Vertrek bij Bright

Op weg naar Hotham

Kamikaze fietsers

De weg naar Hotham

Naar Hotham

Niets groeit hier meer

Er ligt nog sneeuw bij Hotham

Koffie in Hotham

Uitzicht vanaf Hotham

Uitzicht vanaf Hotham

In de buurt van Omeo

Uitzicht over Omeo

Het graf van Mary

Lakes Entrance

Walvis bij Lakes Entrance

De farm van Hans en Gwen

Uitzicht bij Lake Tyres

Palikanen in Lakes Entrance

Zwanen in Lakes Entrance

Hans

Lakes Entrance, Australia

We waren gisterenavond doodmoe. Of het lag aan de lichaamsbeweging of aan de gezonde berglucht geen idee. Voor 22.00 uur lagen we al in ons mandje. Voor mij verloren tijd….. toen ik om 2.00 uur op mijn horloge keek had ik nog geen minuut geslapen. Om vanochtend om 7.15 uur wakker te schrikken van de telefoon.
Onze vriend Hans uit Lakes Entrance. Opgewekt informeert hij hoe het met ons gaat. Nou op dit moment iets minder maar dat vertel ik hem maar niet. Hij vertelt ons niet naar een Caravanpark te gaan maar de camper bij hen op de dam te zetten. De Caravanparken zijn veel te duur!

Ik kruip na het gesprek nog lekker even onder mijn dekbedje maar besluit er na een paar minuten toch maar uit te komen. We hoeven vandaag niet veel kilometers af te leggen maar we moeten wel de bergen over dus snel zal het niet gaan.

Nou dat is de understatement van het jaar! We zijn nauwelijks een paar kilometer aan het rijden als de bergweg begint. Prachtige natuur hier. Mooie wegen met volle groene bomen erlangs. We rijden door een schitterende vallei. En dan komen we het eerste waarschuwingsbord tegen: “Kronkelende weg de komende 40 kilometer…”
We rijden de bocht door en dan begint de weg te klimmen.

Ondertussen passeren we ook de eerste van de vele fietsers. Blijkbaar is het nogal populair om tegen deze berg omhoog te fietsen. De weg is smal en steil en er is maar heel af en toe een klein stukje vangrail. We rijden aan de buitenkant en de afgrond wordt steeds dieper. Mijn hart begint steeds sneller te kloppen. Ik ben zo gespannen dat ik schrik van ieder onbekend geluidje. Ik heb het er niks op.
Ik verschuif een stukje in mijn stoel naar het midden van de auto om maar van de rand van die afgrond weg te zijn. Alsof dat helpt. Als we over de rand kieperen maakt het niet uit of ik links of rechts op mijn stoel zit! En verdorie, die fietsers komen we iedere keer weer tegen op een heel ongelukkig stuk! De weg kronkelt zo erg dat we niet ver voor ons uit kunnen kijken. Ja vooruit kijken wel, de diepte in! Blijkbaar willen de fietsers graag dat we er voorbij gaan want ze zwaaien steeds van kom maar! Mooi niet dus, we willen wel eerst zelf zien dat de weg vrij is!

De groene kruinen maken plaats voor lege dode boomstammen. We zitten nu zo hoog dat er niets meer groeit. En nog gaan we verder omhoog. En nog komen we fietsers tegen. Het zijn wel volhouders, 20 km tegen zo’n berg omhoog fietsen…. knap hoor.

Eindelijk komen we in Hotham aan. We zijn in Australië en wat zien we? Sneeuw! Hotham is een Ski-resort. Helemaal uitgestorven. Op dit moment te warm om te skiën en te koud voor de zomergasten.
Het uitzicht hierboven is fenomenaal. We zitten echt zo ongeveer op de hoogste berg in de wijde omtrek. De hele wereld ligt aan onze voeten.
De sneeuw is nog niet helemaal gesmolten, hier en daar ligt nog een beetje. Dat zal wel niet zo heel lang meer duren. De thermometer geeft hierboven 16 graden aan maar door de gure wind voelt het veel kouder. We doen een poging om op het terras koffie te drinken maar vluchten al snel naar binnen. We willen geen ijskoffie maar een warm bakkie!

De klim naar boven hebben we achter de rug. Maar nu moeten we weer naar beneden. Aan de andere kant van de berg….
Gelukkig is de weg daar lang niet zo erg. Het gaat veel geleidelijker. Af en toe komen we nog wel een steil en smal stuk tegen en ook hier zit ik af en toe bijna bij Frans op schoot maar het is lang niet zo erg als tegen de berg omhoog.

Onderweg komen we door Omeo. De vorige vrouw van Hans, Mary is drie jaar geleden overleden. Zij ligt in Omeo begraven. Toen we daar enkele jaren geleden met hen waren heeft ze laten zien waar dat zou gaan gebeuren. We rijden er even langs om haar graf te bezoeken. Ze is volgens haar eigen wens bijgezet bij haar eerste man. Er is een kleine steen bijgeplaatst met een foto van Mary erop. Tot onze verrassing is daar een foto voor gebruikt die door Frans gemaakt is. Wat een eer!

We doen er nog bijna 3 uur over om in Lakes Entrance te komen. Niet alleen omdat we nog ver moeten rijden maar vooral ook omdat de weg erheen zo mooi is. Maar we zijn blij als we eindelijk in Lakes Entrance aankomen.

We worden heel hartelijk verwelkomd door Hans en zijn nieuwe vrouw Gwen. Hans heeft na het overlijden van Mary zijn huis helemaal opgeknapt. Al het donkere houtwerk is vervangen door heldere witte muren en plafonds. De oude houten keuken is vervangen door een modern glanzend exemplaar en er is zelfs een tuinkamer bijgebouwd. En nu het klaar is staat het te koop!
Het huis ligt prachtig tegen een berg aan met het uitzicht op zee. Waar je binnen ook staat, je kunt bijna altijd op zee kijken. Schitterend! Ik zou er bijna een moord voor doen!
Maar Hans en Gwen gaan hun leven omgooien. Ze gaan boeren. Ze hebben een kleine farm gekocht niet ver van Lakes vandaan. Als liefhebberij en om er jong bij te blijven willen ze daar 8 maanden per jaar koeien gaan houden. Daarna worden die verkocht en gaan ze 4 maanden met de camper weg…. Dus de volgende keer dat we komen krijgen we een echt boerderijverblijf….

Hans en Gwen nemen ons mee naar Lake Tyers. Van daaruit kun je soms walvissen zien. Helaas blijft het akelig rustig op zee. Dan gaan we even naar de Farm kijken. Onderweg komen we langs het uitzichtpunt over de Lakes en de Entrance. We stoppen even voor een paar foto’s en dan zien we in de verte de enorme plons van een walvis. En nog een. En nog een… Schitterend!
Helaas is het zo ver weg dat er op foto en film maar een klein puntje te zien is. Als hij flink wordt uitvergroot zie je de kop van de walvis maar wel onduidelijk. Maar hij was er!

De farm van Hans en Gwen is een alleraardigst huis met een grote lap grond. Er moet van alles aan gebeuren maar je kunt zien waarom ze er zo weg van zijn! Ze vertellen vol vuur over de plannen die ze er mee hebben. Ben benieuwd hoe dat gaat worden als alles af is!

We rijden weer terug. Frans en Hans gaan samen aan de BBQ en na een heerlijke maaltijd is het tijd om ons mandje weer op te gaan zoeken. Maar niet voor er weer een stukje op de blog is geschreven!

Cor en Pieta: Misschien wel een beetje angstige, maar wel een schitterende tocht vandaag. Frans heeft gelukkig goede stuurmanskunsten en daardoor zijn jullie veilig aan de andere kant van de berg gekomen. De farm is zeker niet verkeerd.

Mirka: Nou petje af om weer aan een boerderij te beginnen – geef mij maar dat huisje in de bergen en aan zee!… 🙂

Onderweg naar Bright

Onderweg naar Bright

Onderweg naar Bright

BBQ op de camping in Bright

Onze Chef Kok

Uiticht vanaf de camper

Glijbaan in het Splash Park

Riviertje langs de camping

Kiekeboe!

Bright

Bright

Bright

Bright

Bright

Splash Park Bright

Oud Perron Bright

Splash Park Bright

Bright

Enorme apenboom

Splash Park Bright

Bright, Australia

We zijn er al lang achter dat Australië een heel divers land is. Het heeft regenwouden en woestijnen, uitgestrekte vlaktes en bergen, tropische gebieden en skigebieden…. je kunt het niet opnoemen of het is er. Ze hebben er zelfs Alpen! Jazeker. Het gebied waar we ons nu bevinden ligt in de Alpen!

We zijn in Bright. Een mooi plaatsje aan de rand van de Alpen. In de wintermaanden is hier een skigebied. Op dit moment is het hier lente en zo’n 23 graden dus geen wintersport. We hoefden niet zo ver te rijden vandaag, zo’n 270 km. De eerste 240 waren vlak dus dat schoot goed op. Ook het laatste stukje naar Bright viel wel mee. Het plaatsje ligt nog aan de rand van de Alpen, echte bergwegen zijn we nog niet tegen gekomen. Wel een prachtig berglandschap! Al van verre zagen we de bergen liggen. Vooraan nog mooie groene bergtoppen met daarachter een hele hoge kale bergkam. Machtig mooi!

