Graanvelden

Buiten de stad, niemand te zien

Rijden tussen de eucalyptusbomen

New Norcia, Australia

Vandaag een rustige start. Om 11 uur worden we verwacht bij Britz waar Bill en Barbara hun camper op gaan halen. Lekker nog een keertje uitslapen. Daar zal de rest van deze twee weken niet veel van komen. En dan gaat om 8.00 uur mijn telefoon…..

We vliegen allebei omhoog. Het lijkt wel een slapstick. Ik kan er niet bij. Frans zit met zijn ogen nog half dicht op het kastje te graaien maar niet aan de kant waar de telefoon ligt… En als ik hem dan de aanwijzing geef: daar niet….daar! Weet hij nog niet waar hij moet zijn. Raar hè.. Het muziekje stopt al na een paar seconden. Bill blijkt gebeld te hebben maar zo kort dat ik aanneem dat het een foutje is geweest. We kruipen nog even terug onder het dekbed. Slapen kan ik niet meer maar ik vindt het toch wel lekker in mijn bedje.

Uiteindelijk moet ik nog opschieten met douchen om tijd over te houden om fatsoenlijk te kunnen ontbijten. En dan gaat weer de telefoon. 10.15 uur. Barbara. Ze zijn al zo goed als klaar bij Britz, of we die kant op komen…. Tja, daar gaat het ontbijt. Hadden we maar vroeger op moeten staan!

De zaak van Britz blijkt nog geen kilometer van de camping af te zijn dus we zijn er zo. En wat is het heerlijk om Bill en Barbara weer te zien! De werknemer van Britz heeft voor Bill de TomTom vast ingesteld. Hij adviseert om even naar Fremantle te gaan. Daarna heeft hij nog twee plaatsjes ingesteld, Hillary en York voordat we naar New Norcia rijden waar we zullen overnachten. Een mooie route adviseert hij. Dus gaan we dat doen.

Fremantle blijkt toch wel 2x zover als de 20 minuten die hij had aangegeven. Onderweg doen we de broodnodige boodschappen voor de eerste dagen camperen. Na een dik half uur rijden we Fremantle binnen. Een prachtig stadje vol mooie oude gebouwen. Maar we zien er niet veel van. We rijden naar de haven. Nu een jachthaven maar volgens Bill is dat de plaats waar vroeger onze ouders voor het eerst voet op Australische bodem zetten. Kort maar want de boot ging ’s avonds weer door naar Melbourne, maar toch. Ik heb pas geleden het dagboek van mijn vader over de bootreis gelezen en daar inderdaad ook gezien dat zij in Fremantle een middag van de boot waren geweest. Heel bijzonder om daar nu ook te staan.

We wandelen hier een uurtje rond en dan moeten we weer verder. Richting Hillary en daarna York. Wij stellen onze TomTom meteen in op York. We rijden toch achter Bill aan en mochten we hem kwijt raken dan zien we hem in York wel weer. Daardoor zien we dat we helemaal niet gericht naar New Norcia rijden. Ook niet naar York. In plaats dat die plaats dichterbij komt wordt de afstand steeds groter! Nou dan moet Hillary wel erg mooi zijn….. niet dus. Niets te zien. We stappen niet eens uit maar rijden direct door naar York. Jammer, 40 km voor niks gereden!

Nog een kilometer of 10 verderop stopt Bill op een parkeerplaats. Barbara heeft ergens een kaart gevonden en zag dat York ook niet richting New Norcia ligt! Wat die kerel daar bij Britz bezield heeft? We besluiten dan ook York maar over te slaan en direct naar New Norcia te rijden. Maar ondertussen hebben we toch wel heel veel zin in een kopje koffie. En aangezien we twee campers bij hebben is dat helemaal geen probleem, die zetten we lekker even zelf. Met een heerlijke eigengebakken koek van Barbara erbij.

