De afstanden zijn hier groot…

Bomen onderweg

Van de rivier zijn alleen een paar plassen over

Geikie Gorge

Geikie Gorge

Geikie Gorge

Geikie Gorge

Geikie Gorge

Samen door de Geikie Gorge

Moddernestjes

Geikie Gorge

Fotograferen in de Geikie Gorge

Fitzroy Crossing, Australia

Vandaag nemen we afscheid van Broome. We passen ons al goed aan aan alle Australiërs hier. Vroeg naar bed en er vroeg weer uit. Want met de hitte hier is de prettigste tijd eigenlijk vroeg in de ochtend. Dus staan we om 7.00 uur weer naast ons bedje.s

We nemen wel de tijd om nog een keertje op ons gemakje te ontbijten met het paradijselijke uitzicht over de prachtige blauwe oceaan. Om 8.00 uur rijden we de camping af. Op naar Fitzroy Crossing!

Het is ongeveer 400 km. rijden. Buiten is het bloedheet, 42 graden. Maar de airco kan het goed bijhouden en zolang we rijden is het aangenaam in de camper. Het uitzicht is deze keer niet zo veranderlijk. Eigenlijk blijft het de hele rit ongeveer hetzelfde. Er staan kilometers lang lange, dunne, zwarte bomen zonder een enkel blad verspreid over het land. Dan staan er weer volop termietenheuvels. Maar verder verandert er niet veel. De weg is eentonig en ik heb moeite om mijn ogen open te houden. Gelukkig rijdt Frans!

Halverwege staat een Roadhouse, daar maken we een korte stop en gooien de tank nog eens vol. Als ik de auto uit wil stappen lijkt het of ik voor de opening van een brandende oven sta. Vreselijk, wat heet! En geen zuchtje wind…. gelukkig is er in het Roadhouse Airco!
Onderweg passeren we weer een paar rivieren. Ze zijn allemaal opgedroogd. Bij twee staat er nog een plas water onder de brug. Zelfs van de machtige Fitzroy River is niet meer over dan een klein modderstroompje.

Rond 12.15 uur komen we in Fitzroy Crossing aan. Volgens de boeken kun je van hieruit ook een bezoek brengen aan de Kimberley’s, een groot natuurgebied in Noord-West Australië. We hadden verwacht dat we daar onderweg wel het een en ander van zouden zien maar nee, helemaal niets. Maar dat gaat vanmiddag veranderen. We gaan naar het Geikie Gorge Nationaal Park om een korte cruise door de Gorge (kloof) te maken.

Het is 20km rijden om er te komen en de weg is gelukkig helemaal verhard.
We hebben mazzel. De groep is vandaag niet zo groot en we mogen voor in de boot zitten.
We varen weg en in eerste instantie is het uitzicht een beetje tam. Wel mooi hoor, maar echt veel is er niet te zien. En dan begint de kloof….

In een woord, PRACHTIG! Aan een kant staan kliffen van wel 60 meter hoog, aan de andere kant een dicht bos. De kliffen zijn aan de onderkant wit. Dat is de hoogte waar het water komt als het op zijn hoogst staat. We zien dat dat wel betekent dat er dan ook veel land onder loopt.
In de kliffen zit een heel grottenstelsel. We zien moddernestjes van oeverzwaluwen en we zien zelfs nog een paar zoetwater krokodillen. De beestjes gaan er vandoor als we dichterbij komen. Helaas geen foto dus.
We genieten met volle teugen. Ik zit in de boot te goochelen met mijn filmcamera en mijn Ipad. Ik wil natuurlijk een mooie film maken maar ook leuke foto’s voor de blog. Het is allemaal gelukt.

Voor we weer uitstappen vraagt onze gids nog om voorzichtig te rijden. Het is pas 17.30 uur maar het begint hier al te schemeren en dan komen de wallaby’s te voorschijn. Leuke kleine Kangarootjes maar de beestjes zijn absoluut niet verkeersveilig…
En inderdaad, we zijn de parkeerplaats nog niet af of er schiet er een over de weg. Verderop zien we er nog een paar in het gras zitten.

Als we over de camping rijden blijken ze overal. Er wordt hier gesproeid om het gras een beetje groen te houden. En dat smaakt natuurlijk veel beter dan die droge sprieten in het bos!
En dus zit nu voor de camper tijdens een warme, warme avond (Frans is zelfs naar binnen gegaan om onder de airco af te koelen) de blog te schrijven. Nu is het helemaal donker maar net kon ik af en toe op het gras nog wat zien bewegen. Dat is nog eens wat anders dan een hond of kat aan je voeten. Gezelschap van een groep wallaby’s!

Cor en Pieta: Alweer bofkonten jullie mochten weer vooraan in de boot zitten. Leuk hoor om jullie zo te kunnen volgen. Hier was het vandaag een gure dag. Wat een verschil.

Marja en Jan: Keep it cool guys 😉 🙂 🙂

Esther: Prachtig idd.

Francine en Ton: Lekker warm maar prachtig. Genit ervan.

Francien en Henk: Jeetje wat mooi daar. xx

 Karin en Peter: Prachtig daar. Hier is het steenkoud.

Mirka: Mooi he die Giekie Gorge! Ik ben er jaren geleden geweest, en we mochten toen ook zwemmen achter de grot! De hitte hoeft voor mij niet meer. Geweldig zoals jullie je aanpassen Margareth en Frans!…:)

Museum Broome

Museum Broome

Tijdcapsule

Museum Broome, veranda

Museum Broome

Foto’s van Oorlogsslachtoffers WW II

Museum Brooome

Museum Broome

Kwam een vlindertje aangevlogen

Nog een middagje genieten aan zee

Broome, Australia

Ik wil even melden dat ik vandaag niet veel te melden heb…..

Vandaag vertrekken Barbara en Bill. Ze zijn van plan om om 8.00 uur weg te rijden. Gezien de ervaringen van de afgelopen week zet ik de wekker op 7.00 uur. Gegarandeerd dat Bill al lang voor de afgesproken tijd staat te trappelen om te vertrekken! Maar ik ben nog te laat! Om 6.30 uur wordt er op de camper geklopt. “Wij vertrekken! Blijf lekker liggen, we zien jullie wel weer over een paar weken!” Dacht het niet! Ik vlieg mijn bed en de camper uit voor ze weg kunnen rijden. Ik kan ze toch niet laten vertrekken zonder afscheid te nemen!

En dan zijn ze weg. Ik kruip nog even lekker terug mijn bedje in. Maar ondertussen ben ik uit wakker. Ik houd het vol tot 7.15 uur en besluit dan maar op te staan. Toch weer een vroege start…. Maar wel een rustige. We ontbijten op ons gemakje naast de camper met het prachtige uitzicht over die mooie blauwe zee. We drinken nog een lekker bakje koffie en genieten van de rust.

We willen vandaag het Museum bezoeken. Het ligt hier vlakbij dus gaan we te voet. Maar we vergeten helemaal dat het nog zo vroeg is en staan aan een gesloten deur dus wandelen we maar weer terug. Een half uurtje later doen we een nieuwe poging maar deze keer gaan we met de camper. Kunnen we daarna even een bezoekje brengen aan het winkelcentrum van Broome. We moeten nog wat dingetjes voor de camper hebben. En daar is airco….