Vlak voor het centrum staat een bord: Riverview Caravanpark linksaf. Dat hebben we gevolgd. En nu staan we op een heerlijk rustige camping aan een wild stromend riviertje. Vanaf mijn luie stoel kijk ik zo op het water.

We lopen in 5 minuten naar het centrum van het stadje. Het ligt er een beetje slaperig bij. pasgeleden is er een Lente festival geweest en blijkbaar is de energie nu op…. We lopen door de straatjes, bekijken wat etalages en gebouwen. Er staan enorme hoge Apenbomen met prachtig volle kruinen. En op de achtergrond aan alle kanten de bergen.

Er ligt een cache niet al te ver van het centrum. We wandelen er eventjes naartoe. Het blijkt een houten goederen perron te zijn van een treinstation van meer dan 100 jaar oud. Het station zelf ziet er goed uit maar als ze aan het houten perron niets doen haalt dat beslist de volgende 100 jaar niet meer. De volgende 10 niet eens! Het hout is overal aan het rotten of gescheurd. Maar de cache is zo gevonden. Helaas zijn de twee travelbugs die erin zouden moeten zitten spoorloos. Hopelijk zijn die pas heel kortgeleden meegenomen en worden ze nog gelogd. Zo niet dan zijn ze helaas verloren gegaan. Wij laten er een travelbug uit Nederland in achter en loggen de cache. Een travelbug is een plaatje of voorwerp dat je kunt registreren op internet. Daarna kun je hem in een cache achterlaten. De volgende die de cache vindt en logt kan deze travelbug meenemen. De vinder moet dan wel op internet bij de registratie van de travelbug aangeven dat hij die heeft meegenomen. Vervolgens moet de travelbug binnen een redelijke termijn weer ergens anders worden achter gelaten. En geregistreerd worden waar. Zo is altijd te zien waar de bug is en/of wie hem heeft. De travelbug kan zo de hele wereld over reizen. Wij hebben er vanuit Nederland 5 meegenomen die we hier in Australië willen achterlaten. Degenen waar de travelbugs van zijn kunnen op internet precies volgen waar die allemaal geweest is. Gaaf toch!

We lopen weer terug naar het centrum. Onderweg vinden we een fietsenrek. De fietsen worden hier op een iets andere manier gestald als bij ons. We vinden ook een zaak waar ze heerlijk schepijs verkopen. Dat lusten wij ook wel!

We lopen ook nog even het park in. Langs de rivier. Daar blijkt een splashpark te zijn voor de kinderen. Supergaaf! Het staat vol speeltoestellen die allemaal op water werken. Met een druk op de knop gaan de fonteinen aan. Er zijn 4 wielen op een rijtje waarvan de spaken uit waterstralen bestaan. Er zijn fonteinen die steeds van plaats wisselen. Er staan waterkanonnen waarmee de kinderen gericht ergens naartoe kunnen spuiten. Er staat een enorme stellage met een grote emmer erbovenop. Die loopt langzaam vol en kantelt dan waardoor er een grote plons water naar beneden kletst. Schitterend! Wat zouden de kleinkinderen hier een boel plezier hebben!

Blijkbaar staat de rivier heel laag. Want aan de oever is een kleine steiger bevestigd die als springplank gebruikt kan worden. Het ding is afgesloten want hij staat amper in het water. Aan de overkant is een grote glijbaan bevestigd. Je glijdt zo van de oever de rivier in. Die glijbaan is ook afgesloten. Dat begrijpen we wel. Het feit dat de glijbaan daar staat echter niet. Want nog geen 10 meter verderop stroomt het water met een flinke snelheid door een kleine waterval heen. Als de kinderen van die glijbaan zouden gaan worden ze zo meegesleurd….. en we kunnen niets vinden waardoor ze zouden worden tegengehouden…. levensgevaarlijk. Nee, daar snappen we niets van!

We hebben het dorpje nu wel gezien. Nog even rondsnuffelen in het Kerstwinkeltje en dan gaan we weer terug naar de camping. Nog even lekker buiten zitten met uitzicht op het kabbelende water. Wel met een vest aan. Want we zijn nu een heel stuk zuidelijker en het koelt hier toch een stuk sneller af! En wat nog mooier is, ik hoef vandaag niet te koken. Frans is al met het vlees en de aardappels naar de BBQ. Hij heeft de smaak te pakken! Ik denk dat ik zo’n ding thuis ook neer ga zetten!

Francien en Henk: Inderdaad een prachtig land. En wij genieten met jullie mee. xx

Cor en Pieta: We kunnen elke dag lezen dat jullie enorm genieten. Hou dat nog maar een paar weken vol. Jullie verdienen het.

Mirka: Wat leuk de uitleg van de “travelbug”! Bright is echt een leuk dorp he!… 🙂

Historisch Echuca

Historisch Echuca

Historisch Echuca

Historisch Echuca

Historisch Echica

Historisch Echuca

Slipperboom

Varen over de Murray River

Raderboot

De moter van de Emmylou

De emmylou

Lunch op de Emmylou

Murray River

Kapitein Frans

Murray River

Kleine raderboor op de Murray river

Varen over de Murray River

Echuca, Australia

Van de koelte van gisterenavond is vanochtend al snel niets meer over. De camper staat vol in de ochtendzon en begint om een uur of 8 behoorlijk op te warmen. Maar omdat we niks echt moeten en het bedje zo lekker ligt houden we het toch nog eventjes vol.

We ontbijten op ons gemakje maar wel binnen. De enige schaduw bij de camper is aan de kant van de buren. Maar we staan hier zo dicht op elkaar dat we daar niet kunnen gaan zitten. Dat is hun plekje. Aan “onze” kant is het veel te heet dus eten we binnen met de airco op volle toeren. Voor de rest van de dag staan we hier prima. We hebben de laatste plek voor de hoek en daarom niemand meer voor onze neus. Maar helaas dus ook geen boom.

We lopen even naar het historische haventje. Erg leuk. Het lijkt een beetje als een stukje Souvereign Hill met zijn oude gebouwtjes, oude ambachten en stoommachines. Jammer alleen dat de Smid net twintig is en niet aanwezig.. Hij is in een driedelig pak op de televisie te zien. In de smederij alleen een verkoopster. De houtbewerker is op vakantie dus ook daar alleen een verkoopster achter de balie. Maakt het toch een stuk minder interessant!

We doen nog even een poging om een cache te vinden maar het ding is onzichtbaar. En heel veel tijd hebben we nu ook niet want we hebben een afspraak met Emmylou!

We kuieren naar de aanlegsteigers. We zijn een beetje vroeg en Emmylou is er nog niet. Maar dat is nou net ook onze bedoeling. Want nu kunnen we haar mooi filmen en fotograferen als ze aan komt. Want Emmylou is een prachtige oude Stoom Radarboot. Het paradepaardje van de Echuca vloot! En ja hoor, we zien de stuurhut al boven de andere boten aan komen. En dan wordt ook de rest van de oude dame zichtbaar. 110 jaar is ze. In volle glorie hersteld. Ze vaart nog steeds op stoom maar er is wel airco aan de boot toegevoegd. Geen idee waarom want de mensen willen toch altijd buiten op het dek zitten. Beetje jammer om die grote kasten op het dak te zien staan!

De boot is niet heel erg groot. Middenin ligt de enorme stoommotor die de enorme raderwielen aan de zijkanten aandrijft. We lopen er langs af en krijgen een mooi plekje op het achterdek. Het stukje waar wij zitten hangt buiten de eigenlijke boot. Tussen de planken door kunnen we het water zien stromen. We kijken er maar niet al te veel naar!

De Murray River is al een eind gezakt maar staat op dit moment nog redelijk hoog. We kunnen zien hoe hoog hij kan komen. Veel bomen zijn alleen nog maar aan de achterkant in het zand geworteld. Aan de voorkant is al het zand al tussen de wortels weg gespoeld. Je kunt er op wachten tot ze plat gaan…. Het water is bruin en ondoorzichtig. De rivier stroomt niet hard. We hebben gisteren al een voorproefje gehad van de muskieten dus hebben onszelf flink ingespoten. Geen mug te zien. De enorme stoom motor is bijna niet te horen en de boot vaart dan ook heerlijk rustig. Echt een relaxte tocht. En we krijgen nog eten ook! Frans kiest voor roast, ik houdt het op een chickenpie. Een “taartje van kippenvlees”. Het blijkt een bakje met daarin gaar kippenvlees en wat groenten in bouillon. Beetje hele dikke kippensoep van bijna puur vlees. Er bovenop ligt een kapje van knapperig brood. Wat frietjes en sla om het af te maken. Heerlijk! Ook de gegrilde lap vlees van Frans gaat er in als koek. Als dessert een chocoladetaartje met mint en een vanillepuddinkje met slagroom. We kunnen bijna rollen!

We lopen nog even rond op de boot. We mogen zelfs in de stuurhut gaan kijken. Blijkbaar zijn er niet veel nieuwsgierige mensen hier want buiten ons is er nog maar 1 andere persoon die daar gebruik van maakt. De rest blijft allemaal op de stoel geplakt zitten….

En dan zijn we weer terug aan de steiger. Jammer hoor, ik had het nog wel enkele uren zo volgehouden!