We rijden weer door en hoe verder we van de stad af gaan hoe minder verkeer op de weg zit. Hier al rijden we hele stukken alleen, nog geen 140 km van Perth af. We rijden langs graanvelden, onvoorstelbaar groot, kilometers lang, zover als we kunnen kijken. En midden in het niks twee mooie oude kerkjes. Had er best even willen gaan kijken maar Bill rijdt door dus tuffen we daar maar braaf achteraan. Tegen 18.00 uur komen we dan eindelijk in New Norcia aan. We parkeren bij het Roadhouse en terwijl Bill het vlees op de BBQ legt maakt Barbara de salade en bak ik de aardappels. Frans is druk met Bill helpen en uitleggen hoe alles in de camper werkt. Vele handen maken licht werk en in no time hebben we een heerlijke maaltijd op tafel.

Zo direct nog even op muggenjacht want die zitten hier wel erg veel. En dan vroeg naar bed en morgen ook op tijd weer op!

Perth vanuit Kings Park

Kings Park Perth

Tassels bED & bREAKFAST

uitzicht vanuit Kings Park

Ons huisje op wielen

Onze camper

Perth, Australia

Het werkte. Nadat ik vannacht het stukje op internet heb gezet heb ik nog een paar uurtjes heerlijk geslapen. Frans moest me zelfs wakker maken toen het tijd was voor het ontbijt!

Het was een heerlijk ontbijtje en we maken nog een gezellig praatje met onze gastheer en gastvrouw. En dan komt de taxi weer voor rijden. Tijd om de camper op te halen.

We zitten net goed en wel in de taxi als mijn telefoon gaat. Telstra…. Ze bellen terug naar aanleiding van de negatieve beoordeling die ik gisteren had gegeven. Of ze me alsnog konden helpen…. Ik vertel nogmaals wat het probleem is. Blijkbaar kloppen mijn naam of geboortedatum niet maar er zijn nog genoeg andere dingen om te verifiëren of ik ben wie ik zeg te zijn. En dat doet deze mevrouw. Nadat ik een aantal vragen heb beantwoord moet ik doorgeven welk nummer ik het laatst heb gebeld. Oei, dat moet ik nakijken op de telefoon. En daar ben ik mee aan het bellen…. Geen nood, Telstra belt me op de telefoon van Frans en zodra die verbinding heeft kan ik de mijne af zetten en het nummer zoeken. En net op dat moment is de taxi bij Apollo en moet ik uitstappen met een tas en twee telefoontoestellen in mijn hand. Pfff een wonder dat dat gelukt is! En dan eindelijk wordt ik geloofd en gaan ze uitzoeken wat er aan de hand is. Het duurt nog een minuutje of tien maar eindelijk werkt mijn telefoon dan naar behoren. Nou, dat is dan een tevreden klant erbij….

Bij Apollo is het stervensdruk. Het duurt dan ook bijna een uur voordat we geholpen worden. Blijkbaar is 10.00 uur geen goede tijd, iedereen komt dan zijn wagen halen of brengen. Maar om 11.30 uur rijden we dan eindelijk de poort uit met een mooie camper. Automaat, magnetron, airco, tv, afzuigkap… dat hebben we thuis niet eens allemaal in de camper zitten! We doen eerst wat boodschappen en rijden dan naar de camping. Central Avenue…. we draaien de straat in en rijden hem helemaal uit. Maar geen camping…. Frans weet zeker dat hij de straat goed heeft ingetoetst in de Tom Tom. Dat klopt ook wel, alleen moeten we in de buitenwijk Ascot zijn en dat is hij vergeten erbij te zetten…. Gelukkig hoeven we maar 7 km terug te rijden. We willen de camper op zijn plek zetten en dan eerst naar Kings Park. Volgens iedereen MOET je dat gezien hebben. Maar het weer gooit roet in het eten. Als we goed en wel op de plaats staan begint het te gieten. Nou, dan pakken we meteen de koffers maar uit!

Rond 15.30 uur is het weer opgeknapt en pakken we de bus naar de City. De busstop is vlakbij en voor nog geen 2 dollar p.p. zijn we in het Centrum van Perth. De bus naar Kings Park is zelfs gratis! Kunnen ze hier nog wat van leren!