Terug op de camping raken we aan de praat met een Local (locale bewoner). We hebben het vooral over de temperatuur. Wij vinden het behoorlijk warm, nu al. Maar volgens de man valt het wel mee. Zo’n 38 graden en een vochtigheidsgehalte van 35% dat is toch niks? Pas als het 42 graden is met een vochtigheidsgehalte van 180% is het warm…… Pffff

Als ik weer de camper instap ligt er op mijn bed, heel verrassend, een klein zilverkleurig vlindertje. Het is een van de ringetjes die Frans gebruikt bij het geocachen. Soms zitten er spulletjes in zo’n cache en mag je er iets van mee nemen. En ook iets weer in doen voor de volgende die de cache vindt. Waarschijnlijk is het vlindertje uit zijn tas gevallen. Het stelt niets voor maar de zon schijnt op het vlindertje en het is zo’n mooi gezicht….

Het museum is een verzameling van van alles en nog wat. Wat voorwerpen van de parelduikerij, wat spullen uit de 2e wereldoorlog, een deel van een schelpenverzameling, wat oude machines waarvan de helft niet eens volledig is… kortom, een hoop troep. Er staat op de veranda zelfs een tijdmachine! Mij doet die meer denken aan een omgebouwde betonmolen. Ik denk niet dat je er erg ver mee in de tijd kunt reizen. Hoogstens een paar minuten, tot je er weer uitgeklommen bent! Leuk museum om een keer te zien maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Het mooiste van het museum is eigenlijk het gebouw zelf.

We rijden naar het winkelcentrum en kopen daar de dingetjes die we nog wilden hebben voor in de camper. Een bezem van 3 dollar zodat ik niet steeds op mijn knieën de vloer hoef te vegen, een paar plastic glazen, want de glaasjes uit de camper lijken wel borrelglaasjes. Een aardappelmesje want fruit en aardappels snijden met een broodmes gaat toch niet erg handig….

En dan rijden we weer terug naar de camping voor een ontspannen middag aan het water. Nog een voorlopig laatste keertje zwemmen in zee want als we morgen verder trekken moeten we zo’n 5000 km rijden voor we de zee weer tegen komen. Hopelijk is er onderweg af en toe een camping met een zwembad!

Francien en Henk: Nou toch nog een mooi verhaal en leuke foto’s. En relaxed ben je nu of lees ik het nu zo hi hi. Geniet maar lekker. xx

Cor en Pieta: Eindelijk een rustig dagje. Voor morgen een goede reis.

Wil Verschoor: Waarschijnlijk is de tijdcapsule bedoeld geweest om bv brieven met toekomstverwachtingen voor een periode van bv 50 jaar te bewaren en ze dan op die bewuste aangegeven datum weer te lezen om te zien wat men toen dacht over de toekomst en wat er werkelijk gebeurd is.

Margareth en Frans: Hi Wil, daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Had ik helemaal niet aan gedacht! Wat jammer dat er dan helemaal geen kopieën of foto’s bij zaten van de inhoud. Dat had het pas echt interessant gemaakt! 

Relaxen voor de camper

Klooster van dde Zusters van St. John

Bioscoop Broome

Bioscoop Broome

Bioscoop Broome

Winkelstraat in Broome

Pioneer Cementary Broome

Stadsstrand Broome

Uitzicht vanaf de camper

Broome

Broome

Broome, Australia

Zoals verwacht heb ik niet zo goed geslapen. Ook Frans is behoorlijk aan het draaien geweest. Zoals meestal sliep ik het best tegen dat ik we er weer uit moesten.

Zoals elke dag ben ik voor de wekker weer wakker. Maar vandaag geen haast. We kunnen wat rustiger opstaan. Lekker douchen en een ontbijtje met uitzicht over een schitterende blauwe zee. Met een kop koffie uiteraard! De mooie dingen die we hier wilden zien hebben we gisteren allemaal al gedaan. Op de tours na dan. Maar die zijn zo duur dat we naar huis kunnen als we daar aan beginnen. Doen we maar niet dus.

Toen we net in Perth weg waren gaf de camper aan dat hij over 600 km een servicebeurt nodig had. Niet erg handig als je er zo’n dikke 10.000 km. mee wilt gaan rijden. Omdat we nogal een krap schema hadden afgelopen week en er verder niets met de camper mis was mochten we doorrijden naar Broome. Vandaag zouden ze ons om 10 uur laten weten naar welke garage we hem mochten brengen. Dus hebben we nog eventjes.

Maar, zoals verwacht houdt Bill het zo lang niet uit. Om 9.45 uur zitten we weer in de auto. We gaan de tentoonstelling in het klooster van de zusters van St. John bekijken. We nemen onze camper zelf mee zodat we hem weg kunnen brengen zodra we het adres hebben doorgekregen.

Het klooster blijkt een mooi gebouw met een brede veranda rondom in de typische stijl die je hier zo veel ziet. Binnen is een tentoonstelling over de kloosterschool die de zusters hier vroeger runden. Na een half uurtje krijgen we te horen waar de camper heen moet. Wij rijden er vast heen, Bill en Barbara pikken ons er zo direct weer op.

De volgende stop is het winkelcentrum van Broom. En dan vooral de vele parelshops. Prachtig hoor. Ik zou er best wat van willen meenemen maar dan moet ik eerst de hoofdprijs in de loterij winnen. Peperduur! Eigenlijk hebben we het na twee winkels wel gezien maar Bill blijft maar parelshops inlopen tot Barbara uiteindelijk een maandloon uitgeeft aan een paar oorbellen…. In een van de winkels kijken we een stukje van een film over het parelduiken van tegenwoordig. Erg interessant. En gevaarlijk! Ik snap nu ook wel waarom ze zo duur zijn!

De garage heeft ondertussen al gebeld dat de camper klaar is. Maar wij nog niet. We moeten nog boodschappen doen. Bill en Barbara rijden morgen door en moeten een voorraad hebben voor onderweg. En wij kunnen ook wel weer het een en ander gebruiken. De boodschappen worden gedaan bij Cooles, dan krijgen we 4 cent per liter korting op de benzine. En dat is bij de inhoud van deze tanks wel de moeite waard!

Het bezoekje aan het stadsstrand van Broome heeft een verrassing voor ons. Het blijkt te grenzen aan onze camping. Maar dan wel aan de kant van het zandstrand. Kun je recht vanuit de camper het strand opstappen om te zwemmen! Nog leuker dan waar we nu staan! En dus zitten we nu voor de camper met uitzicht op het strand. We hebben recht uit de camper heerlijk gezwommen en genoten van een rustige avond met een prachtig uitzicht. Bill heeft op zijn Aussies op de BBQ van de camping een heerlijk stuk vlees gebakken terwijl Barbara voor een salade gezorgd heeft.

Morgenochtend moeten we nog een keer vroeg op om Bill en Barbara uit te zwaaien. En eerlijk gezegd ben ik stiekem wel blij dat we dan lekker met zijn tweetjes verder kunnen trekken. Het zijn hartstikke lieve mensen en het was leuk om deze week met ze te kunnen doen. Maar het gejaag de hele dag zullen we zeker niet missen! Wij blijven nog een dagje rustig in Broome voor we aan de grote trip naar de oostkust beginnen.

