speciale winkel en die zijn niet echt dik gezaaid. Dus als we er een tegen komen stoppen we meteen. Daar hoeven we straks niet meer naar te zoeken! We rijden weer verder. De weg en de huizen erlangs komen me wel bekend voor maar er gaat geen lampje branden. Ik denk nog wel even:” Goh, ze hebben hier dezelfde huizen als aan de zuidkant van deze plaats…” We rijden de highway op. En nog gaat er geen lampje branden. Ik zit echt te suffen! We passeren een verkeersbord. Pakenham en Koh Wee Rup… en ineens wordt ik wakker. Dat ligt in het zuiden! Dat is de verkeerde kant op! Hoe is dat nou mogelijk? Helaas kunnen we pas kilometers verderop van de weg af en omkeren. Ik check de Tom Tom en er blijkt een volkomen verkeerd en onbekend adres in te staan. We snappen er niks van. Maar ondertussen hebben we wel bijna 40 km te veel gereden.

En het is nog niet voorbij…. Er zijn hier tolwegen. Als je daar over rijdt moet je binnen 3 dagen betalen of tevoren een pas of kaartje kopen. Er zijn geen poortjes, het gaat allemaal digitaal. Wij hebben geen kaartje voor de tolweg want je kunt hem ook makkelijk vermijden. En de GPS geeft het aan als er een tolweg in de route zit dus kun je de route laten wijzigen. Maar zonder waarschuwing rijden we nu ineens wel de tolweg op! We hebben wel borden gezien maar er blindelings op vertrouwd dat de GPS ons op tijd naar een andere weg zou leiden… Niet dus. Blast, moet ik ook nog uit gaan zoeken hoe dat precies werkt. Maar ja, we zitten er toch al op dus rijden we maar door.

Drie kwartier later dan de bedoeling was komen we bij Thea aan. Die had de camper al het terrein op zien rijden en wacht ons bij de poort van haar huisje op. Ze ziet er goed uit en we zijn allemaal blij elkaar weer te zien. Trots laat Thea ons haar palmbomen zien. Die bloeien eens in de 4 jaar en dat is net nu. De bomen zijn nog niet zo hoog en hebben een prachtige tros bloemen elk. Ze heeft ook een groententuintje maar dat houdt een aan tuinieren verknochte buurvrouw voor haar bij. Zelf kan ze dat niet meer. Op een tafeltje staat een prachtige bak met verschillende soorten sla. Mooi, decoratief en nog gezond ook!

We brengen een gezellige middag met Thea door voor we weer terug moeten naar Beaconsfield. Maar we gaan niet voor we nog een foto van ons drietjes hebben gemaakt. Afscheid nemen is nooit leuk en of we elkaar ooit nog zien is maar de vraag.

De terugweg gaat gelukkig wel goed en voor we het weten zijn we weer bij Tom en Helen. Tom is in zijn kamer beneden aan het relaxen. Hij heeft daar een geweldige massagestoel staan die je hele lichaam kneedt en masseert. Heerlijk, na zo’n massage voelt mijn rug weer een stuk soepeler aan! Zo’n ding wil ik ook wel!

Ondertussen begint het te gieten. Het is de hele dag erg heet geweest, zo’n 32 graden. Maar na die regenbui is het heerlijk afgekoeld. De natuur ruikt heerlijk fris. In de verte huppen enkele kangaroes over het weiland en een paar Kookaburra’s vliegen vlak langs ons af. Wat een heerlijk land!

Mirka: Mooi daar he die vogel voederplaats in de Dandenongs!

Annie Diepens: Elke dag weer leuk om jullie reis te volgen, vorige week heb ik de kaart zitten bekijken. Wat hebben jullie al een afstand afgelegd zeg, maar inderdaad een prachtig land.

Cor en Pieta: Wat een prachtig gezicht, de vogels uit je hand te zien eten. Nog leuker om het zelf mee te maken.

Loes en Peter: Het is geweldig om jullie op reis te kunnen volgen. Het is alsof ik een spannend boek lees waarin ik Australië leer kennen. Goede reis verder en veel plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s