We worden een stukje in het park uit de bus gezet en wandelen naar het oorlogsmonument dat aan de rand staat. En wat je dan ziet….in een woord GEWELDIG! Een schitterend uitzicht over de stad en de rivier. En het oorlogsmonument is vooral ook door de achtergrond prachtig om te zien. Het is wisselvallig weer maar dat geeft een prachtig wolkendek en op dit moment schijnt ook nog eens de zon. Een plaatje! De limousines met bruidsparen rijden af en aan om een fotoreportage op deze prachtige plek te maken. De bruidjes staan klappertandend te poseren want het waait hard en het is allesbehalve warm. Maar zo verschrikkelijk mooi! Het duurt niet zo heel erg lang want het betrekt weer snel maar dit was dan toch echt wel een cadeautje.

En dan begint het weer te gieten. Het zijn steeds maar buien maar je wordt er toch goed nat van! Het wordt donker en koud. Tijd om terug naar de camper te gaan.

Karin en Peter: Ziet er prachtig uit!!!

Jopie Smarius: Heb genoten van je mail Margareth en wat fijn dat jullie er zijn en dat het grote avontuur kaan beginnen. Vel plezier en geniet samen!

Jack: Ziet er goed uit ondanks het tegenvallende weer, maar je hebt nog even tijd!!

Cor en Pieta: Dit is toch wat anders dan een paar daagjes weg met de camper in Nederland!

Annie Diepens: Prachtig, jammer van het weer!

Wil Verschoor: Het grote avontuur kan beginnen…. Leuk om al jullie belevenissen te lezen….veel plezier en blijf maar schrijven.

Esther: ’t Avontuur is begonnen lees ik…genieten maar!

Mirka: Wat leuk om Perth en Kings Park weer te zien! Ga je nog naar Fremantle?… 🙂

Ons vliegtuig

Australie vanuit de lucht

De vlucht naar Singapore

Perth, Australia

Spannend, zo’n grote reis in het vooruitzicht. Van slapen komt dan ook niet veel. Ruim voor de wekker af gaat lig ik al weer uit wakker.
Het ontbijt in het hotel is overmatig maar aan mij niet besteed. Frans doet zich tegoed maar ik ben blij dat ik een boterhammetje langs de brok in mijn keel krijg. Ik merk dat ik toch behoorlijk gespannen ben. Ik weet best dat je je niet gek moet laten maken maar door alles wat er de laatste tijd in de wereld gebeurd voel ik me toch niet prettig op het vliegveld. Vooral niet op het stuk voor de douane controle. Elke Arabisch uitziende man wordt argwanend bekeken…
En dan blijkt de handbagage 2 kg te zwaar. Er moet wat uit maar dat mag niet bij de incheck balie. Geen open koffers daar. Dus moeten we terug naar waar de rij begint, de laptop van Frans uit de handbagage en opnieuw weer in de rij. Dat helpt ook niet echt!

Maar uiteindelijk mogen we door. De douane is ook geen probleem en voor we het weten staan we bij de boarding ruimte. Het toestel is al wel op Schiphol maar kan nog niet naar de slurf komen. De plaats is nog bezet door het voorgaande toestel dat om een of andere reden maar niet vertrekt. Na een hele hoop op en neer gewandel van het grondpersoneel wordt hij dan eindelijk van zijn plek geduwd en komt ons toestel aangereden. Majestueus en hageltjenieuw. Voor we het weten zitten we er in.

De zitplaatsen zijn wat ruimer maar dat gaat waarschijnlijk om zo weinig dat je er niets van merkt. Het tv’tje voor je neus is ook vernieuwd. We hebben de keus uit maar liefst 260 films.
Ik zie er onderweg 2 van….
De service van Singapore Airlines is buitengewoon goed. De stewardessen lopen de hele lange vlucht af en aan met eten en drinken. Helaas moeten om 14.00 uur de luiken dicht terwijl het buiten nog helemaal licht is. Bedtijd…. En slapen? Vergeet het maar…
De overstap op Singapore Airport gaat van een leien dakje. We hebben 2 uur dus hoeven niet al te lang te wachten. Gelukkig lukt het op de tweede vlucht wel om 2 uurtjes te slapen. Dat is op 33 wakkere uren nog niet veel maar helpt gelukkig wel.