Cor en Pieta: De camper is in ieder geval klaar voor de trip naar de Oostkust.

Francien en Henk: Nou toch al veel gezien. Vanaf morgen een beetje chillen jullie zijn geen 18 meer hi hi. En dan weer door. xx

Mirka: Leuk om Broome weer eens te zien! En ja fijn dat jullie effe kunnen rusten want wat een gejaag toch allemaal….geniet er maar lekker van!!…:)

Dino voet afdrukken

Broodmagere koeien langs de weg

Nog meer koeien langs de weg

De zee is een luchtspiegeling

Matso’s Brewery in Broome

Gebeten door de enige haai in Broome

Broome

Broome, op de camping

Kamelen bij Camel Beach Broome

Rotsen aan zee in Broome

Zonsondergang in Broome

Broome, Australia

We hebben geluk. De camper overleeft de Dirtroad zonder problemen. Er ligt geen kussen meer op zijn plaats maar verder niks aan het handje. Onderweg worden we uitgezwaaid door een verdwaalde koe. En dan de lange, lange trip naar Broome.

En weer rijden we in een bijna rechte lijn urenlang door een kaal landschap. En het is warm. Heel warm. Zo warm zelfs dat het lijkt of de bergen in de verte in het water liggen. Zitten we al zo dicht bij zee? Maar nee, als we dichterbij komen blijkt het gewoon zand.

Het is een dikke 4 uur rijden naar Broome. Na 2,5 uur beginnen we toch wel weer naar een bakje koffie en een gelegenheid om de benen te strekken te verlangen. Maar nee, Bill scheurt alle parkeerplaatsen voorbij. De meter van de tank begint behoorlijk dicht bij de 0 te komen. Dat gaat sneller dan we hoopten. Bij de afslag naar Broome staat een Roadhouse en eindelijk draait Bill de parkeerplaats op. Gedwongen door zijn benzinemeter blijkt later. Pffff even de benen strekken.

We hebben even op internet rondgekeken en daarom gekozen voor het Roebuck Caravanpark. Duur zijn ze allemaal en deze ligt het dichtst bij de stad. Het verschil tussen een plaats aan het water en een verder weg is maar 4 dollar per dag. We gunnen onszelf die luxe en worden beloond met een prachtig uitzicht over de zee.

We hebben de stroomkabel nog niet aangesloten of Bill staat al klaar om de stad in te gaan. Het is de belofte van een kop koffie in de stad die me zonder morren mee laat gaan!

De camper van Bill en Barbara heeft 4 (eigenlijk 3, maar de derde is heel breed) zitplaatsen. Dus laten we die van ons staan en gaan we met 1 auto. Eerst even langs de toeristen informatie. We willen graag weten wat er allemaal te zien en te doen is. Dan het centrum in voor een ijskoffie met wat lekkers. Het is zondag, bijna alle winkels zijn gesloten op een paar parelshops na. Dit gebied is vooral bekend om zijn parelfarms. Erg mooi, maar peperduur. Niet echt aan mij besteed.

En dan begint het rondje Broome. Alle highlights in een middag…..pfff.

We rijden eerst naar de Jetty. Een grote pier waar ook cruiseschepen aanleggen. Alleen op dit moment niet, hij wordt nu gerenoveerd. Naast de Jetty ligt nog een leuk strandje. Er spelen wat kinderen in het water waarop Barbara opmerkt: “Och, kijk, ze hebben hier allemaal een wetsuit aan!” Niet dus. Het waren aboriginal kinderen….

Dan verder naar de andere punt van dit schiereiland. Daar moeten echte voetafdrukken van dinosaurussen te zien zijn. En met een kleinzoon die helemaal gek is van dinosaurussen moeten we daar wel een foto van maken. Dus Kevin, we hebben de afdrukken echt gezien!
Het stukje waar de afdrukken liggen is een prachtige klif. De rotsen zijn overal gebroken en liggen op verschillende hopen. Een prachtig gezicht, ik zou hier wel uren door kunnen brengen….

Maar we moeten opschieten want we moeten naar de zonsopgang bij Cable Beach. Daar zijn kamelen…. jammer want ik denk dat de zonsondergang boven deze kliffen veel mooier was om te fotograferen. Maar oké, op naar Cable Beach….

Cable Beach is een breed zandstrand met geen kameel te zien. De zon is ondertussen achter de wolken verdwenen dus van fotograferen komt niet veel. En de kamelen blijken op een ander stuk strand te lopen. Een enthousiaste mevrouw vertelt ons dat ze elk moment langs kunnen komen als ze teruggebracht worden naar hun stallen. En ja hoor, daar komen ze. 18 stuks op een rijtje, allemaal met een rood kleed over hun rug. Een schitterend gezicht!

Het is inmiddels helemaal donker maar nog is de dag niet om. We gaan eten bij de RSA. Een soort clubhuis waar je op zondag voor een paar dollar een lekker maaltijd kunt nuttigen. Makkelijk, hoeven we zelf niet te koken!

En dan eindelijk gaan we terug naar de camping. Voldaan maar doodmoe.
De wegen zijn hier slecht verlicht. In de stad mag je ook geen groot licht gebruiken. En dan staat er vlakbij de camping ineens midden op de aardedonkere weg een spiernaakte aboriginal vrouw…. Bill maakt een slinger en een noodstop maar kan niet voorkomen dat hij de vrouw raakt. Barbara vliegt tussen de voorstoelen door maar kan zich gelukkig tegenhouden voor ze tegen het dashboard knalt…. en dan staan we stil.

Eerst horen we niks. Dan een hoop gejammer. De vrouw loopt langs de auto en roept tegen Bill “Please help me, Please help me.” Ik wil gaan kijken wat ze mankeert maar krijg de achterdeur niet open. Frans vergeet dat hij dat van buitenaf even moet doen. Hij loopt langs de auto naar achter en weer terug. Hij denkt niet dat er veel met de vrouw aan de hand is maar is niet echt bij haar geweest. Bill roept dat ze niet oké is maar haar arm heeft gebroken. Ondertussen zit ze midden op de weg haar onderbroekje aan te trekken. Barbara wil de politie bellen maar kan het toetsenbord op haar telefoon niet vinden…. chaos alom. Eindelijk doet Frans de zijdeur open zodat ik naar haar toe kan. Maar ze is bang en loopt voor me weg, wild met haar armen zwaaiend. Hmmm, gebroken lijkt me sterk. Maar ze is wel door de spiegel geraakt dus dat moet behoorlijk zeer doen.

En dan komt de politie aanrijden. Ze nemen de vrouw onder hun hoede. Er komt iemand naar ons toe die alles zag gebeuren. Hij verklaart aan de politie dat de vrouw door andere aboriginals achterna gezeten werd en zo de weg op rende. Na een paar minuten mogen we weer gaan. Maar de stemming is bedrukt. De arme vrouw heeft een engeltje op haar schouder gehad. Ze had ook onder de auto kunnen eindigen. En dan had het er voor ons ook heel anders uit gezien. Wie of waar ze voor op de vlucht was, geen idee. Misbruik en mishandeling komt helaas veel voor onder het aboriginal volk. Ze hebben ook nog steeds hun eigen wetten en straffen en die zijn niet mis. Soms zelfs tot de dood toe….
De vrouw is nu in handen van de politie. Hopelijk kunnen die haar nu beschermen al is dat waarschijnlijk maar tijdelijk….