We gaan nog eventjes in het centrum kijken. Er staan heel mooie gebouwen tussen maar de sfeer is er een beetje tam. Het winkelaanbod is ook niet echt sprankelend. We hebben al een heel eind gelopen als we een winkel tegen komen met van alles en nog wat. Heel goedkoop. Helaas kunnen we niet al te veel mee naar huis nemen maar we vinden toch wat leuks. Het is wel een gegoochel om het in de papieren zak te krijgen. De handvaten van de tas willen niet wat ik wil en telkens valt de tas weer dicht. Maar eindelijk zitten de boodschappen er toch in. We hebben er genoeg van en lopen terug naar de camping. Ik wil eigenlijk nog wel even gaan zwemmen als het zwembad tenminste nog open is. Ik heb wat last van mijn schouders, nek en rug en dan lijkt een half uurtje zwemmen me niet verkeerd. Het is nog een aardig eindje kuieren en we zetten er de pas in. Plots valt me op dat ik niets in mijn rechterhand heb. En daar heeft de hele dag mijn filmcamera in gehangen…… Oeioeioei ik kan me ook niet herinneren dat ik hem in mijn rugzak heb gestopt…. Inderdaad, daar zit hij niet in. Pfffff die heb ik neergelegd om de boodschappen in de zak te doen…….

Moeten we weer helemaal terug naar de winkel. Zeker een kwartier lopen. Hopelijk heeft de verkoopster het gezien en de camera weggelegd…. Ik krijg het er helemaal benauwd van. Wat een domme streek! Ik kan mezelf wel wat doen! De verkoopster ziet ons al meteen als we binnen komen. Lachend overhandigd ze ons de camera. “Ik ben zo blij dat jullie terug gekomen zijn. Het lijkt me vreselijk om te ontdekken dat je camera weg is!” Zegt ze. Nou dat was het ook! We bedanken haar hartelijk en gaan voor de tweede keer op weg naar de camping. Helaas is het nu wel te laat geworden om te gaan zwemmen. We doen dus maar wat rustiger aan. Onderweg komen we weer langs de historische haven. Emmylou ligt al weer klaar voor de volgende tocht. Hè heerlijk was dat…. maar oké, goed is goed hoor. We zien op het strand nog twee afgezaagde bomen staan, helemaal vol gespijkerd met slippers. Op alle slippers staan namen en data’s. Dat was ons nog niet eerder opgevallen. “Als je je slippers kwijt wilt….” zegt Frans. Dacht het niet. Die heb ik nog een paar weken nodig!

Als we bij de camper, (helemaal volgespoten met anti-muggenspray) een kop koffie zitten te drinken belt Mirka. Wat leuk! De laatste keer dat ik haar gezien heb is 47 jaar geleden! Ik heb haar ook nooit meer gesproken naderhand ondanks dat ze toch verschillende keren een tijd in Nederland is geweest. We waren het contact verloren. Via Facebook hebben we elkaar enkele jaren geleden weer gevonden en nu kunnen we elkaar ook weer echt ontmoeten. Is dat gaaf of niet?! Ik ben er in elk geval heel blij mee. We kletsen wat af. We hebben natuurlijk ook heel wat in te halen. Binnenkort gaan we dat echt doen, ik kijk er nu al naar uit!

Het plaatsje Echuca is leuk maar niet zo leuk dat we hier nog een extra nacht willen blijven. We besluiten morgenochtend nog hier door te brengen en dan vast een stukje naar de volgende bestemming te gaan. Hoeven we vrijdag niet de hele dag te rijden. We gaan naar Lakes Entree waar we overmorgen door Hans en zijn vrouw worden verwacht.

Francien en Henk: Geniet maar lekker van het weer. Het is hier koud en nat. Fijne reis verder. xx

Cor en Pieta: Als we Margareth zo op de boot zien zitten met een prachtige hoed lijkt het net of het staatsbezoek van de koning en koningin gewoon verder is gegaan.

Francine en Ton: Wat leuk zo’n boottocht. En een beetje jaloers op dat mooie warme weer. Geniet ervan. (fijn dat je camera terug is)

Mirka: Jaaaaaaa ik ook!…xxx

Lente in een rozentuin

Overstromingen onderweg

Overstroming

En dan ook nog een fietser

Overstroming

Onderweg

Vooral veel graan

Overstroming

Overstroming

Wegwerkzaamheden

Zoek de Radio Schotel

Echuca

Echuca

Echuca

De Emmylou in Echuca

Echuca, Australia

We zitten alweer een heel stuk zuidelijker en dat is aan de temperatuur goed te merken. Als we wakker worden is het heerlijk koud in de camper. Jazeker: Heerlijk! Want niets slaapt zo lekker als lekker onder je dekbedje in een heerlijk koele ruimte. Wat dan wel een stuk moeilijker gaat is het opstaan….

Het is dan ook al 7.45 uur voor we op weg gaan. Het is iets verder dan we dachten, meneer Tom Tom geeft 667 kilometer aan. Pfff… ik word al moe als ik er aan denk. Maar oké, paar uurtjes rijden en dan kunnen we weer een paar dagen op dezelfde plaats blijven.

Bijna de hele route gaat door hetzelfde landschap. Enorme vlaktes met vooral heel veel graan. Zover je kunt kijken graan. De boeren hier moeten er dagen over doen om dit allemaal te maaien!
Het wordt op den duur wel erg saai. Kwamen we gisteren nog door een heel afwisselend landschap, vandaag verandert er weinig. Op een klein stukje na dan….

Een van de dingen die we deze reis nog niet waren tegengekomen zagen we hier weer terug. Een meer vol met dode bomen. Ik heb wel eens gevraagd hoe dat kwam. Al die kale bomen in dat meer. Blijkbaar is het een stuk land dat onder is gelopen en waar het water een blijvend meer heeft gevormd. De bomen die daar stonden kunnen daar niet tegen, gaan dood, verliezen hun bladeren en bast, maar door hun wortels blijven ze wel staan. Een heel apart gezicht!

Een stukje verderop zien we in de verte een gigantische schotel staan. Ik heb er een foto van gemaakt maar door de afstand is het een zoekplaatje geworden…

Het is onvoorstelbaar wat een tegenstellingen dit enorme continent herbergt. Gisteren nog was de Highway langs de kust naar het zuiden afgesloten omdat de bossen bij Sydney in brand stonden. Ik heb geen idee of deze branden inmiddels zijn geblust. Vandaag rijden we een paar honderd kilometer ten westen van Sydney naar het zuiden en worden we geconfronteerd met alle wegwerkzaamheden die nodig zijn om de schade van de enorme overstromingen hier te repareren. Het water staat nog steeds overal op de velden. Op sommige plaatsen ziet het er heel triest uit, op andere plaatsen is het juist heel erg mooi. Toch kan het zijn dat de natuur er alleen maar beter van wordt. Maar het duurt nog wel even voor het zover is. Ondertussen zijn alle getroffen boeren er zeker niet beter van geworden. Maar de vele aanwezige watervogels genieten er met volle teugen van!

Het is niet druk op de weg maar door alle werkzaamheden verliezen we toch behoorlijk wat tijd. Het helpt ook niet dat we steeds achter een auto met caravan terecht komen die we dan lange tijd weer niet in kunnen halen. Hoewel de vrachtwagens daar minder moeite mee hebben. Maar ja, met die grote koeienvanger voorop….
We mogen wel 110 km per uur op deze wegen maar gemiddeld haal je dat natuurlijk nooit.
En op deze tweebaans wegen waar 110 km. per uur wordt gereden kom je dan ook nog fietsers tegen…. kamikazepiloten!

Rond 17.00 uur rijden we dan eindelijk Echuca binnen. Het blijkt een leuk stadje met veel mooie historische gebouwen. Het bijzondere van dit stadje is zijn ligging aan de Murray River en zijn Steampeddle Boats.

Zoals meestal gaan we ook nu nog eventjes in het stadje kijken. De temperatuur is nog lekker dus gaan we in korte broek en shirtje op weg. Af en toe voel ik wat kriebelen en sla het insect weg. Bah, die snertvliegen hier in Australië, daar wordt je horendol van.
Dan begint Frans te mopperen: ” Verdorie, het stikt hier van de muskieten, die rotbeesten steken!” En inderdaad, ook ik zie er zo al twee op mijn arm en been zitten! Verdorie, verdorie, en de spray ligt in de camper. We hebben er geen moment aan gedacht om anti-muggenspray op te doen. Maar de rivier ligt hier vlak achter en stroomt maar heel langzaam. Een ideale plek voor muggenlarven!

We beginnen te lopen wat we kunnen, op de vlucht voor de muskieten. We rennen nog net niet. We willen de eerste de beste winkel binnen om een anti-muggenspray te kopen maar alles is net gesloten. Hebben wij weer…. Gelukkig zijn we nu wat verder van het water maar nog moeten we regelmatig een mug van ons lijf af slaan. En dan eindelijk, bijna een kilometer verderop is een supermarkt van Coles. Die is nog open! We weten niet hoe snel we daar naar binnen moeten lopen en komen even later dolgelukkig met onze spray weer naar buiten. Hè, hè, even sprayen en dan kunnen we weer wat rustiger terug lopen en genieten van de mooie gebouwen onderweg. Nu we geen last meer van de muskieten hebben kunnen we ook even aan de rivier naar de boten gaan kijken. En daar liggen ze. Echte raderboten op stoom van meer dan een eeuw oud. Geen hele grote boten want die zouden hier niet kunnen varen. Maar zo leuk, daar wil ik ook op!