Ik tuur naar buiten om na al die tijd Australië weer te kunnen zien. Het is helaas zwaar bewolkt en we komen pas vlak voor de landing, op 400 meter hoogte onder het wolkendek uit. Maar eindelijk is daar dan toch het Vasteland van Australië. Vier jaar hebben we het moeten missen. Ik wordt er toch wel een beetje emotioneel van om hier eindelijk weer te zijn. Terwijl ik naar buiten zit te kijken rolt er een verdwaalde traan over mijn wangen.

We besluiten een taxi te nemen naar Rodericks on Tassell Bed en Breackfast waar we zullen overnachten. Een heel aardig ouder echtpaar ontvangt ons. We krijgen koffie en maken een gezellig praatje met hen. Ze leggen uit hoe we het makkelijkst bij het winkelcentrum vlakbij kunnen komen. We willen zo snel mogelijk een Australische telefoonkaart kopen zodat we ook hier voor de normale prijs kunnen bellen en een apje sturen. Telstra wordt ons aanbevolen. Dat is de beste provider als je ook buiten de stad gaat. En dat zijn we wel van plan. De kaarten worden in de winkel voor ons geïnstalleerd. Zo gepiept allemaal!

Als we terug naar de B&B lopen vliegen er eerst een paar felgekleurde parkieten voor ons langs, gevolgd door een Ibis die over ons heen vliegt. Geweldig! We horen het klokkende geluid van die vogel die voor ons echt bij Australië hoort, juist omdat we hem nog nooit ergens anders gehoord hebben. En we kunnen er maar niet achter komen wat voor vogel dat is!

Maar het is niet alleen maar geweldig. We krijgen een berichtje van Telstra dat de Simkaarten zijn geactiveerd en we de telefoons even moeten uit- en weer aanzetten waarna alles gaat werken. Beetje vreemd want hij werkte al en ik heb iedereen al apjes gestuurd met onze nieuwe nummers. Maar, trouwe kuddedieren als we zijn, doen we netjes wat er wordt gevraagd. Waarna ik prompt geen internet meer heb! Gelukkig kan ik nog wel bellen dus bel ik Telstra. Die kunnen mij telefonisch niet helpen. Mijn persoonlijke gegevens zouden niet correct in het systeem staan dus kunnen ze mijn account niet openen. Ik moet morgen weer terug naar de winkel. Vragen ze nog of ik na dit gesprek een tevreden klant ben ook! Nee natuurlijk niet! Ik ben er geen steek wijzer van geworden en al helemaal niet geholpen! En vanavond geen apjes meer dus. Balen!

Maar het is nog niet op…. als we het verslag willen voorzien van foto’s blijkt de IPad de WiFi van mijn camera niet te accepteren. Onbeveiligd netwerk geeft hij aan. Hij weigert contact te maken. Ik snap er niks van. Dat betekent dan waarschijnlijk ook geen Free WiFi bij Starbucks en de Mac e.d. Die zijn ook vaak onbeveiligd. Superbalen dus! En een hoop gedoe om foto’s op de site te kunnen zetten! En thuis werkte alles zo goed… We zijn niet voor 1 gat te vangen. Dus Frans zet de foto’s op zijn laptop en stuurt ze met We Transfer naar ons mailadres…. waarna de iPad ze prompt weigert te downloaden!

We geven het op. Doodmoe van de lange dag (we hebben al 33 uur geen bed gezien) besluiten we om 21.00 uur ons bedje op te zoeken. Ik wil niet het risico lopen om weer uren wakker te liggen. Ik neem een slaappil. Lekker een hele lange nacht slapen…. niet dus. Om 2 uur uit wakker….
Het blijft maar door mijn hoofd spoken. Verdorie, waarom doet die IPad nu zo raar…. Ik wilde zo graag het verslag van vandaag op de blog zetten. Je weet hier nooit wanneer er weer internet is.