Cor en Pieta: Dat was wel een lange en enerverende dag.

Karin en Peter: Jemig, heftig verhaal, dat was schrikker. Gelukkig met een sisser afgelopen.

Annie Diepens: Gelukkig dat het zo goed is afgelopen, maar anders had ik je daar wel op komen zoeken in de jail Margareth.

Jan en Nel Verschuren: Wat heftig allemaal, maar gelukkig is alles goed afgelopen. Geniet samen van alles want zo een trip komt nooit meer terug.

Francien en Henk: Pppppfffff julie maken wat mee. Fijn dat het mee viel met die vrouw, ook voor jullie. Nu weer lekker door en genieten samen. xx

Henk Jacobs: Zo dat is mooi, en Frans toch niet aan de palm! Groetjes.

Mirka: Broome is nog niet veel veranderd op een Zondag…pffff. Gelukkig dat er zoveel mooie andere bezienswaardigheden waren – en ja de Aboriginals are Always full of surprises!!!…:)

Road Train

Port Hedland

Pciknick in Port Headland

Dor en droog maar prachtig

Niets te zien, toch mooi

Weg naar Eighty Mile Beach Carravan Park

Eighty Mile Beach Carravan Park

Eighty Mile Beach

Uitzicht op zee

Australische Duiven

Bijna klaar voor een nieuwe rit

Marble Bar, Australia

Zoals elke morgen, ben ik ook vandaag weer voor de wekker wakker. En ook vandaag moet er weer een behoorlijke afstand worden afgelegd dus willen we op tijd vertrekken. Maar deze keer niet zonder koffie!

Elke keer als ik probeerde vroeger op te staan of klaar te zijn om nog een kop koffie te kunnen drinken was er een reden om dat extra kwartier vroeger op pad te gaan. Maar vandaag doe ik het anders. Ik ruim mijn bed op en zet koffie voor ik de gordijnen en de camper open doe! Zo. Dat pakken ze me niet meer af! Ik kan natuurlijk ook gewoon zeggen dat ik niet wil vertrekken omdat ik eerst koffie wil maar dat voelt dan ook weer niet goed. Dus kies ik voor de makkelijkste weg. En lekker dat dat bakje is!

We hebben gisteren bij de supermarkt reductiebonnen voor de diesel gekregen. Vier cent per liter. Scheelt toch weer. We moeten dan wel naar een speciale pomp en het is even zoeken voor we hem gevonden hebben. Klein beetje minder voordeel dus. En dan begint de lange rit naar Eighty Mile Beach waar we willen overnachten.

We rijden door tot Port Hedland. Dat blijkt een echte industriestad te zijn. Helemaal gestoeld op de productie en uitvoer van ijzererts. Het is een lelijke stad, omgeven door gigantische industriegebieden. We vinden aan het eind van de haven een klein parkje waar we van een vroege lunch genieten. Als we rondlopen komt er een klein kereltje naar me toe. Hij doet me meteen aan Kevin denken, alleen wat donkerder. Het mannetje ziet dat ik met mijn IPad foto’s aan het maken ben en vraagt of hij even mee mag kijken. Ik laat het het scherm zien en er volgt een leuk gesprekje met hem en zijn broertje. Ze zijn samen met opa en oma in het parkje en ook daar staan we even gezellig mee te keuvelen. Hè, dat vind ik nu zo leuk aan vakantie!

We lopen nog heel even rond maar er is echt niets te zien. Het is erg belangrijk de tank vol te houden dus gooien we die weer vol en rijden vervolgens weer verder.

Het landschap verandert steeds weer. De begroeiing wordt steeds schaarser. Uiteindelijk overheerst de rode kleur van de aarde en is er nog maar een heel klein beetje groen te zien. En dan ineens zijn er weer struiken. De bomen zijn onderweg echt schaars. We rijden over verschillende bruggen. Een van de rivierbeddingen is wel 300 meter breed. Helaas geen druppel water er in. Slechts 1x rijden we over een heel mager stroompje. En 2x ligt er onder de brug een klein plasje. Gezien de temperatuur zal dat ook wel snel opgedroogd zijn.
Onvoorstelbaar voor ons dat het mogelijk is om dagenlang in een vrijwel rechte lijn, door een gebied te rijden waar je zo ver als je kijken kunt, niets ziet dan wat struiken, gras en uitgedroogde aarde! Dat lukt in Nederland nog geen 5 minuten!

We zien verschillende Kangaroos en zelfs een koe. Maar het ligt allemaal dood langs de weg. Australië is helaas ook bekend om zijn Roadkills. Vooral de vele Roadtrains hebben allemaal een koeienvanger voorop. En dat is niet zomaar. Zij stoppen nergens voor. Slechts een keer zien we een klein groepje uitgemergelde koeien lopen.

En dan is daar na 500 km. eindelijk de afslag naar het Eighty Mile Beach Caravanpark. Een kleine verrassing nog, de weg blijkt onverhard. Bijna 9 km lang. Maar dat mag. We mogen met de camper over een onverharde weg zolang dat de toegang tot een camping is. Dus draaien we de weg in. Hij ziet er best goed uit en het gaat prima. Maar dan verandert het oppervlak. Alles rammelt en trilt. Het zou me niks verbazen als we zo direct in de open lucht zitten! Maar de camper houdt zich goed. Als we op de camping aankomen ligt er geen kussen meer op zijn plaats maar er is niets stuk en alles zit nog vast. Bij Bill is alleen de ring van een plafondlamp naar beneden gekomen….

De camping ligt aan een prachtig breed strand en we gaan er dan ook meteen heen. Enthousiast trek ik eerst mijn badpak aan maar dat had ik niet hoeven doen. De zee voelt vieswarm en de golven zijn zo zanderig dat de zin in zwemmen meteen overgaat als ik mijn voeten in het water steek. Het blijft dus bij pootje baden. Weet ik ook waarom er niemand in het water zit!
Buiten het water trouwens ook niet. Kun je je dat voorstellen? Een gigantisch zandstrand, 38 graden en niemand te zien? In Nederland zou er geen handdoek meer tussen kunnen!

Bill hoopte hier mooie gekleurde schelpen te vinden maar dat valt tegen. Mooie schelpen. Groot ook. Maar allemaal dezelfde, wit of met oranje-rood streepje. We zoeken een tijdje en wandelen dan terug.

Op dit moment zit ik lekker voor de camper het stukje te typen. Het is een heerlijke zwoele avond. De golven maken een bijna hypnotiserend bulderend geluid. Prachtig!
Helaas staat een stukje verderop een gigantisch grote aggregaat te draaien om ons allemaal van stroom te kunnen voorzien. Fijn dat er stroom is. Dat wel. Maar de machine brult overal bovenuit en het geluid is niet echt heel prettig om te horen. Gelukkig maar 1 nachtje. Als de campers morgen op die rammelweg hier niet uit elkaar vallen zitten we rond het middaguur in Broome. Nog 377 km. te gaan voor we daar zijn. Dan hebben we de eerste 3500 km van de reis er al op zitten!