Terug op de camping besluiten we voor het avondeten gewoon een boterham met ei en bacon te maken. Lekker makkelijk! Frans gaat de bacon en de eieren bakken op de BBQ in de kampkeuken. Ik dek ondertussen vast de tafel.
Vanuit de camper kijk ik op de muur waarachter de BBQ’s staan maar ik kan niet zien wat daarachter gebeurd. Ik ben al even klaar en Frans is nog steeds niet terug. En dan zie ik een grote rookwolk over de muur heen komen…. Het zal toch niet…… En dan is de rookwolk weer weg….
Gespannen wacht ik nog even af. Zal ik de camper afsluiten en gaan kijken wat er aan de hand is? Maar daar komt Frans al aanlopen met twee borden met heerlijk gebakken eieren met bacon in zijn handen.
En die rookwolk? Ja dat was hij inderdaad. Gooide water op de BBQ om hem schoon te maken… Werkt prima, blinkt weer als een spiegel!

Annie Diepens: Snap steeds beter waarom jullie deze reis wilden maken. Fantastisch!

Francien en Henk: Weer heel anders maar ook weer heel mooi. En pas op met die fikkiestoker. Veel plezier. xx

Cor en Pieta: Barbequen van de FGG gaat toch wel gemakkelijker Frans, daar hebben we nog nooit geen rookwolken gezien.

Mirka: Jullie worden steeds beter met het gebruik van de BBQ! Haha

Ebor Falla Lookout

Ebor Falls Lookout

Ebor Falls

Dangar Falls Dorrigo

Onderweg

Reuzebomen bij Dorrigo

Kleine dorpjes onderweg

Onderweg naar Armidale

Mooie uitzichten

Leuke Dorpjes

Echuca

Steil slingerweggetje….80 km/u!

En dan weer mooi groen

Groene valleien

Dorre bomen onderweg

Mooie gebouwtjes langs de weg

Dubbo, Australia

Ik heb vandaag niet zo heel veel te melden. Het is vooral een dag van autorijden. Heeeel veeeel autorijden….

We hebben voor de zekerheid de wekker maar gezet. Laat naar bed en vroeg weer op is niet echt mijn ding. Als de wekker ’s morgens afloopt heb ik dan ook de grootste moeite om wakker te worden. Maar we willen vandaag een flink stuk gaan rijden en ook nog wat zien dus moeten we op tijd weg….

Om 7.15 uur rijden we Coffs Harbour uit. We rijden richting Echuca met het idee: “We zien wel hoe ver we komen”.

We zijn amper een half uurtje onderweg en het landschap is schitterend. Je kunt het het beste vergelijken met de Midi Alps in Europa. Het begin (of einde) van een bergkam met prachtig groene heuvels en dalen.
We hebben enkele mooie dingen opgekregen om onderweg te gaan bekijken. Het eerste is een uitkijkpost in Dorrigo. Volgens Bill leuk om even rond te lopen en mooi om te zien. Het bord zien we al snel staan. Rechtsaf….. Helaas heeft Frans dat niet gezien en knalt hem in volle vaart voorbij. Hij is links naar de afslag aan het zoeken…. Draaien is hier onmogelijk en als we eindelijk een plekje vinden waar dat wel kan zien we het bordje “Dangar Falls”. Dat had de dochter van Bill, Lisa ons aangeraden. We besluiten de uitkijkpost te laten voor wat hij is en naar de waterval te gaan. Die is zo gevonden. Het water in het riviertje staat niet al te hoog en toch is het al heel mooi om die massa meters naar beneden te zien kletteren. Kun je voorstellen hoe dat er in het regenseizoen uit moet zien!

We rijden weer verder. De weg gaat door het Dorrigo Rainforest. Prachtig! De bomen zijn enorm lang en daardoor lijkt de brede tweebaansweg waar we op rijden wel een smal enkel baantje!
En dan moeten we omhoog. Maar liefst 14 kilometer lang klimmen we over een kronkelige weg tegen de berg omhoog. Het uitzicht is af en toe schitterend maar helaas is dat aan de kant van Frans dus kan ik er geen foto’s van maken. Aan mijn kant alleen maar rotswand en bomen….
Met een slakkegangetje kruipen we verder. Af en toe wordt de weg over een paar honderd meter een stuk smaller. Pffff…. en je mag er nog 80 km. per uur rijden ook! De maffen!

We komen nog een waterval tegen, de Ebor Falls. Deze is maar liefst twee verdiepingen en ligt in een prachtige vallei. We kunnen wel merken dat we behoorlijk hoog zitten want hoewel het zonnetje al hoog aan de hemel staat is niet hier niet al te warm. We wandelen even door het parkje en gaan vervolgens weer verder.

Het landschap onderweg verandert steeds. We zien prachtige groene valleien maar ook uitgedroogde bruine bomen en verdord gras. We zien een bos waar een tijd geleden een bosbrand heeft gewoed maar dat weer helemaal aan het opkomen is. De stammen zijn pikzwart maar staan tussen groene struiken en de kruinen zijn ook mooi groen.
We zien bergen en we zien vlak land. Eigenlijk zien we van bijna alles wat we de afgelopen 5 weken tegen kwamen wel weer iets terug.

Het is niet de bedoeling de hele dag door te rijden. We stoppen in Armidale voor een laat ontbijt.
De volgende stop plannen we in Tamworth, het hart van de Australische Country en Western. Maar we kunnen er niet veel van vinden. Zelfs de gigantische gitaar waar ze ons naar verwezen hadden is onvindbaar. Tamworth lijkt gewoon een hele drukke grote stad. Niet echt ons ding.
En na 6 dagen Coffs Harbour zijn we daar niet naar op zoek. Dan rijden we liever wat verder door. Uiteindelijk zijn we op weg naar Echuca aan de Murray River en we willen dan liever daar wat meer tijd doorbrengen. We gaan er niet in 1 dag naartoe rijden, Echuca ligt 1275 km. van Coffs Harbour vandaan. De eerste paar uren over de bergkam naar Armidale hebben we geen grote afstand af kunnen leggen. Maar het was wel een prachtig stuk weg!

Uiteindelijk rijden we de hele 650 km van Coffs Harbour naar Dubbo. Maar liefst 11 uur hebben we daarover gedaan. Het landschap onderweg was heel afwisselend en mooi maar ik ben toch helemaal gaar. Hopelijk komen we morgen wat sneller vooruit!

Karin en Peter: Prachtig. Jullie hebben er al heel wat kilometers op zitten en ontzettend veel gezien. Wauwwww echt genieten.

Cor en Pieta: Veel kilometers maar een prachtige route en jullie zijn al over de helft. Wellicht gaat het morgen sneller.

Mirka: De groene valleien zijn hier ook en hopelijk hebben jullie tijd om een paar dorpjes met ons te bezoeken!… 🙂

Harbour Shore Market

Harbour Shore Market

Harbour shore Market

Harbour Shore Market

Harbour Shore Market

Zwarte Kaketoes

Strand van Coffs Harbour

Strans van Coffs Harbour

Clog Barn Caravan Park

Clog Barn Carvanpark

Museum bij de Clog Barn

Museum bij de Clog Barn

Gemaakt in de Clog Barn

Bill’s 70 Feest

Museum bij de Clog Barn

Kadootje voor Bill

Bill’s 70 Feest

Bill’s 70 Feest

Coffs Harbour, Australia

Zondag…. en op zondag zijn hier de Harbourside Markets. Kei leuk!

Als we bij het park aan de haven aankomen worden we verwelkomd door country muziek. Het park aan de rechterkant van de weg staat vol gezellige kraampjes. Het is eigenlijk meer een braderie dan een markt. Er wordt van alles en nog wat verkocht. Vooral sieraden gemaakt van stenen zijn er te kust en te keur. Sapjes, theetjes, hapjes… er is zelfs een heuse food court ingericht. Een groep tafels en stoelen omringd door allerlei verschillende etenskraampjes. In het midden van de markt staan een paar tenten voor schaduw met wat stoelen eronder. Op het podium er tegenover staat een band Country Muziek te spelen. Reuze gezellig!

Aan de andere kant van de weg is een kofferbak verkoop gaande. Tientallen kraampjes met tweedehands spullen. Er staan enkele mensen wat nieuw spul te verkopen maar de rest is duidelijk van de voorjaarsschoonmaak afkomstig. We snuffelen wat rond. En dan worden we opgeschrikt door een hard gekrijs. Drie zwarte kaketoes komen uit de bomen gevlogen en zoeken luid schreeuwend een andere plek. Geweldig! Die hebben we nog niet gezien deze vakantie! Wel volop witte kaketoes maar nog geen zwarte.

Als we genoeg hebben van de markt lopen we naar het strand. Wat is het hier mooi…… Prachtig blauw water, een stralende zon en een breed zandstrand. Het is druk vandaag. Voor hier tenminste. We ploffen neer en kijken uit over de oceaan. Ik zou hier uren kunnen blijven zitten.

Terwijl ik hier zit bedenk ik me dat het best de laatste keer kan zijn dat ik deze oceaan zo ga zien. Als we morgenvroeg hier wegrijden gaan we weer een stukje het binnenland in. Pas in Lakes Entrance komen we weer in de buurt van de zee. En daar is het ook mooi, maar wel heel anders.