Na 2 uur met dichtgeknepen ogen liggen draaien pak ik uiteindelijk de IPad. Ik heb hier nog een paar uur internet. Ik ga de tekst vast publiceren. Doen we er morgen met de laptop van Frans de foto’s wel bij. En heeeel misschien is dat gedoe dan uit mijn hoofd en kan ik eindelijk nog een dutje doen….

Cor en Pieta: Wat een lange reis was dat maar jullie zijn er nu eindelijk.

Amstelveen, The Netherlands

We zitten hier op de hotelkamer van het Park Plaza Hotel, vlak bij Schiphol. Morgenochtend vliegen we naar Australië en toch heb ik nog steeds niet het gevoel dat we nu echt twee maanden Down Under gaan. Zo vreemd.

Het was ook een vreemde dag. Tenminste… voor een vertrekdag dan. Ik ben gewend aan een vertrekdag vol stress, gejacht en gejaag. Maar dat was er vandaag helemaal niet. Eigenlijk een heel relaxte dag…

Het begon met een bezoekje aan de kapper. Kan ik er weer een paar weken tegen. De koffers hadden we gisterenavond al ingepakt. Het enige dat we nog moesten doen was de handbagage. Fluitje van een cent. Alle papieren zaten al bij elkaar in een map, compleet met paspoorten, vouchers, internationale rijbewijzen. Singapore Airlines had gisteren al een link gestuurd om on-line in te checken dus ook de boardingpassen zaten al in de map. De camper stond al klaar voor de winterstalling en moest nog even worden weggebracht. Frans ging vast vooruit. Ondertussen ben ik nog even met de stofzuiger en de dweil door het huis gegaan. We willen toch alles netjes achterlaten….

En ondanks dat we eigenlijk best wel relaxed bezig waren (dachten we) waren we toch wat vergeten…. ETEN! Om 14.00 uur kwamen we er achter dat we geen van beiden vandaag al een hap gegeten hadden! Hmmm, misschien toch wel een beetje meer gespannen dan we dachten?

Om 15.00 uur zaten we er al helemaal klaar voor. Onvoorstelbaar!

We hebben gisteren Kevin gedag gezegd, vanmiddag zijn Bregje en Rob nog even langs geweest. En om 18.00 uur mochten we nog even op bezoek bij Lisa in het revalidatiecentrum waar we ook meteen Cissy en Jerry gedag kunnen zeggen. En nu moeten we ze allemaal 9 weken missen…. Veel skypen dan maar! Het lijkt heel erg lang maar de ervaring heeft geleerd dat die weken om zijn voor we het weten. Voor ons dan tenminste!

En dan staat Karin voor de deur om ons weg te brengen. De kleine Pukkie heeft allang door dat er wat aan de hand is. Hij verstopt zich. Ik zie hem wel maar kan er niet bij. Jammer, had hem zo graag nog even geknuffeld voor we gingen. Ik hoop maar dat hij Karin gaat vertrouwen en zich door haar aan laat halen. Negen weken zonder knuffels is wel erg lang!

We hebben Karin uitgezwaaid tot we de auto niet meer konden zien. En nu zitten we op de hotelkamer. De Schiphol shuttle is besproken. Morgen gaat de grote reis dan echt beginnen….

Esther: Nogmaals een hele fijne en mooie reis gewenst samen! En vooral genieten hoor!! x

Tonny en Jan: Veel plezier, geniet van de komende weken en we blijven het volgen. Prettige vakantie.

Wendy en Ilona: Heel erg veel plezier. Geniet er maar lekker van. Xx

Jacqueline: Hoi Frans en Margareth. Ik wens jullie een mooie en veilige reis toe en vooral genieten!! Doei!!!

Beppie en Rob: Frans en Margareth, …heel fijne vakantie lieverds en natuurlijk hele dikke knuffels en dikke kussiesss.  Geniet er samen maar goed van XXX

Francien en Henk: Nou daar gaan jullie. Heeeel veeeel plezier en goede reis en we wachten op jullie mooie verhalen!!!