Beppie en Rob: Wat schitterend allemaal Frans en Margareth! Echt nergens in Nederland te vinden zo mooi en zo veul 🙂 😉 🙂  Geniet ervan lieverds xxxx

Francien en Henk: Koffie koffie, lekker bakske koffie. Heel belangrijk hoor het gaat om de kleine dingen dus neem de tijd ervoor. Goede reis verder en goed uitkijken. xx

Cor en Pieta: Het zijn heel wat kilometers die jullie afleggen. Is er ook nog genoeg te fotograferen Frans?

Esther: Ik heb soms het idee dat ik ook mee ben gereisd. Is zo leuk om te lezen!

Mirka: En dan is er kofieeeee! …. moet kunnen….:)

Klaar voor de Glass Bottem Boat Tour

Op de boot

Coraal en vissen in Coral Bay

Coraal en vissen in Coral Bay

Onderweg

Het wordt steeds kaler

Wilde bloemen in een uitgedroogd land

Het symbool van NT

Dat moet wel op de foto!

Dan is er alleen nog maar taai dor gras

gras

lege wegen tussen het dorre gras

Karratha, Australia

Om 6 uur wordt ik wakker van een zacht getik op het dak….. regen! Ik vlieg omhoog om het dakluik te sluiten. Om een of andere reden zit dat altijd precies boven het bed! Ik wil weer gaan liggen maar bedenk me dan dat er nog twee badlakens buiten hangen. Ook die maar snel binnen gehaald. Ik wil ze niet kleddernat mee moeten nemen straks!

Met al dat gedoe ben ik natuurlijk uit wakker. Maar ik kruip toch nog even lekker terug.
Ik houd het vol tot 7.15 uur. We moeten om 8.45 uur op het strand zijn. Als ik nu opsta kan ik nog lekker op mijn gemak douchen en een bakje drinken voor we weg moeten! We halen het met gemak, om 8.00 uur zijn we kant en klaar. En net als ik een ketel water op wil gaan zetten komt Bill op het idee om eerst te gaan tanken. Hoeven we dat straks niet meer te doen…. Brrrrr daar gaat mijn koffie!

We hadden vannacht geen stroom dus heeft Frans voor de eerste keer deze vakantie zijn CPAP op 12 volt moeten gebruiken. Dat betekent dat het gedeelte dat de lucht bevochtigd en verwarmd afgekoppeld moet worden. Op zich werkt dat prima maar de arme man wordt wakker met een paar kleine tranende oogjes. Hij loopt te niezen en te snotteren alsof hij in een hooiberg gelegen heeft (heeft hooikoorts). Vervelend hoor. Maar gelukkig is het na de boottocht weer bijna over.

We zijn ruim op tijd bij het strand. Er is niet veel meer dan een miezerig buitje gevallen. En de boot blijkt ook nog eens overdekt te zijn dus wie doet ons wat!

We zijn de eersten…. en de laatsten! De enigen dus voor deze glass bottom tocht over het Ningaloo Reef. Het middelste deel van de bodem bestaat uit glazen platen. Omdat die in het water liggen kunnen we helemaal tot op de bodem kijken. En het is prachtig! Langzaam vaart de boot over het rif heen. Het lijken gigantische bloemkolen, rode kolen, slakroppen en anders spul.
Meestal als je aan een koraalrif denkt, dan denk je aan felle kleuren of spierwit. Maar dit rif is helemaal bruin. Af en toe zien we wat blauw, geel of lavendel doorschemeren

Onze gids vertelt ons dat juist die bruine kleur erop wijst dat het rif gezond is. Er zit alg op en dat heeft het rif nodig om te overleven. Juist als het stuk gaat en afsterft worden de witte en felle kleuren zichtbaar. Het rif kan ook niet tegen zoet water, maar omdat alle rivieren droog liggen kan het hier zo goed groeien. Er valt per jaar maar 100 mm regen dus met die buien zal het vandaag ook wel meevallen!

Als de boot even wordt stilgelegd komen ook de vissen tevoorschijn. Onze vrouwelijke kapitein wijst haar lievelingsvis aan die ze Wobbles noemt. Hij heeft maar 1 zijvin en maakt een waggelende beweging onder het zwemmen. Hij is er altijd bij als de boot wordt stilgelegd. Grappig!

We genieten met volle teugen van deze heerlijke ontspannen tocht en de enthousiaste verhalen van onze gids.

En dan is het tijd om verder te trekken. Karratha staat op het programma. Niet omdat we daar iets willen gaan bekijken of doen. Gewoon omdat het op de route naar Broome ligt. Het is een redelijk grote plaats. Een industriestad midden in het ijzererts gebied. We verwachten daar wel een fatsoenlijke camping te kunnen vinden.

De eerste stop is een Roadhouse 263 km verderop. We gooien de tank nog eens vol. Hier in de Outback moeten we tanken bij elke pomp die we tegen komen want ze liggen erg ver uit elkaar.
Zodra we uitstappen merken we dat het klimaat al helemaal veranderd is. Het lijkt of we een vochtige, warme deken instappen. We zijn dan ook dolblij met de airco in het Roadhouse!
En dan krijg ik eindelijk die lekkere kop koffie waar ik al de hele dag naar loop te smachten!

Onderweg naar Karratha zien we het landschap langzaam veranderen. De struiken blijven klein, soms zien we een enkele boom. En tenslotte zien we alleen nog maar de rode aarde en het taaie Australische gras. En ondanks de enorme droogte komen we toch nog prachtige wilde bloemen tegen. Die moeten natuurlijk wel even op de foto!

De kleur van de aarde is hier veranderd van oranje-rood naar bruin-rood. Daaraan kunnen we zien dat we het gebied van de ijzererts zijn binnen gereden. Af en toe passeren we ook een groot industrieel complex. Zal ook wel met de ijzer industrie te maken hebben. Ze hebben hier zelf geen hoogovens, alle erts wordt geëxporteerd.
Er rijden hier aanzienlijk meer roadtrains. Omdat de begroeiing zo laag is zien we ze al van verre aankomen. Ze steken er ver bovenuit!

En nu zitten we in Karratha op de camping. In de camper, onder de airco…. Dat gaat nog wat worden de komende tijd!

Marian en Han: Geweldig en goed omschreven!!!

Jack: Zou een leuke ervaring zijn om met een roadtrain te rijden.

Cor en Pieta: Dat was een privé boottripje. Wel fijn want dan is het geen dringen geblazen om door het glas te kijken.

Francien en Henk: Jeetje wat een ruimte daar. xx

Coral Bay Beach

Barbara op Coral Bay Beach

Lekkere chocolade bananen!

