12 november 2026

Na een bijna slapeloze nacht, met dank aan de buren, vertrekken we naar onze volgende stek, The Purple Zebra in Bowral (hier uitgesproken als Bawal).

Het is ongeveer 3,5 uur rijden. Met de pauzes mee natuurlijk een stuk langer. De eerste 2 uur rijdt Frans. Na de pauze neemt Bill het stuur over. Ik hou mijn hart vast want hij zit halve dagen te slapen en ook de eerste twee uur is hij niet veel wakker geweest. En ja hoor, na een uur begint het gegaap. De airco wordt op koud gedraaid en hij begint over zijn hoofd te wrijven. Binnen de lijnen rijden lijkt ook ineens een stuk moeilijker. Ik krijg het er benauwd van en vraag of hij een pauze nodig heeft. Ik krijg een boze grom terug, het is nog maar 3 kwartier rijden en hij gaat nu echt niet stoppen…. Oef hij werd daar wel wat wakkerder van maar heel lang duurt dat niet. De stijfkop wil niet luisteren….

En dan komt Frans met een geweldige tactische zet, hij vraagt Bill om te stoppen want hij moet plassen! Twee kilometer verderop is een parkeerplaats. En bij deze plaspauze wordt ook van chauffeur gewisseld. We halen opgelucht adem!

We rijden door naar Berrima voor de lunch, een heel klein plaatsje met veel oude typisch Australische gebouwen, heel charmant.

Er staat een herberg met de langste aaneengesloten vergunning van Australië. Deze dateert al van begin 1800. Er is ook een gevangenis met een al even oude, prachtige toegangspoort. De lollyshop (snoepjes heten hier lollies) staat vol glazen potten vol met lekkernijen. Er staan wat leuke maar peperdure winkeltjes langs de straat.

Het is niet erg groot dus zijn we er na een uurtje wel uitgekeken. Op naar Bowral.

Het huis is snel gevonden. En het is prachtig! De slaapkamer aan de voorkant heeft een balkon met het mooie “lace ironing,” een ijzeren hek dat wel van kant gemaakt lijkt.

Het heeft een mooie ruime keuken, een eetkamer en een huiskamer waar zelfs een grote bar in staat. Drie ruime slaapkamers, mooi ingericht en een badkamer. Helaas moet je wel met de trap naar boven wat voor Bill en Barbara wat minder is maar niet onoverkomelijk. Hier gaan we het wel een paar dagen volhouden!

Tenminste…. De keuken ligt zo’n 10 cm lager dan de gang en de huiskamer. Een af/opstapje waar je wel rekening mee moet houden. Als Bill naar bed gaat neemt hij uit de keuken wat mee naar boven en vergeet het opstapje. We horen een harde bonk. Bill ligt languit in de gang. Hij vervloekt het opstapje en krabbelt overeind. Het ziet er naar uit dat het mee valt, hopelijk heeft hij er morgen niet teveel last van. Ik weet niet of hij het hier nou nog wel zo leuk vindt….