Jan en Nel Verschuren: Een fijne vakantie samen, blijf gezond en geniet van al dat moois wat jullie gaan zien en zeker een fijne vlucht. Ik volg jullie xxxx

Mirka: Happy Travels Margareth & Frans! C u in 2 months in Melbourne!

Francine en Ton: Goede reis en geniet van je vakantie!

Peter Peeters: Frans & Margareth, fijne, aangename reis en natuurlijk een heel fijne vakantie down under.

Karin vd Bruggen: Geniet ervan! Jullie hebben het meer dan verdiend! I Love You!!! Xxx

Cor en Pieta: Heel veel plezier Down Under maar vooral geniet er samen van.

Ellen de Rooij: Ik wens jullie 9 weken vol plezier in Australië. Dat is wel een lange tijd zonder jullie kleinkinderen. En gezond weer terug!

Ad van Mol: Als ik dit schrijf zijn jullie al Down Under denk ik; ik hoop dat jullie een goede reis hadden en nogmaals en fantastisch mooi verblijf gewenst!!!

Gilze, Netherlands

Nog 9 dagen…. echt aftellen nu.

De agenda voor de komende week staat overvol. Nog een paar dagen werken, tandarts, pedicure, kapper, orthopedisch schoenmaker, oppassen, visites, inpakken….en dan ook nog de laatste loodjes thuis want je wilt het natuurlijk wel netjes achter laten! Geen idee hoe we het allemaal voor elkaar moeten krijgen. Maar ach, eigenlijk is dat elke keer zo en het lukt toch steeds weer.

Dussss gaan we vandaag toch lekker met de kleine Rob naar de Beekse Bergen. Het is heerlijk weer en we laten de boel de boel voor een paar uur en gaan lekker even genieten van de beestenboel. Rob vindt het er heerlijk en geniet met volle teugen. Daardoor genieten wij des te meer!

De grote favorieten van Rob zijn duidelijk de olifanten. Hoe vaak we ook gaan, die moet hij gezien hebben. Maar o wee, als we bij het olifantenverblijf komen is er niets te zien! Het kleine snuitje betrekt. Zielig kijkt hij ons aan en maakt met zijn handjes het gebaar van “weg”. Ach….. Nee natuurlijk zijn ze niet weg. Ze zijn gewoon nog binnen! En gelukkig mogen we in de stal van Punda en haar dochters binnen kijken. Dus dat gaan we doen.

En ja hoor, eenmaal binnen aangekomen zien we daar de verzorgers bezig met de training van de olifanten. Rob kijkt zijn oogjes uit. Hoe klein hij ook is, hij houdt alles in de gaten. Lachend wijst hij met zijn kleine vingertjes naar Bongi en haar kleine zusje Madiba die van de verzorgster allerlei lekkers krijgen toegestopt terwijl hun gebit wordt gecontroleerd. Ernstig kijkt hij toe of alles wel goed gaat. En dan zijn de olifanten klaar. De deuren gaan open en op hun gemakje wandelen ze weer naar buiten. Mamma Punda voorop. De kleine Madiba rent met flapperende oren op haar korte pootjes om in de schaduw van mamma te kunnen blijven. Een heerlijk gezicht!

We brengen een paar rustige ontspannen uurtjes in de dierentuin door. Nog even lekker genieten voor we thuis de hectiek van de voorbereidingen voor een lange reis weer in duiken.

Nog 9 dagen……

Gilze, Netherlands

Nog een kleine 10 weken te gaan.