Ook Bill en Barbara zullen we na vanavond in elk geval voor hele lange tijd niet meer zien…. Ik wordt er een beetje weemoedig van. Het voelt als een ommekeer in de vakantie. Tot nog toe was het een groot avontuur. Elke dag lag er weer iets nieuws op ons te wachten en er waren alleen maar leuke en nieuwe dingen in het vooruitzicht. Maar nu zijn we bij het gedeelte vakantie gekomen waarin nog steeds heel veel leuke dingen op ons liggen te wachten maar waarin we ook steeds weer afscheid moeten nemen zonder te weten of we de mensen of de plaats nog ooit terug zullen zien….

We zitten heel lang over de oceaan uit te kijken voor we terug gaan naar de Clog Barn. De eigenaar heeft in zijn tuin een huis miniatuurdorp met allemaal Hollandse gebouwen gemaakt. Dat willen we nog even op de foto zetten voor we straks hier weg zijn. De man komt net binnen lopen en vertelt heel enthousiast over zijn klompenmakerij. We zijn net te laat voor de demonstratie, die is een paar minuten geleden afgelopen. Maar ach dat kunnen we thuis ook bekijken. We wandelen door de tuin en zien er gebouwen die we in het echt nog nooit gezien hebben. Heel leuk gemaakt. Alleen worden de Australiërs hier wel op het verkeerde been gezet want alle poppetjes in het dorp lopen in ouderwetse kledij en op klompen. Zo lopen we er in Nederland echt niet meer bij!

En dan zijn we weer terug in de camper na het feest van Bill. Het was een heel gezellig feest. En voor ons ook nog leuk dat we de kinderen en enkele kleinkinderen ondertussen ook kennen evenals Anne en Bud die er gisteren met de BBQ bij waren. Dat maakte dat we volop aanspraak hadden. Nu hadden we dat toch wel want ook met anderen hebben we volop gekletst. Om 18.00 uur begon het feest met een diner. Volop van alles en nog wat te eten. koffie, thee en water zoveel als je wilde. Wat een beetje anders was dan op een feest bij ons was dat je al het andere drinken zelf moest kopen. Niks mis mee natuurlijk maar je moet het wel even weten! Wat ook anders was dan wij gewend zijn is dat alle kadootjes op een tafel gelegd werden. Bill zou ze later open maken. Maar dat was niet tijdens het feest. Geen idee of dat hier altijd zo gaat ofdat het iets van Bill zelf is. Ik vond het in elk geval erg jammer want we hadden voor hem een heel persoonlijk tegeltje laten maken en ik was heel erg benieuwd wat hij van het kadootje vindt. Dat gaat nu wel een tijdje duren voor ik daar achter kom….

Het eten was heerlijk en het gezelschap goed. En toen kwam het dessert….. chocoladetaart, crème brule in chocoladedeegbakjes en merengue taartjes….. ze zijn hier echt gek op chocolade! Je kunt hier in Australië zelfs drop kopen met een chocoladelaagje. Ik wil niet eens weten hoe dat smaakt!

Als klap op de vuurpijl kwam na al die chocolade nog de verjaardagstaart….. van chocolade! Ik hoef de komende drie dagen niet meer te eten!

Om 10.00 uur was het voorbij. De gasten gingen naar huis en Barbara bracht ons weer naar het Caravanpark. Bah wat naar. Nu moesten we echt afscheid nemen van een paar fantastische mensen. En we hebben geen idee wanneer en of we ze überhaupt nog weer terug zullen zien. Ik heb er in elk geval een beetje een kater van en ook Frans heeft er moeite mee. We zullen hen voor we weer naar Nederland vliegen nog wel enkele keren telefonisch spreken maar dat is niet hetzelfde. Maar het hoort erbij. En het is een mooie reden om als we weer thuis zijn hard te sparen om snel weer terug te kunnen!

Cor en Pieta: Wat een geweldig weekend voor jullie. Zal best weer even wennen samen verder te gaan maar dan kunnen jullie ook weer zelf doen waar jullie zin in hebben. Hoeveel foto’s heb je al Frans? Er zullen er vast wel een paar voor de expositie bij zitten, dus geen excuses meer dat je geen foto’s hebt.

Karin en Peter: Ziet er weer fantastisch uit. Wat een prachtig continent. Geen wonder dat ons pap het daar zo mooi vond.

Francien en Henk: Wat een gezelligheid. En ja, afscheid nemen is niet leuk maar je kunt ook weer vooruit kijken naar Nederland, dan zijn wij er weer hihi. Maar voorlopig zijn jullie nog lekker onderweg. Geniet ervan samen. xx

Kitty Marcelissen: Nou wat een leuk weekend. Nu weer op naar nieuwe avonturen. Kusss.

Mirka: Drop met chocola…. heerlijk Margareth!

Ontbijt op Clogs Barn Caravan Park

Grote hagedis

kleine hagedis

BBQ in het park

BBQ in het park

Bill en Brody

Tayla

David en Tayla

Coffs Harbour Haven

Coffs harbour Haven

Coffs Harbour Haven

Coffs Harbour haven

Coffs Harbour haven

Coffs Harbour, Australia

Eigenlijk heb ik over vandaag niet zo heel veel te vertellen. Een dag in Coffs Harbour. We zijn hier niet omdat we perse iets willen zien of doen maar eigenlijk is het nu twee dagen doorbrengen tot we naar het feest van Bill kunnen. En dan kunnen we weer verder.

We hebben twee dagen bij Bill en Barbara gelogeerd en dat was heerlijk. Vannacht hebben we in de camper in het caravanpark de Clog Barn geslapen en dat was ook heerlijk. Lekker weer op ons zelf, onze eigen dingen doen en verder met niemand rekening hoeven houden. Het gevolg was dat we laat in bed lagen. En vanmorgen pas na 9.00 uur op zijn gestaan.

Toch hebben we wel wat op het programma staan. Een BBQ met Barbara en Bill en hun vrienden uit Victoria, Ann en Bud. En vanavond het verjaardagsfeest van hun schoondochter Kath.

Zoals al vermeld zijn we niet al te vroeg op. De camper staat hier prima. Het wordt vandaag een vreselijk warme dag, de voorspellingen zijn tot 36 graden Celsius. Maar de camper staat ’s morgens nog in de schaduw en blijft de eerste uren lekker koel. We staan dan ook pas rond 9.15 uur op. We hebben de tijd want we worden pas rond het middaguur opgehaald. Even overleggen we of we niet een paar caches zullen gaan zoeken die binnen een kilometer of twee hier vandaan liggen. Maar als we de camper uit stappen is het al erg heet. Toch maar niet.
We maken een kop koffie en blijven lekker in de schaduw bij de camper zitten.

Terwijl we daar zitten zien we een paar “dragons” voorbij komen. Eerst een kleintje. Die zit even te kijken en loopt weer verder. Ik sta op en ga even bij de kreek achter de camper kijken. En terwijl ik daar sta komt er een enorme hagedis aangewandeld langs het water. Het beest ziet mij staan en maakt met een noodgang dat hij weg komt. Hè wat jammer nou!

Ik ga in mijn stoel zitten maar wel zo dat ik de kreek kan zien waar de hagedis net was. En ja hoor, na een tijdje komt hij weer aangewandeld. Ik blijf doodstil zitten. De hagedis passeert ons en dan klimt hij in een palmboom. Zomaar, of het niks is, wandelt hij langs de stam naar boven. Hij loopt een stukje over de bladeren en dan verdwijnt hij uit het zicht. GEWELDIG om te zien! Het beest was zeker een meter lang!

Rond half een worden we opgehaald door Barbara en Bill en hun vrienden uit Victoria. We gaan naar het park langs het strand om te BBQen. We zitten al ruim op tijd met camper en al klaar. Zover ik Bill heb ingeschat zal hij eerder 10 minuten te vroeg komen dan 1 minuut te laat!
Maar ik had buiten Barbara gerekend. Na een kwartiertje komen ze aangereden en zwaaien dat we ze kunnen volgen. We rijden zoals heel veel Australiërs doen, naar het park voor een BBQ met een gezellig samenzijn.

Bill, Bud en Frans vermaken zich bij de BBQ terwijl Barbara, Ann en ik de tijd gezellig kletsend doorbrengen bij de tafel. Hier in Australië staan overal BBQ’s die de mensen kunnen gebruiken. Meestal zijn ze elektrisch of op gas en bijna altijd zijn ze gratis. Als je ze maar schoon achter laat.
We brengen enkele heerlijk ontspannen uurtjes door in het park.
En dan komen David en Erin (zoon en schoondochter) aanrijden met de kinderen. Ze hebben 6 uur gereden om vanuit Sydney naar Coffs Harbour te komen en bij de verjaardag van Bill te kunnen zijn. De laatste keer dat we hen zagen was twee jaar geleden in Zwitserland. Ondertussen zijn ze weer terug naar Australië verhuisd. Het is heel leuk hen ook weer te ontmoeten!

Na de BBQ lopen we nog even met zijn allen over de Jetty in de haven van Coffs Harbour. Die is behoorlijk nieuw want afgelopen jaar heeft een zware storm de hele haven vernield. Er wordt hard gewerkt om alles te herstellen maar het gaat nog lang duren voor dat allemaal weer af is.
Het water is prachtig blauw en de omgeving is schitterend. Ik had er wat voor willen geven om een duik in dat uitnodigende water te kunnen maken!