Fruittelers in Carnavon

Ghost Gum in Carnavon

De velden worden al geler

Termietenheuvel

Coral Bay Australia

Geweldige camping waar we overnacht hebben. Nou ja, niet zo zeer de camping zelf maar vooral de sanitaire gebouwen. In plaats van een rijtje toiletten met een rij wasbakken er tegenover en een rijtje douches hebben ze hier een rijtje kleine badkamertjes met elk een toilet, douche en wastafel erin. Vooral ook fijn omdat je hier veel meer ruimte hebt en niet steeds met je broekspijpen over de natte vloer hoeft te vegen als je je broek aan trekt!

Er is een foodloop, een ring die je kunt rijden waaraan allemaal tuinders en fruittelers langs liggen bij Carnavon. Die gaan we rijden voor we naar Coral Bay vertrekken. De eigenaresse van de camping legt ons uit waar de foodloop begint. Bill rijdt voorop. Na 4,5 km zien we het bord waar we in moeten….maar Bill knalt er met volle snelheid voorbij. Een stuk verderop stopt hij. Kan de afslag niet vinden…. We besluiten maar door te rijden naar Coral Bay maar dan komen we langs een bord van een van de deelnemende fruittelers. Rijden we toch nog even naartoe.

Onderweg zien we de bananenplanten staan. Blijkbaar is het seizoen voorbij want er is geen banaan meer te zien. Er zijn hele velden door netten overspannen. Na even rijden we het terrein van de fruitteler op en stoppen voor de winkel. Lekker vers fruit, dat gaat er wel in! Maar de winkel verkoopt niet een stukje vers fruit. Al hun waren zijn verwerkt in jam, sauzen, zalfjes en zeepjes. In de diepvries liggen kleine banaantjes met chocoladedip en fruitijsjes. Jammer. Had gehoopt op verse mango’s, die zijn hier zo verschrikkelijk lekker!

We rijden door naar Coral Bay, zo’n 2,5 uur verderop. Hoewel we op de hoofdweg zitten komen we nauwelijks ander verkeer tegen. Het landschap verandert van kaal naar nog kaler. De struiken zijn laag en zover we kijken kunnen, geen boom te zien. We rijden 2x over een brug. De eerste rivier is wel 100 meter breed. Maar bij geen van beide rivieren een druppel water. Alleen een rode zandbodem. En toch staat er dan een kilometer verderop een bord met Floodway (overstromingsgevaar) erop. Onvoorstelbaar! Het land is hier kurkdroog!

Zo’n 50 kilometer voor Coral Bay staan er tussen de struiken ineens hoge rode termietenheuvels. Het lijken wel kleine huisjes. Heel apart!

Coral Bay zelf blijkt een heel klein plaatsje. Eigenlijk is het niet veel meer dan 2 caravanparken en een klein winkelcentrum. Maar de baai is prachtig, het water kraakhelder en heerlijk warm. Het is nog geen 12 uur en na een heerlijke lunch trekken we de badpakken aan voor een lekkere relaxte middag aan het strand. Heerlijk na al die volle dagen!

Morgenochtend gaan we eerst een tocht maken over het Ningaloo Reef met een glasbodem boot. Daarna beginnen we aan de 1246 kilometer lange tocht naar Broome.

We hebben het schema moeten wijzigen. Bill is 2 jaar bezig geweest aan een talentenjacht met een groep van zijn studenten. Zijn ze winnaar van de staat New South Wales geworden! Leuk hoor, maar nu moeten ze ook de landelijke finale mee doen. En hij wil daar perse bij zijn. Logisch natuurlijk, hij heeft er ook twee jaar met hen naartoe gewerkt. Maar dat betekent wel dat ze een dag eerder uit Darwin moeten vertrekken. Ook wilde hij in 1,5 dag de 1800 kilometer van Broome naar Darwin rijden maar dat gaat echt niet lukken. Onverantwoordelijk zelfs. Gelukkig zag hij dat na de eerste grote rit zelf ook in. In plaats van 13 oktober rijden Bill en Barbara nu 11 oktober al door naar Darwin. Daar hebben ze die 3 dagen hard voor nodig!

We hebben al een dag ingehaald door Geraldton over te slaan. Verder kunnen we alleen nog de tocht naar het Karijini National Park schrappen. Maar dat betekent wel dat we van hier naar 80 miles Beach, vlak voor Broome niet heel erg veel te zien zullen hebben. Maar ach, hebben we meer tijd om straks in de Kimberleys door te brengen.

Francien en Henk: Nou het gaat goed en jullie zien nog eens wat. Wel een druk schema. Hoop dat het wat rustiger wordt voor jullie. Je hebt nog de tijd. Maar vooral, geniet er lekker van. xx

Cor en Pieta: Het weer is prima zo te zien. Zo te lezen hebben jullie het prima naar jullie zin. Er is veel te zien, dus geniet daar maar van en dan moet je het er maar voor over hebben dat de afstanden lang zijn.

Mirka: Jammer dat je Geraldton hebt over geslagen want daar is  veel Hollandse geschiedenis over de eerste interactie tussen Nederlanders en Aboriginals met blauwe ogen en blond haar! ha ha.

Dolfijn voeren

Publiek bij de Dolphin Experience

Frans en Barbara bij Hamlin Pool Beardwalk

Boardwalk over de Stromatolieten

Stomatolieten van Hamlin Pool

Zwaar verkeer onderweg

Uitgedroogd en toch overstromingsgevaar

Onderweg naar Carnavon

Carnarvon, Australia

Om 7.45 uur worden we voor het restaurant verwacht voor de breefing van de Dolphin Experience. Het komt er eigenlijk op neer dat er 20 minuten lang wordt verteld over de dolfijnen in de hoop dat er ook dolfijnen naar het strand zullen komen. Aan het eind van die 20 minuten krijgen ze nog enkele vissen gevoerd. Daarvoor worden dan door de vrijwilligers mensen uitgekozen. De kans dat je daarbij bent is wel erg klein.

De score van vanochtend is 300 deelnemers, 2 dolfijnen. Het blijken moeder en dochter. Ze hebben ook nog een kleintje bij maar dat kan niet in zo’n ondiep water zwemmen en blijft een beetje achter. De reden dat de hele experience maar 20 minuten duurt is dat een kalfje elke 20 a 25 minuten bij de moeder moet kunnen drinken. Maar moeder heeft op dit moment alleen maar oog voor de vissen die ze gevoerd kan krijgen. Ook krijgen ze maar een deel van een dagmenu om te voorkomen dat ze hun natuurlijke instinct om te jagen verliezen. Dolfijnen voeren hun jongen niet, wordt verteld. De eerste vis die een kalfje eet is er een die hij zelf heeft gevangen. En dat leert hij alleen als hij het van zijn moeder af kan kijken. Dus is het erg belangrijk dat moeder zelf ook jaagt.

Na het verhaaltje komen de emmers vis tevoorschijn. 300 deelnemers, 2 dolfijnen…. dat is wel een erg kleine kans om uitgekozen te worden. De vrijwilligster kijkt langs de rij mensen die langs het strand staan. En dan zegt ze: “Die mevrouw daar, met dat blauwe shirt” en wijst naar MIJ!!!
Ik kan mijn ogen niet geloven! Dolgelukkig kom ik naar voren. Ik mag iemand meenemen en vraag Barbara maar die blijft aan de kant staan om een foto te maken.
De hele ervaring duurt misschien maar drie minuten maar is zo geweldig! Mijn dag is gemaakt!