Het lijkt heel erg lang maar tien weken vliegen voorbij. Voor mij voelt het alsof we volgende week al vertrekken.  Daarom ben ik inmiddels aan de blog begonnen. Dat geeft dan ook meteen iedereen die ons wil volgen de kans om in te schrijven als ze dat willen. Alles is geregeld. Zowel beide Nederlandse als mijn Australische paspoort zijn verlengd. De camper is al lang geleden geboekt en dat heeft ons een behoorlijk vroegboek voordeel opgeleverd. Bill is bijna de helft kwijt van wat wij moeten betalen voor een kleine drie weken. Tja, te lang gewacht met boeken…

De vluchten zijn geboekt bij Singapore Airlines. Daar zijn we erg blij mee want tot nog toe zijn zij de fijnste maatschappij waar wij mee gevlogen hebben. En daarnaast krijgen we nog een bonus van hen….ze hebben een gloednieuw vliegtuig aangeschaft met volgens hen NOG MEER comfort dan ze al hadden. En dat toestel wordt ingezet op de lijnvlucht van Singapore naar Amsterdam en terug. Ben benieuwd….Wat  minder was dat daardoor de stoelnummers waren veranderd. Op zich niet zo erg maar we hadden plaatsen naast elkaar aan het raam geboekt. En na de omboeking bleken we ineens aan het gangpad ACHTER elkaar te zitten!!! Meteen in de telefoon gevlogen natuurlijk, maar de vriendelijke medewerker had het al gezien en vertelde dat hij al met de omboeking bezig was. Geen paniek dus, we mogen gewoon weer naast elkaar aan het raam zitten. Pfffff.

En nu nog maar tien weken….. Niet eens, over tien weken zijn we al een paar dagen in Perth. Ik heb er enorm veel zin in, maar tegelijk krijg ik het ook benauwd als ik er aan denk. Het is niet niks, zo ver weg, negen weken op stap met een camper, zo’n 10.000 km te rijden, voor een groot deel door gebieden waar je nauwelijks iemand tegen komt…. Maar ook, de prachtige natuur en vooral ook het weerzien met alle vrienden daar. En niet te vergeten, Bill en Barbara, die de eerste twee weken met ons mee gaan rijden.

Aan de andere kant, al die weken geen kinderen en kleinkinderen. Geen vette lach van Rob en smoezelig armpje om mijn nek. Geen plagende Kevin die van de gelegenheid gebruik maakt om oma een emmer koud water in haar nek te gooien…. om vervolgens een dikke knuffel te geven…. Geen Bregje waarvan het gezichtje helemaal oplicht als ze oma bij de poort van de school ziet staan. En geen boze, mokkende Lisa die even later haar armpjes om mijn nek slaat en verklaart: “Ik vind jou lief oma…” Zucht…. moeten maar vaak Skypen….

En die arme Pukkie. Ik heb wel altijd verklaard dat we het hele jaar door goed voor hem zijn en dat hij tijdens onze vakantie ook goed verzorgd wordt. Cissy gaat zelfs af en toe een keertje bij ons logeren, evt. met de kids zodat hij dan wat gezelschap heeft. Maar als hij dan zijn kleine stevige lijfje tegen mij aan draait en heerlijk gaat liggen kroelen voel ik me toch schuldig dat we hem zo lang alleen laten. Hij is nogal eenkennig en zelfs Frans mag na al die jaren niet met hem kroelen. Toch heeft hij in het verleden als wij op vakantie waren Cissy als vervanging van mij geaccepteerd. Hopelijk doet hij dat nu weer….

Francien en Henk: Alvast heel veel plezier met de voorpret. Jullie gaan een fijne tijd tegemoet. Groetjes:

Wendy en Ilona:Wat leuk weer Margareth… Ben benieuwd naar alle avonturen. X

Cor en Pieta: Margareth en Frans, de voorpret begint al 10 weken van tevoren dus dan duurt de vakantie nog veel langer. Natuurlijk gaan wij jullie volgen ook al zitten jullie aan de andere kant van de wereld, zo ver weg. Alvast heel veel succes met de voorbereiding en heel veel plezier tijdens jullie trip door Australië. Geniet er samen van want dit verdienen jullie.

Cees en Wilma: Hallo Frans en Margareth, wij wensen jullie heel veel plezier en we gaan jullie volgen in dat zo mooie land.

Hennie en Elly van Norden: Hallo Frans en Margareth. Spannend om zo naar die reis toe te groeien en alle voorbereidingen te treffen. Leuk om jullie ook deze keer weer te kunnen volgen. Alvast heel veel (voor)pret gewenst.