We rijden weer terug naar het Caravanpark om onszelf “op te knappen” voor de verjaardag van Kath. Voor het eerst deze vakantie de haren doen, make-upje op etc. Want we willen natuurlijk wel netjes voor den dag komen!

Als we naar de parkeerplaats lopen steekt er ineens een enorme windvlaag op. Daar gaan mijn zorgvuldig gekapte haren! Weg. Stormcoup!

Langs de weg staat een stel te liften. Wij gaan 30 meter achter hen staan en wachten op de auto van Bill en Barbara. Als ik ze aan zie komen kan ik het niet laten. Ik steek mijn duim op. De auto stopt en wij stappen in… Wha ha ha….

We worden heel hartelijk ontvangen bij Kath en Darren. Het is ook erg leuk om een verjaardag op zijn Australisch mee te maken. Het is niet heel erg druk. Slechts een man of 20 is er aanwezig.
Het huis waar ze wonen is geweldig. We zien niet meer dan de benedenverdieping maar dat is meer dan genoeg om zo te willen ruilen!
We lopen door de hal een enorme leefkeuken in. Daar past de hele benedenverdieping van ons huis in! In deze keuken staan de ijskast, drankkasten, kooktoestel en BBQ van een restaurant. Een tafel voor 8 personen en enorme pooltafel.
Grenzend aan de woonkeuken nog een andere keuken met een “normale” aanrecht en een eettafel voor 6 personen. De living cq TV kamer grenst daar weer aan.
Aan de andere kant van de grote keuken is een enorme fitnessruimte vol apparaten.
Buiten nog een enorme tuin met een groot zwembad en een whirlpool. Pffff…. waarom konden mijn ouders niet in Australië blijven…..?

Het is erg gezellig. Hoewel we niet veel mensen echt kennen raken we met iedereen aan de praat. Het feest is gestart rond etenstijd en iedereen wordt dan ook volop van van alles voorzien. Heerlijke knabbels en om een uur of acht een enorm buffet gevolgd door een dessert en natuurlijk de verjaardagssong voor Kath.

Bill zit al een tijdje uitgebreid te gapen. Ik denk dat hij ons iets duidelijk wil maken….

Rond negen uur rijden we weer terug naar de Clog Barn. Verschillende mensen van vanavond zullen we morgen ook weer zien. We verheugen ons er al op!

Cor en Pieta: Een heerlijk feestweekend voor jullie waar jullie alleen maar hoeven aan te schuiven en zelf niets hoeven te doen. Ook wel eens fijn, geniet er dan ook maar van.

Mirka: Lekker he, zo’n BBQ in het park – zullen we hier ook doen!… 🙂

Crtoon Museum Coffs Harbour

Urunga

Picknick in Urunga

Community Transport

Boardwalk Urunga

Boardwalk Urunga

Boardwalk Urunga

Duizende vlinders passeren de Boardwalk Urunga

Boardwalk Urunga

Urunga Lagoon

Boardwalk urunga

Boardwalk Urunga

Duizende vlinders passeren de Boardwalk Urunga

Urunga lagoon

Coffs Harbour haven

Coffs Harbour haven

urunga Lagoon

Urunga Lagoon

onderweg naar zee

vlinders langs de boardwalk

Voor mij geen natte poten!

Mangrove in de lagoon Urunga

Boardwalk Urunga

Urunga Lagoon

Clogs Barn Camping Coffs harbour

Coffs Harbour, Australia

De tweede wereldoorlog heeft een hele grote impact op Australië gehad. Ik heb altijd gedacht dat het beperkt was gebleven tot de bombardementen op Darwin maar het blijkt dat ook Coffs Harbour een actieve rol heeft gespeeld. Voor de kust van Coffs Harbour voeren Japanse onderzeeërs. In Coffs Harbour zelf is een bunker gebouwd. In die bunker werd een Communicatiecentrum ingericht van waaruit de Australiërs de bewegingen van deze onderzeeërs in de gaten konden houden. De bunker is nu in gebruik als museum voor komische strips. Daar start ons uitstapje vandaag.

De was ligt weer in de kasten en de camper is er weer helemaal klaar voor. We brengen hem vast weg dan hoeven we de rest van de dag niet meer op de tijd te letten. En ook niet onbelangrijk, dan kan hij weer op stroom voor de ijskast er mee uitscheidt. We gaan de komende nachten logeren op een Oer Hollands stukje grond in Coffs Harbour. De Clog Barn (Klompenschuur). En jawel, dat caravanpark is opgezet door een Hollandse klompenmaker. Hij oefent zijn vak nog steeds uit. De dagelijkse demonstraties klompen maken zijn nu een toeristische attractie. Hij heeft het vak doorgegeven aan zijn zoon die tegenwoordig ook het park beheerd. Het park is niet erg groot maar heeft alle voorzieningen die we nodig hebben. En heel belangrijk: De sanitaire ruimtes zijn brandschoon! We hebben een leuk plekje aan een klein riviertje. Als we de achterdeuren open zetten kijken we tegen de palmbomen aan. Langs het water zitten weer van die leuke hagedissen. Dragons (draken) noemen ze ze hier.

Barbara haalt ons hier op. Bill moet vandaag werken dus we gaan vandaag een dagje met zijn drietjes op stap. We rijden eerst naar het museum. De omgeving van Coffs is prachtig en het is er niet bepaald vlak. We gaan bergje op – bergje af en soms ook behoorlijk stijl. De bunker is ingegraven in een bergwand. Van buiten zie je niet meer dan een klein gebouwtje waarin een winkeltje gevestigd zou kunnen zijn. De baliemedewerkster is duidelijk erg trots op de collectie en vertelt honderduit. Normaal gesproken hangt er van alles wat maar omdat deze week de Melbourne Cup is (een paardenrace die door de hele natie wordt meegevierd) hebben ze nu allemaal cartoons over races. We starten met een korte film over het ontstaan van de bunker en gaan dan de collectie bekijken. Frans heeft al enkele cartoons op zijn toestel staan als hij er achter komt dat je hier helemaal niet mag fotograferen. Helaas stond de bunker er nog niet op dus kunnen we die niet laten zien.

Daarna rijden we naar de Urunga Coastal Lagoon. Het is lunchtijd als we aankomen en Barbara weet een heel goede Fish & Chips zaak. Daar halen we de lunch. We nemen alles mee naar de oever van de lagune en eten op een bankje in de schaduw alles op. Je loopt het risico dat er zeemeeuwen komen bedelen maar die hebben we niet gezien. Wel een grote groep Ibissen die wel heel graag een gebakken visje mee wilden pikken!

In het plaatsje Urunga ligt een prachtige blauwe lagune waar de rivier de zee in stroomt. Bij de uitgang is het water wild en gevaarlijk maar de rest van de lagune ligt er heerlijk rustig bij. Het water is kraakhelder. Jeetje, hier zou ik best een duik willen nemen! Door deze lagune loopt een “Boardwalk”. Een houten steiger helemaal tot aan het strand bij de uitgang van de rivier. Het ding is 1 kilometer lang en loopt helemaal over het water. Aan de ene kant ligt de rivier, aan de andere kant een mangrovebos. We wandelen op ons gemakje over de steiger en blijven regelmatig staan om van het uitzicht te genieten. Heerlijk zonnig weer maar niet te heet, prachtig blauw water en vaag groene bergen op de achtergrond. Heerlijk! Langs het mangrovebos komt een kano aangevaren. Voor op de punt staat een hond. Hij staat zo stil als een standbeeld. Zijn bazinnetje peddelt naar de kant en laat de hond uit de kano springen. Ze wil hem verleiden om een stukje met haar te gaan zwemmen. Maar hij denkt er niet aan! Zodra zijn bazinnetje het water in loopt springt hij weer in de kano en gaat op zijn plekje over het water staan kijken. Met geen geweld laat hij zich meer uit de kano duwen. Ook een weggegooide tak kan hem niet bekoren. Voor hem geen natte poten. Hij wil varen! Uiteindelijk stapt zijn bazinnetje maar weer in en vaart weg. De hond met zijn neus in de wind voorop. Prachtig!

Een stukje verderop komen er een paar vlinders het mangrovebos uit. En weer wat verderop nog een paar…. Vlak voor het einde van de steiger, langs de duinenrijen vliegen honderden kleine witte vlinders. Heel af en toe zit er een gekleurde tussen. Ze gaan bijna allemaal dezelfde kant op. Ze komen vanaf het land. Het waait stevig maar toch fladderen ze tegen de wind in over de rivier naar de overkant. Maar och arme, dat is veel te ver! Ik kan het niet goed zien maar ik ben bang dat de meeste vlinders de verdrinkingsdood sterven. Domme beestjes! Waarom ze dit nu doen?

We speuren de horizon af. Op dit moment zijn de walvissen bezig met de terugreis naar het zomergebied en komen ze langs deze kusten. De meesten zijn waarschijnlijk al wel weg. We zoeken en zoeken maar zien alleen maar schuimkoppen op de golven. En dan ineens vliegt er een pluim water de lucht in! Owwww geweldig, daar moet een walvis zitten! Geconcentreerd kijken we of we hem zien. En dan komt er weer een pluim water omhoog! Zouden we er dan eindelijk echt een te zien krijgen….? Maar helaas. Daar blijft het bij. Blijkbaar wilde het dier alleen maar wat lucht happen. Je kunt ze van zo’n grote afstand natuurlijk alleen maar zien als ze springen en dat doen ze ook maar af en toe….