Na de Dolphin Experience rijden we naar Shark Bay. Een mooi plaatsje. We doen er wat boodschappen en lopen langs de boulevard. Daar zijn we zo mee klaar want erg groot is het plaatsje niet. Na een kop koffie met een heerlijke koek rijden we naar de Stromatolieten in Hamlin Pool.

De rit er naartoe gaat van een leien dakje. Maar de laatste 400 meter is de weg bar slecht. Hij is verhard maar slechter dan de meeste onverharde wegen. Na door een enorm gat te zijn gereden maakt de wagen ineens een schrapend geluid. Het begint bescheiden maar voor we boven zijn is het een oorverdovend gepiep. Ooooowww nee toch geen stukken…..
Frans doet nogal laconiek. Kan niks bijzonders zijn…. nou, zo “gewoon” klinkt het anders niet!
Terwijl ik me vreselijk druk loopt te maken doet hij rustig de wagen op slot en wandelt weg. “Ik kijk zo direct wel…”
Mopperend loop ik achter hem aan. En dan krijg ik wat anders om me druk over te maken, de vliegen! Ooit gehoord van het Australische Saluut? Dat is het gebaar van het wegjagen van de
vliegen voor je gezicht. Nou, dat saluut wordt door iedereen hier constant gemaakt! Jeetje, wat een vervelende insecten zijn dat!

Ondertussen lopen we over de boardwalk, over de stromatolieten heen. Deze Stromatolieten schijnen tot het oudste levende organisme op aarde te horen. Ze overleven alleen in zeer extreme omstandigheden en zijn maar op 2 plaatsen ter wereld te vinden. De Bahama’s en hier. De zee is op deze plaats 2x zo zout als ergens anders. Het ultraviolette licht is hier veel sterker dan op andere plaatsen.
Eigenlijk zien ze eruit als rotsen en als het er niet bij had gestaan zou ik ook niet geweten hebben dat het eigenlijk levende organismen zijn. Een beetje te vergelijken met koraal, in het water grijs, erboven zwart.

We lopen weer terug naar de wagens. Frans stapt in, ik blijf met Bill en Barbara buiten staan. Frans rijdt voorzichtig weg. Er klinkt een afgrijselijk schurend geluid. Dan stopt hij en rijdt een stukje achteruit. Dat herhaalt hij nog een keer. Ineens horen we een brekend geluid. En dan horen we alleen de motor nog lopen. Pffff, was dus toch alleen ergens een steentje tussen geschoten!

Het is nog vrij vroeg. Morgen zouden we bijna 500 km moeten rijden. Maar omdat het nu pas 15.00 uur is besluiten we vandaag vast naar Carnavon te gaan, 200 km verderop. Geeft ons morgen een hele hoop meer tijd voor de volgende bestemming, Coral Bay!

Wendy en Ilona: Wauw wat een avontuur weer!

Cor en Pieta: Bofkont dat jij werd uitgekozen. Het zal inderdaad wel heel speciaal geweest zijn. En zo te zien is het ook mooi weer geworden.

Karin vd Bruggen: Gaaf mamma! Dikke kus!

Francine en Ton: Super dat je werd uitgekozen, moet een geweldige ervaring zijn geweest.

Adrie van Rijsbergen: What a way to spend the day! Enjoy. Wel soms een ommetje maken om in onze stijl de dag door te komen, wandelclub Walking Activities.

Has Groffen: Hey vakantiegangers, mooie foto’s en Margareth bij de dolfijnen….wat leuk!! Have fun in Down Under.

Mirka: Ja Margareth, dat was boffen! Ik het het jaren geleden ook mogen doen, toen waren er nog niet zoveel toeristen… 🙂

Joselie: Super om dit mee te mogen maken en voor mij om mee te lezen.

Lunch in Billabong Homestead Motel

Lage struiken en een gele weg

Monkey Mia Delphin Resort

Monkey Mia Delphine Resort

De velden worden al geler

Uitgedroogd en toch overstromingsgevaar

Monkey Mia, Australia

Joehoe, eindelijk, de zonnebrand mag uit de kast!

Vandaag is een dag van vooral rijden. We moeten 600 km rijden over de Australische Highway. Dat betekent dus een tweebaansweg waar je tussen de 50 en de 110 km per uur mag rijden, afhankelijk waar je bent. We willen om 8.00 uur wegrijden. Lukt niet helemaal maar om 8.10 uur gaan we volgetankt (de auto dan) en wel op weg.

Het is een lange rit. Best ook wel een saaie rit. Het grootste deel van de route is er weinig tot geen ander verkeer op de weg. Maar het landschap is wel heel interessant. Als we weg rijden bij Green Heads rijden we tussen gigantische, kilometers lange groene graanvelden door. Na een tijdje worden de graanvelden geel. Weer kilometers lang. En tenslotte krijgt het graan dezelfde rode kleur als de aarde hier heeft.

Dan verdwijnt het graan en worden de bomen steeds schaarser. De bodem is bedekt met struiken van zo’n 1,5 meter hoog. We rijden ook kilometers door velden waar alle stammen zwart zien en onder de bomen de grond ook zwart geblakerd is. Moet een gigantische brand geweest zijn. Maar omdat de kruinen van de bomen allemaal nog intact zijn is het waarschijnlijk een burn-of geweest. Het afbranden van de ondergrond op een gunstig moment om de droge takken en bladeren daar op te ruimen. Dat voorkomt dat er op een minder gunstig moment door bliksem of een onverantwoordelijke mens een giga bosbrand ontstaat. De bomen worden steeds lager en verdwijnen uiteindelijk allemaal. We zien alleen nog maar struiken van zo’n 1,5 meter hoog. Met daartussen de mooiste wilde bloemen. Prachtige trossen van allerlei kleuren. Helaas lukt het niet om er een foto van te maken. We willen graag stoppen, maar Bill rijdt voor ons en tuft vrolijk door…

Als we de weg opdraaien naar het schiereiland rijden er ineens 5 andere campers achter ons. We moeten nog 130 km maar aan deze weg ligt eigenlijk niet veel meer dan de Hamlin Pools, Shark Bay en Monkey Mia. En die laatste is de grootste publiekstrekker en heeft maar 1 camping. Als er al 3 achter ons rijden, hoeveel zitten er dan niet voor ons? Ik besluit direct de camping te bellen en een plaatsje voor onze campers te reserveren. Er is gelukkig nog plaats. Peperduur maar er is weinig anders te kiezen. Gelukkig is het maar voor 1 nacht. Uiteindelijk, als we op het schiereiland aankomen waar Monkey Mia ligt zijn de struiken gereduceerd tot ongeveer 50 cm. Op sommige plaatsen liggen grote cirkels waar de struiken helemaal bruin zijn, van een paar honderd meter doorsnede. Ik had ze vanuit het vliegtuig ook al zien liggen. Bij navraag blijken dat stukken te zijn waar de grond zo zout is dat er niets kan groeien. De struiken gaan dood en worden bruin. Later verdwijnen ze en worden de cirkels vanuit de lucht gezien als witte cirkels… Weer wat wijzer geworden!