We wandelen weer terug naar het vaste land. Een stukje verderop ligt een restaurantje met een terras boven het water. Daar drinken we nog een kopje koffie. En dan is het weer tijd om te gaan. Barbara zet ons weer af bij de Clog Barn. Ze heeft het druk want waarschijnlijk staan de volgende gasten alweer voor de deur. Wij zien hen morgen weer. Eerst BBQen en dan naar de verjaardag van Kath. Ben benieuwd!

Cor en Pieta: Dat was een dag genieten, prachtige plaatjes. Hier wordt het kouder maar jullie hebben schitterend weer. Volgende week na ht oost dus blijf nog maar lekker daar.

Mirka: Urunga Coastal daar hebben wij niet gestopt. Jammer!… 🙂

Vlindertuin coffs Harbour

Vlinderpoppen in diverse stadia

Kakkerlak in de vlindertuin

Vlindereitjes

Een duif in de vlindertuin

Hinkelbaan in de vlindertuin

Strand bij Bill en Barbara

Strand bij Bill en Barbara

Motel The Windmill Coffs Harbour

Coffs Harbour, Australia

We redden ons prima in de camper maar het is toch heerlijk om een paar dagen van de gemakken van een volledig huis te kunnen genieten. En wat voor een huis! Alles gelijkvloers, keuken met inloopkast, 3 slaapkamers, 2 badkamers, washok, bergruimte en garage. En dan buiten nog een grote veranda grenzend aan een tuin met schitterend uitzicht. Wat een voorrecht om hier te mogen wonen! Wij genieten er deze twee dagen in elk geval ten volle van. Morgen komt er familie over en verkassen wij weer naar een caravanpark.

Het wordt een druk weekend want we zijn zaterdag ook nog uitgenodigd voor de 40e verjaardag van een van de schoondochters van Bill en Barbara.

Bill is om 6.30 uur al de deur uit. Ondanks dat hij zondag zijn 70e verjaardag viert geeft hij nog steeds full time les als leraar agricultuur. Hoewel hij steeds moppert en zegt blij te zijn als hij na volgend jaar met pensioen gaat lukt het hem maar niet om te stoppen.
Barbara vertrekt een uurtje later. Ook zij werkt met haar 73 jaren nog steeds fulltime als medisch secretaresse. Pffff…zij doen dat omdat ze zelf niet willen stoppen maar ik hoop op die leeftijd toch echt niet meer te hoeven werken. Hoewel, als de regering zo doorgaat….

De rit gaat deze keer naar de Butterfly Garden van Coffs Harbour, zo’n 14 km. hier vandaan.
Het is makkelijk te vinden, het ligt vlak langs de Highway. En natuurlijk weet meneer Tom Tom uitstekend de weg.
Voor we uitstappen kijk ik even of ik mijn hoed nodig heb. “Het is toch binnen hè, dan heb ik mijn hoed niet nodig…” Waarop Frans heel droog antwoord:”Ja natuurlijk, anders vliegen alle vlinders weg!” Owwww domoor!

Er ligt ook een cache, 90 meter van de ingang vandaan. Die gaan we wel zoeken voor we weer gaan.

De vlindertuin is niet groot maar wel overladen met vlinders. Het is er bloedheet en erg vochtig. We mogen ook zo vaak in en uitlopen als we willen. Meteen als we binnen stappen worden we overweldigd door het zicht op al die mooie fladderende insecten. Om de hoek staan een aantal piepschuimen dozen op zijn kant. In die dozen hangen poppen in alle stadia. Nieuwe, poppen die bijna uitkomen, vlinders die net uitgekomen zijn en hun vleugels hangen te drogen en lege poppen. De poppen hebben verschillende keuren. Vaak zijn ze eigenlijk doorzichtig en wordt de kleur veroorzaakt door de vlinder die er in zit. Hoe donkerder de pop wordt, hoe sneller hij uit gaat komen. En terwijl we daar staan breekt een van de poppen open. Eerst gebeurd er niets maar dan komt er langzaam aan de onderkant wat uit. In enkele minuten is de vlinder uit de pop, en hangt hij ondersteboven de vleugels te drogen. Ze zijn nog een beetje verfrommeld maar na een paar minuten hebben ze hun normale vorm. Als we later weer gaan kijken is de vlinder weg.

Een andere vlinder had minder geluk. Die kwam tegelijk met zijn buurman uit. Helaas hadden ze niet genoeg ruimte en de buurman heeft zijn vleugels beschadigd. Er hangen wat druppels aan, volgens onze “gids” is dat vlinderbloed. Het diertje probeert daarmee zijn vleugels te repareren. Ik weet niet of het gelukt is. Toen we later gingen kijken lag er een dode vlinder op de bodem van de doos met verfrommelde vleugels maar dat kan ook een andere geweest zijn….

Naast de dozen staat een vaas met enkele takken. Twee vlinders zijn druk bezig om daar eitjes op te leggen. In hun leven leggen ze tussen de 200 en 300 eitjes maar daar wordt maar 5% van volwassen. Zonde hoor….

We zoeken tevergeefs naar die prachtige Australische Caterpillar. Een schitterende Felblauwe vlinder, zo groot als een vrouwenhand. Enkele jaren geleden hebben we die in het binnenland bij Cairns zien vliegen. Prachtig was die!
Dan lezen we de aankondiging dat deze vlinder niet meer te zien is in de drie Australische Vlindertuinen. Alle poppen zijn overleden. Er wordt nu onderzocht waardoor dat veroorzaakt is. Ziekte, verandering van klimaat…wie zal het zeggen….
Er is nog geprobeerd een “wilde” stam zover te krijgen dat de poppen naar de tuinen konden maar ook die zijn overleden. De Caterpillar komt alleen nog maar voor in de ondoordringbare gebieden van Noord-Oost Australië. Vreselijk, weer een prachtige diersoort (of in dit geval insectensoorten) zo goed als uitgestorven!
Dat had ik van de enorme kakkerlakken die we in een vitrine zien zitten niet zo erg gevonden!

We houden het niet zo heel erg lang vol in de warme vochtige omgeving waar de vlinders zo van houden. Tijd voor koffie!
We lopen eerst nog even door het winkeltje. Dat staat vol met allerlei prachtige snuisterijen die allemaal iets met vlinders te maken hebben. Ik zou de halve winkel wel mee willen nemen. Maar het lukt me om niet meer te kopen dan een mooi kadootje voor de verjaardag van Kath zaterdag. En dat moet ik toch kopen. Schouderklopje voor mezelf!

Als we koffie zitten te drinken komt er weer zo’n leuke hagedis aan wandelen. Het beestje kijkt even wat tafeltjes af en verdwijnt dan weer naar buiten. Als we even later weer even terug de vlindertuin in willen zit hij heel sneeky voor de ingang van de vlindertuin. Het water loopt bijna uit zijn bekje. Al die lekkere hapjes….mmmmmm……
Maar de vlindertuin mag hij natuurlijk niet in. Een van de medewerkers jaagt hem voor de deur weg. Daar is niet veel voor nodig. Een stap in zijn richting en hup, weg is de held. We moeten er om lachen. De medewerker vertelt dat het echt een heel leuk en goedaardig beestje is maar wel een held op sokken. Aan de andere kant van het gebouw leeft er nog een, een geweldig beest van wel een meter lang. Loopt heel “Bossy” te paraderen maar is nog een grotere bangebroek dan het beestje van net. Jammer genoeg laat hij zich vandaag niet zien.
Wat we wel zien is een ouderwetse hinkelbaan hier in de tuin. Jeetje, dat ze die nog kennen!

Na een paar heerlijke uurtjes in de vlindertuin rijden we weer terug naar de stad. En bedenken dan dat we die cache nog moesten zoeken…. Jammer dan, we rijden toch niet meer terug!
Langs de weg staat een heuse imitatie van een Nederlandse Windmolen. Die is nieuw en staat bijna recht tegenover de Clog Barn. En inderdaad, de klompenschuur. Daar zit een heuse klompenmaker in! In de molen is een een motel gevestigd.

We lopen nog even door een Mall (overdekt winkelcentrum). Heerlijk koel daar. En dan moet ik mijn schouderklopje van die middag weer terug nemen…. Ik koop er een nieuwe jurk. Ik zie hem hangen en ben er helemaal weg van. Een zomerjurk en dus thuis voorlopig niet bruikbaar. Maar wel mooi voor een van de twee feesten het weekend. Nog een mooie ketting erbij….

Als we “thuis” komen is Bill al bezig om het eten in de oven te zetten. Terwijl dat staat te bakken makken we een wandeling naar het strand. En weer verbazen we ons om het grote brede strand aan die prachtige blauwe zee met de zon hoog aan de hemel en bijna niemand erop. Voor ons, onvoorstelbaar. In Nederland zouden ze bij je op je handdoek zitten!
Bill laat ons ook nog zien waar het feest zondag plaats gaat vinden. En voor we het weten zijn we weer terug.