En dan eindelijk komen we aan in Monkey Mia. Een dorp kun je het niet noemen. Eigenlijk is het niet meer dan een resort. Maar een erg mooie omgeving. En een prachtige camperplaatsen. Het mooiste is misschien wel de strakblauwe lucht met een heerlijk zonnetje. Eindelijk kan dan de zonnebrand uit de kast!

Monkey Mia is vooral bekend zijn de dolfijnen. Het is een plek waar de dolfijnen bestudeerd worden. Dat is niet het meest interessant voor ons. ons gaat het vooral om het Dolfin Feeding. Elke morgen om 8.00 uur krijgen de dolfijnen een klein deel van hun dagelijkse hoeveelheid voedsel aangeboden. Tussen 8.00 uur en 12.00 uur worden ze 3x gevoerd. Ze zwemmen daarvoor naar het strand. Maar omdat het om wilde dolfijnen gaat weet je nooit hoeveel er zullen komen. Het kan er 1 zijn, het kunnen er ook 10 zijn . Het is ook afwachten hoe laat ze er zullen zijn, ze worden niet geroepen, ze komen zelf. Ben benieuwd!

Cor en Pieta: Dat was een lange rit zeg. We hopen voor jullie dat de dolfijnen veel honger hebben en in grote getalen naar het strand komen. Doe Bill en zijn vrouw maar de groeten van ons.

Francien en Henk: Ziet er goed uit daar. Fijn dat het weer beter is. Veel plezier xx

Karin en Peter:  Ziet er mooi uit daar. Dolfijnen in de vrije natuur zijn geweldig om te zien. x

Mirka: Jullie beginnen echte Aussies te worden hoor, en jullie zijn er!… 🙂

Kitty Marcelissen: Hoi Hoi, ben benieuwd of jullie ook langs Mount Isa komen, daar heeft Frits gewoond.

New Norcia Jongensschool

Concert in de kerk

Altaar in de meisjesschool

Altaar in de jongensschool

Cervantes, Pinnacles Dessert

Caravanpark Green Heads

Green Head, Australia

De plaats waar we vannacht hebben geslapen, New Norcia is een kloosterdorp. Gesticht, beheerd en eigendom van monniken. Benedicter monniken. Heel bijzonder. En Benedicter Monniken horen helemaal zelfvoorzienend te zijn. Dus er is ook een molen, bakkerij, groentetuin, boerderij, hotel, etc. De gebouwen zijn van buiten allemaal te zien maar om binnen te mogen moet je deel nemen aan de rondleiding. En dus doen wij dat.

En dat is zeker de moeite waard. We beginnen in de kerk. De gids vertelt ons dat we geluk hebben want het is maandag. Een heel bijzondere dag want een van de monniken is erg muzikaal. En hij geeft op maandag een miniconcert. Maar we moeten opschieten want de monniken zitten vast aan een heel strak schema en als we er niet op tijd zijn begint hij gewoon….

De monnik is inderdaad erg muzikaal een kan fantastisch goed piano spelen. Maar of we nu van zijn muziekkeuze zo blij worden…? Hij speelt stukken die een voormalig abt heeft gecomponeerd Maar ze klinken wild en disharmonisch. Ik had nog liever religieuze liederen gehoord!

Het klooster mogen we niet in. We bekijken het van buiten en lopen dan verder.

De eerste abt had een heel vooruitziende blik. In een tijd dat de aboriginals nog voor halve garen versleten werden (weet niet zeker of dat al voorbij is….) was hij de eerste die hen onderwijs aanbood. En in dienst nam voor vol en dan ook hetzelfde salaris betaalde als de blanke medewerkers. Op het terrein was dan ook een school voor aboriginals jongens en een voor de meisjes. Omdat de monniken geen enkele financiële ondersteuning hebben moeten ze van alles verzinnen om rond te kunnen komen. Dus stichtten zij een kostschool voor meisjes en een voor jongens. Helemaal in het niks. Geen mens die dacht dat het iets zou worden maar het werd een immens succes! Helaas was dat maar tijdelijk. De moderne jeugd kan niet echt zonder de geneugten van de grote stad en de scholen liepen leeg. Een aantal jaren geleden zijn ze gesloten. Op dit moment worden er schoolkampen in gehouden.

We mogen de beide kerken in de scholen zien. Die van de jongens was gebouwd op een moment dat er geen geld was. Alles is geschilderd en door de monniken zelf gemaakt. Prachtig. Die van de meisjes is, ook heel bijzonder, al voor die van de jongens gesticht, in een tijd dat educatie voor meisjes helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Op dat moment was er geld genoeg. Er staat een peperduur altaar in de kerk. Maar als je het mij vraagt is de jongenskerk veel en veel mooier!

Na het bezoek aan New Norcia rijden we naar Cervantes, 170 km verderop. Daar bezoeken we de Pinnacles Dessert. Een van de grote publiekstrekkers als je naar Perth gaat.

Na 2 uur komen we aanrijden in het park en zien een veld liggen met wat puntige keien erop van 30 cm hoog. Nou dat was niet echt wat we verwachtten! Op de folder zag het er veel indrukwekkender uit! Maar ja, we hebben er 170km voor gereden dus gaan we toch maar kijken….

De mevrouw bij de intree vertelt ons dat de bussen van ons er best door kunnen maar het gaat wel een beetje smal worden. Als we ons er niet veilig bij voelen kunnen we beter te voet gaan. Het is 4,5 km. We overleggen en besluiten de auto te nemen. Geef het toe, beetje lui maar we willen ook wat verder naar het noorden zodat we morgen niet zover hoeven te rijden. De weg is mooi geasfalteerd dus wie doet ons wat! En dan staan we ineens in een zandvlakte. OEI, we mogen geen onverharde wegen rijden alleen om naar een campground te gaan…. Maar we kunnen ook niet meer terug. Er staat al een rij auto’s achter ons! Dus rijden we door. We komen een hoek om en dan gaat er een hele aparte wereld voor ons open. Prachtig! Puntige grijze rotsen in felgeel gekleurd zand. De rotsen blijken in het zand gelegen te hebben. Door de erosie van wind en water is het zand verdwenen en zijn de stenen tevoorschijn gekomen. De route op zich is ook spannend. We kunnen er af en toe maar net door. Maar het gaat gelukkig allemaal goed. We komen allebei zonder krassen weer op de parkeerplaats aan.

En nu staan we in Green Head, een klein plaatsje onderweg naar Monkey Mia. Morgen moeten we zo’n 600 km gaan rijden om daar te komen. Om 8.00 uur vertrekken. Dat wordt vroeg naar bed vanavond!

Cor en Pieta: Elke dag is weer een avontuur lezen we wel. Frans zal wel heel veel foto’s maken en hoeft dan voor de expositie niet te zeggen: “ik heb geen foto’s”. Geniet maar lekker verder!

Mirka: Niet lang in Perth zo te zien. Fremantle was ook leuk geweest met de haven waar we vroeger zijn aangekomen! Jaren geleden in New Norcia en de Pinnacles ook geweest. Interessant hé Margareth en Frans. Veel plezier in Monkey Mia bij de prachtige Dolfijnen!