Het eten is heerlijk en samen met Bill en Barbara bekijken we wat een leuke route is om naar Lakes Entrance te rijden, zo’n 1500 km naar het zuiden. Dat is het laatste grote stuk dat we nog moeten rijden. We willen dan wel graag nog wat zien onderweg. Daarna zijn de afstanden niet meer zo lang.

Maar eerst moeten we nog een weekend feest gaan vieren!

Kitty Marcelissen: Wat een prachtige vlinders. Veel plezier nog kussss 🙂 😉

Cor en Pieta: Maar goed Frans dat je een nieuwe camera hebt gekocht. Prachtig deze vlinders om te fotograferen. Eerlijk verdeeld nu jij ook een nieuwe jurk hebt gekocht Margareth, uiteindelijk had Frans ook maar een kleinigheidje gekocht. Maak er maar een fijn feestweekend van bij Bill en Barbara.

Hans en Francis: Schitterend!!!

Mirka: Weer wat geleerd van die vlinders. Mooie foto’s!… 🙂

Zwemmen met Calamity

The Big Banana Coffs Harbour

Zwemmen met Calamity

Ahhh

Daaaag!

Blehh, dat applaus kan veel beter!

Pet Porpoise Pool

Per Porpoise Pool

Pet Porpoise Pool

Lekker spelen met een bal

Pet Porpoise Pool

Pet Porpoise Pool

Pinguin voeren

Strand van Coffs Harbour

Tuin van Bill en Barbara

Coffs Harbour, Australia

Woensdag alweer. Laatste dag van de 5e week. Nog 4 te gaan. Tijd vliegt!

Slapen lukte niet zo goed gisterenavond maar een stevige slaappil bracht uitkomst. Vanmorgen moet ik dat helaas weer bezuren, zo duf als een konijn…. Maar ach, we hebben geen haast. Het plan voor vandaag is doorrijden naar Coffs Harbour en een bezoek aan de Pet Porpoise Pool. Het dolfinarium van Coffs Harbour. Het bijzondere van de Pet Porpoise (bruinvis) Pool is dat alle dieren hier zijn opgevangen omdat er iets mis mee was en niet meer terug konden in de zee. Een dolfijn is zelfs 2x gevonden nadat ze gewond en verstrikt was geraakt in vislijnen. Na de 2e keer hebben ze besloten haar hier te laten. De littekens op haar lijf zijn het bewijs van het onverschillige gedrag van zoveel mensen die volkomen ondoordacht met de natuur omgaan.

Bill moet tot 17.30 uur werken en Barbara is ook nooit voor 18.00 uur thuis dus we hebben tijd genoeg. Ik doe er dan ook wat langer over dan anders maar om 9.30 uur zitten we dan eindelijk klaar voor de volgende episode in deze vakantie.

We rijden de Showgrounds af en rijden onder de prachtige Jacaranda’s door de stad uit. Nu ik gisteren de brug over de Clarence River goed vanaf de onderkant heb bekeken moet ik eerlijk zeggen dat ik er met kromme tenen overheen rijdt. Tjonge, dat ding is echt aan vervanging toe! Maar gelukkig bereiken we zonder problemen de overkant.

Het is een kleine 100 km naar Coffs Harbour dus geen al te lange rit. De vele bananenplantages kondigen aan dat we er bijna zijn. En dan verschijnt langs de weg de Big Banana. Een resort en een soort pretpark met zelfs een ijsbaantje. Met heel opvallend een enorme banaan aan de gevel. We zijn aangekomen in Coffs Harbour!

De Pet Porpoise Pool is makkelijk te vinden, meneer Tom Tom wijst de weg. Het park is geen spat veranderd sinds ons bezoek 6 jaar geleden. Het is niet al te groot en er leven ook niet zo heel veel dieren. Gelukkig maar want zoals eerder al vermeld, alle dieren zijn hier omdat ze niet meer terug in het wild kunnen.

Wat ook bijzonder is hier (voor ons tenminste) is dat we hier heel erg dicht bij de dieren kunnen komen. We mogen de pinguïns mee voeren, een visje aan een zeeleeuw geven, als ze er voor in de stemming zijn een dolfijn aaien (zolang je maar van de bovenkant van het hoofd en het luchtgat daar af blijft). De dolfijnen zwemmen rustig door het basin en spelen met een bal. Als ze hem naar je toe gooien mag je hem terug gooien maar helaas hebben ze daar vandaag geen zin in.

Tegen betaling mag je met een dolfijn of een zeeleeuw in het water. Vorige keer heb ik dat gedaan maar dat was wel peperduur. Een kwartiertje met een groep mensen samen met een dolfijn in het water. Er wordt van alles uitgelegd over het dier, je mag een bal naar haar gooien, met een bril even onderwater naar haar kijken en natuurlijk even op de foto. Het koste me toen een rib uit mijn lijf maar ja, die kans krijg je misschien nooit meer. Om dat nu weer te doen, nee, dat is me toch te gortig. Maar dan zie ik dat je ook alleen met de dolfijn op de foto kunt, zonder alle uitleg. Dat is een stuk betaalbaarder. En misschien krijg ik die kans nooit meer! Ik denk er een halve seconde over na en boek de sessie. De camper staat op de parkeerplaats dus mijn “Badies” zijn zo gehaald!

Eerst is er nog een kleine show. We gaan vast op de tribune zitten, op de bovenste rij. De tribunes zijn niet meer dan banken. Je zit op dezelfde bank als degene boven je zijn voeten op heeft staan. Voor ons zit een ouder echtpaar. Ik ben niet zo blij met mijn plaats want ik zit tegen een paal aan te kijken. Er is nog plaats genoeg naast ons. Ik pak mijn tas en schuif een plaatsje op en dan raakt de man voor me helemaal in paniek. Geen idee waarvoor…. Jeetje, wat overkomt me nu weer…. Ik probeer de man gerust te stellen en vertel hem dat ik alleen maar een stukje op wil schuiven en absoluut niet gevaarlijk ben….. Zijn vrouw vertelt hem meerdere keren dat er niets aan de hand is, dat hij veilig is…. Dan gaat hij weer rustig zitten. Pfffff wat dat nu te betekenen had? Ik weet absoluut zeker dat ik hem niet aangeraakt heb. Misschien geschrokken van de beweging achter zijn rug? Ik durf me in elk geval de hele show niet meer te bewegen…. Arme man, wie weet wat hij heeft meegemaakt om zo te reageren….

De show is leuk. Niet spectaculair maar de dieren hebben er duidelijk plezier in. Er wordt alleen gewerkt op basis van beloning dus doen ze graag wat er van ze verwacht wordt. En na de show mag ik dan eindelijk het water in voor mijn ontmoeting met Calamity. Een prachtige dolfijn. Ik mag haar aaien, mijn armen om haar heen slaan en tussen haar vinnen kriebelen. Dat vindt ze heerlijk! Ondertussen wordt er ook nog een foto gemaakt. GEWELDIG! Wat een ervaring om zo dicht bij zo’n geweldig dier te zijn! Wat ben ik blij dat ik deze kans weer gekregen heb!

De sessie is voorbij voor ik er erg in heb. Jammer…..

We lopen nog even rond maar hebben het eigenlijk allemaal al gezien en het dolfinarium gaat ook zo sluiten. We lopen naar buiten en besluiten nog even een bezoekje te brengen aan de jachthaven. Dat is niet zo ver dus kunnen we de camper laten staan. Onderweg lopen we langs een prachtig breed zandstrand een een letterlijk schitterende blauwe zee. Het is hier zo mooi! Als we goed en wel aan de haven zijn belt Bill. Hij kon eerder weg en komt zo naar het dolfinarium om ons op te pikken. Dus lopen we snel weer terug. Hier gaan we de komende dagen vast nog wel een keer kijken.

Bill en Barbara zijn sinds ons vorige bezoek verhuist. We zijn nog nooit in hun nieuwe huis geweest. Het is ronduit geweldig! Ik zou zo willen ruilen! De appartementen hebben 2 verdiepingen en liggen op een heuvel tegenover een prachtig luxe resort. Bill en Barbara wonen op de begaande grond en hebben dus een mooie tuin voor de deur waar ze niets aan hoeven te doen. Het is zo aangelegd dat ze vanaf de weg niet te zien zijn dus volop privacy. De bewoners mogen van de voorzieningen van het resort gebruik maken maar ze hebben ook een eigen zwembad. Aan de voorkant ligt een mooie tuin, aan de achterkant is de straat afgesloten. Het resort grenst aan zee, als je goed luistert kun je hem hier horen. De vogels kwetteren dat het een lieve lust is. En het uitzicht is zo mooi! Hier houden we het vast wel enkele dagen uit!

Hans en Francis: Geweldig en wat een mooie foto’s.

Cor en Pieta: Alweer een bofkont zeg. Wat een belevenis met de dolfijn, dat willen wij ook wel meemaken. Het uitzicht is prachtig voor Bille ne Barbara. Willen jullie Bill ook proficiat wensen van ons.

Annie Diepens: Volgens mij wordt het alleen maar mooier.

Joselie: Wat kun je geweldig schrijven Margareth, het is mee genieten van jullie reis. Geniet er nog van.

Kitty Marcelissen: Wauw zoooo mooi!

Mirka: Ja Coffs Harbour is mooi he! Prachtige foto’s weer!